Sunday, October 5, 2014

*

Kάθε νύχτα μεγαλώνω
τη σκιά του πόνου και τον ίδιο˙
στην αντανάκλαση του κόσμου
κοιμίζω τις μέρες μου-φακίρηδες˙
μετά την άσκηση πάνω στα καρφιά
κατηφορίζουν τον δρόμο
με πυρσούς αναμμένους
κι εγώ ναρκώνω τον πόνο κάτω
απ' τα πέλματα των περαστικών.
Tίποτα δεν συγκρίνεται μαζί
του - μαζί του ανηφορίζω
το μεγάλωμα της νύχτας.

Ξεγελάω τις μέρες
με την κλεψύδρα των άλλων.

Kαμιά φορά γελάω (σ)τους ανθρώπους
– όταν κρύβομαι.

© η απληστία του φωτός





Wednesday, July 23, 2014

το πέρασμά του...

Ευλογημένο καλοκαίρι, καυτό και αλαφροπάτητο στα φυλλώματα των ονείρων που παλεύουν
να δροσίσουν τα ένδοξα μερόνυχτα της εφήμερης νιότης σου – λιγνό και αδηφάγο,
άμυαλο σαν παιδί με τη συνέπεια σοφού.
Ράθυμο και απαλό, απλώνεσαι στην εύθραυστη επικράτεια της νηνεμίας, ασύστολα που αλώνει ο άνεμος όποτε, ξεκούραστος και ζεσταμένος, ξαναρχίζει τα μελτέμια.
Σ’ ευχαριστώ που μ’ αφήνεις να ονειρεύομαι παιδικά μέσα στην απληστία του φωτός, ακουμπισμένη στο μαυρισμένο μπράτσο τού αγαπημένου, ν’ απλώνω στο σκοινάκι σου απ’ το πουκάμισο του Εφέσιου στα μακρινά νέφη ως την κορφή τού χαμογελαστού ευκάλυπτου που μου γνέφει ‘ανέβα!’.
Σ’ ευχαριστώ που μ’ αφήνεις να πετάω στον διάφανο βυθό σου, να γεύομαι λίγη απ’ την σιωπηλή αθανασία – για να διαψευστεί στιγμιαία το ανέφικτο.
Αχ, καλοκαίρι-βάλσαμο-δωρεά για τις πληγές του κόσμου, σ’ ευχαριστώ για της χαρμολύπης τα δειλινά που σφαδάζουν – κι εσύ, εύχαρες κι αλλοτινά αθώο, έρχεσαι να μου εμπιστευτείς μιαν αποκάλυψη, που το χειμώνα κλείνει ερμητικά πόρτες και παράθυρα: πως ο χρόνος δεν περνάει, ούτε φθείρει· είναι ο ίδιος
η φθορά, κι εγώ το πέρασμά του.


Friday, May 30, 2014

Το καλοκαίρι πάλι εννέα μηνών



Μας πήγε απ’ το συνοφρυωμένο γκρι με τις μακρινές βροντές, ανάμεσα στα ενθουσιώδη πράσινα που γίνονται χρώμα σε μια νύχτα, τις θριαμβικές εμφανίσεις του ήλιου στα καφασωτά και τους γυμνούς ώμους. Στις μέρες του, όπου δεν χωράει ο θάνατος (λες και είναι ποτέ απών), κάναμε στάση σε κάτι χέρσα χωραφάκια: ο έρωτας στα ύψη, κι από κάτω, στα διαλείμματα, σπέρναμε πάλι τις καχεκτικές ελπίδες μας,
οι οποίες – ως γνωστόν, καλοπροαίρετες και συγκινητικά αφελείς – καταπατήθηκαν από τον άφαντο αλλά κυρίαρχο φόβο. Από κλαδί σ’ άλλο κλαδί γαντζώνονται τα δειλινά αντί για την κραυγή μας.
Πριν παραδώσουμε τα παπούτσια μας και παραδοθούμε στα εφήμερα, χαρίζω την Οφηλία στον Ρωμαίο
(να δω πώς θα τα βγάλει πέρα το παιδί των σαλονιών)· πάω με τον Άμλετ στις ομίχλες του εφιάλτη
και στην κατακρήμνιση όλων των βεβαιοτήτων.
Η Ιουλιέτα τουλάχιστον πολεμάει με το βελονάκι τον άδικο θάνατο – πότε καρδιά, πότε λουλούδι.
Μελαγχολία είναι η γυμνή ανηφόρα και έχει το ήθος της τρικυμίας – ωστόσο έχει τα κότσια να γελάει κατάμουτρα στην αλαζονεία της μοίρας.

Για πότε ξεράθηκαν οι χελιδονοφωλιές...
Τα τρομαγμένα πουλιά είναι οι σκέψεις μας στην απελπιστική τους φτώχεια.

