Saturday, May 16, 2009

Απροειδοποίητα η Χάρις

Ω, πώς ανοίγει ο ουρανός χρυσή αψίδα λάμποντας
βροχή από αστέρια όλη νύχτα στο όνειρό σου
πάνω στο δέρμα τού ύπνου η σκόνη τους

ρεύματα ασημένια και γεννούν σημαίες
νωχελικού φωτός απρόσβλητη αρμονία
τριγμοί σεισμοί κι ο ήλιος στο σκοτάδι

καθώς σε πλησιάζει αργά το Άπειρο
ψυχές πυγολαμπίδες θερμών ανθήσεων
γυαλίζει Αγάπη σε προσωπική πινακοθήκη

σε ελάχιστα χιλιοστά η γνήσια τελειότητα
διαφανείς οι σημασίες σιωπηλές
λάμψεις τού Αγνώστου πουθενά πυξίδα

κουρέλια αβέβαιου οίκτου ξεχασμένα έρμαια
στους εξώστες τής υστεροφημίας
μακράν μηδαμινή η θλιβερή αναστήλωση

η δυστυχία τού χειμώνα σε απομόνωση
σε λάθος χρόνο οι παρατηρητές των εγκοσμίων
υποχωρεί η αυθάδεια μπρος στο μερίδιο της υπομονής

πέφτει το παρελθόν αθόρυβα
στο χώμα τής σημερινής ψυχής σου
τοξότης Σκύθης έφιππος και άγουρη Αμαζόνα

μες στην ψυχρή νομενκλατούρα τού συμφέροντος
ανάμεσα στα τωρινά ζιζάνια ξυπνάς
λουλούδι θαυμαστό: εσύ, παιδί

αθώο παιδί στα νέφη τυλιγμένο
– που από της μήτρας το ιδανικό νερό
στου θαύματος τις θάλασσες πέφτει
για να κρυφτεί –
και να σε λούζει
το άρωμα απ’ τις δαντελωτές ακτές
της μυθικής Ανάφης
που άναψε ο Απόλλωνας στη μέση του πελάγου
για να σωθεί η Αργώ και οι ναύτες της
απ’ το ηφαίστειο του εδώ κόσμου.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...