Thursday, May 7, 2009

Δύο σε Ένα

Ένα παλιό μου όνειρο ζακέτα δίχως τσέπες
πονάει σαν καινούργιο φορτωμένο κιόλας
περιπλανώμενους μαγνήτες άστεγες πληγές
με ουρανό το κλάμα
πώς τις λυπάμαι από μακριά
σε σταυροδρόμι δίλημμα ψυχή αποφασισμένη
κόβω τη θλίψη σαν λουλούδι ετοιμοθάνατο
του κάνω χάρη πριν πεθάνει να το ζήσω
και ένα και δυο, να, ξεθαρρεύει η μεταμόρφωση
το δάκρυ γίνεται δικό σου πρόσωπο
για να σε λυπηθώ γενναίο
διάστημα στιγμή εξατμισμένη
μου κλέβει πάλι τη φωνή - οδυνηρά
από τη σάρκα μου τα γράμματα μαθαίνει.

Για να λες κάτι Απόσταση
χρειάζεσαι καθρέφτη
κι εγώ δεν βλέπω τίποτα
μόνο σκοτάδι πέφτει
όλο φωτίζει την πληγή
και μου ζητάει λέξεις
να φτιάξω κήπο με χλωρά
αισθήματα βρεγμένα
εκεί που ήλιους φύτευα
γλυκά να σε μικραίνω
τώρα ν' απομακρύνεται
η θαλερή ευθεία
και μες στις τεθλασμένες σου
διάρκειες να υφαίνω
ψεύτρες, κεντήστρες απατηλές
που μου ρουφούν ανάσα
σαν πετραδάκια στο βυθό
παλιό σινιάλο αμφίβιας ζωής
γέφυρα αυταπάτης δύο σε ένα.

Βουίζει εκκωφαντική σιωπή
η μοναξιά που κάνει
θόρυβο στους στίχους.

Διψά η καρδιά για γιασεμιά αγάπη˙
πρώτα για την αγάπη
και ύστερα για πόνο.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...