Έτσι φεύγει φέτος ο Μάης: ολάνθιστος και σκονισμένος. Σαν ολοκόκκινο μπαλόνι που ξέχασαν να το πετάξουνε ψηλά κι άφησε τα χρώματά του στο κατώφλι του καλοκαιριού – όπου, ως γνωστόν, όλα τα κάλπικα καίγονται. Και φωναχτά και στο σκοτάδι.

#απόσπασμα#


Thursday, March 13, 2014

πάμφωτο


[ ... ]

Ψεύτικη λιακάδα. Έξω απ’ το παράθυρο, ως συνήθως,
της φύσης οι ομορφιές που δεν μας ανήκουν˙
και των εξουσιαστών η σαπίλα που δεν μας πρέπει.
Μπαίνει ψυχρούλα αεράκι, μόλις ανοίγω – νιώθω πως θέλει να μιλήσει:
"Να ιδούμε αν η Άνοιξη θα συνδράμει τα όνειρά μας!" (Νίκος Καρούζος)

Kαι μίαν ωραίαν πρωίαν, που θα ’λεγε και ο Aνδρέας Eμπειρίκος, ιδού πάμφωτο, το περσινό θαμμένο ζουμπούλι, με τις κατάλευκες δαντέλες του κάτω απ’ τον ήλιο και το σαγηνευτικό του άρωμα, που μυστηριωδώς φτάνει ως τα κρυφά δώματα της ψυχής.
Έκοψα ένα, να το ’χω συντροφιά στους τέσσερις τοίχους.
Mοσχομυρίζει το δωμάτιο και νιώθω ήδη δολοφόνος.
Εκεί ξυπνάει ο έρωτας: στα αφανέρωτα που ευωδιάζουν.

[ ... ]

Από "το ΟΝειρο του Κόσμου" ~ κεντρική διάθεση: εκδόσεις Δωδώνη, τηλ. 2130232404

*

Friday, February 21, 2014

Ως να μην…


[ ... ] Tο ίδιο βράδυ είδα πάλι τη μαμά στον ύπνο μου, μετά από πολύ καιρό...
Σφιχταγκαλιαζόμαστε κάθε τόσο, χωρίς προφανή αφορμή.

Ψυχοσάββατο αύριο.

Όσα δεν άφησα νερά να κυματίσουν στον αέρα, πηγούλα σιωπηλή έγιναν πρωί-πρωί – και δάκρυα,
πριν καλά-καλά ξυπνήσω. H υγρασία της ψυχής πεθύμησε τον ήλιο.
Ή μήπως βγήκε να φωτίσει τα άφαντα κενά και τα αφανέρωτα μυστικά;…
Έτσι γίνεται συνήθως: μιλάει η ψυχή, αλλά δεν την ακούμε. Tις περισσότερες φορές...

Σηκώνομαι κι ανοίγω τη μπαλκονόπορτα: ένα μεγάλο σύννεφο με περιμένει, λαμπρό ιστιοφόρο
με κάτασπρα πανιά.
Aλλά επειδή πάλι δεν θα σαλπάρω, έρχεται να με καλημερίσει το ταπεινό, ολόφρεσκο – νάχα τα νιάτα σου, αυτά μονάχα – φυλλαράκι της πασχαλιάς, άρτι αφιχθέν και συνεπέστατο στο πράσινο της ζωής, να υπογραμμίζει το απαρατήρητο θαύμα
της επερχόμενης ανα-γέννησης: άνοιξε η άνοιξη το δρόμο κι εφέτος – έστω και μετ’ εμποδίων...
Δεν μου μένει παρά – ξανά! – ως άλλος Stalker του Tαρκόφσκι, να ιχνηλατήσω τη χαμένη επικράτεια
της πρώτης αθωότητας.

Αργά και μεγαλόπρεπα μια ολόκληρη αυτοκρατορία συννέφων μετακινείται, ενώ οι ταράτσες
των πολυκατοικιών, αβαρείς μέσα στο φως, πλησίστιες κατατείνουν προς την ουράνια θάλασσα.

Γλυτώνει όποιος βρίσκει μια πίστη – ότι το μέλλον δεν θα έχει πια πλάνες˙ για ν’ αρχίσουν
οι καινούργιες αυταπάτες.
Και παλεύοντας μεγαλώνεις. Τρως τα τραύματα με το κουτάλι – κι όταν έρθουν τα θαύματα, συνήθως
δεν είσαι εκεί.

Αύριο, που θα έρθει ο Νικηφόρος, θα είμαι εδώ – ν’ αναρωτιόμαστε μαζί:
Αυτός ο κόσμος απ' την πολλή την πίκρα του ή απ' την πολλή τη γλύκα του δεν τρώγεται; [ ... ]

*

από "το ΟΝειρο του Κόσμου" (μόλις κυκλοφόρησε)
κεντρική διάθεση: εκδόσεις "Δωδώνη", Σουλτάνη 11, Εξάρχεια - τηλ. 2130232404



LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...