Sunday, April 26, 2009

Ferry~tail

Σαν ετοιμόρροπο τραγούδι συγκινημένο
βρεγμένο ως το κόκκαλο
τρεκλίζει όνειρο ξανά για το γκρεμό˙
φτάνει λοιπόν τροχιά ερωτευμένη
που κοιτάζει προς τα πίσω
απ’ την εδώ μεριά ριζώνουνε τα πόδια
μες στο τρέμουλο πως τώρα θ’ αγκαλιάσεις
- οι πεφιλημένοι ενόψει -
κι ο νους παράλυτος φεύγει στην κατηφόρα
ολοπρόθυμος θαύμα το επόμενο
να ονομάσει ουτοπία γιατί, αχ πώς φοβάται
να περάσει απέναντι στο γάλα
της μητρός που πίκρα φέγγει
ως το φτάσιμο της απειλητικής θέας.

Μόνο στην αδικία απέναντι είμ’ εντάξει
στεγνώνω δάκρυα στον ήλιο
με την άφεση που μοιάζει αμαρτία
κι ο μορφασμός περνιέται για χαμόγελο

τρέχω, πετάω, βλέπω κι ύστερα
πετάω το κλειδί του πεπρωμένου
στην αδηφάγο σχάρα του υποχρόνου
- έτσι ταΐζω τα παιδιά
του (υπο)νόμου.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...