Saturday, August 8, 2009

Υποδύομαι προτεραιότητες

Δεν είχα πού να γράψω – όχι σε ποιον
γι’ αυτό άρπαξα το σκονισμένο σχολικό τετράδιο
με τις αρχαίες μουτζούρες τής αθωότητας˙
κι αν απευθύνομαι σε σένα
παραβιάζοντας την επετηρίδα τής αναμονής
είναι γιατί σε είδα στο όνειρο να ’ρχεσαι κατά πάνω μου
ορμητικά ως έρωτας εφηβικός
– σημάδι πως ανησυχείς αν είμαι καλύτερα
απ’ την προηγούμενη κατάδυση στο ανέφικτο.
Δεν έχει εδώ συγκριτικό: είμαι καλά, λοιπόν
– όπως μετά από μια βουτιά προγραμματίζοντας την δεύτερη –
γέρνω γερνώντας αλλά προς ανατολάς
ενώ στη δύση οι ποιητές βρίσκουν πιο ώριμα τα λόγια
σαν τον αφρό τού σαπουνιού στο σάβανο της άσπρης νύχτας.

Εγώ - να σου θυμίσω - ποτέ ποιητής
με καθαρές πλυμένες λέξεις˙
εγώ, ο εξάχρονος γιος μου, βουτηγμένος
στις ωραίες λάσπες
αδημονώντας εξοικείωση χώματος
όπως σ’ αυτήν εδώ τη φωτογραφία τραβηγμένη
στα άκρα πάλι και λίγο πριν ο άγγελος
του μάθει να πετάει κι ερωτευτεί την έλλειψη
βαρύτητας
- όσο τουλάχιστον και την Αυγή, τη συμμαθήτριά του –
ίσως και τα αμετάκλητα ύψη.

Έκτοτε εγώ, ο γιος μου νεογέννητος, χωρίς
σφραγίδα έγκρισης απ’ τη ζωή την ίδια
αφότου η συνωμοσία τών κρυφών γραμμάτων πήρε σάρκα
και τα οστά του φέγγουν αδιάλειπτα στον Μέγα Χώρο
του μέσα Γαλαξία
μονάχα πληγωμένες λέξεις μες στα χέρια μου
πώς να τις αναστήσω στο λιγνό ξημέρωμα
θαμπά μα και προκλητικά που μου χαμογελάει
κι ούτε ένα ψίχουλο ομορφιάς στα σχολικά συρτάρια μου
να ’χουνε κάτι να τσιμπολογάνε τα πουλιά
πριν από την αιώνια πτήση
να ’χει ο αέρας κάτι παραπάνω να χαϊδεύει
απ’ τα χιλιάδες αρχικά τα χαραγμένα
σ’ εκείνο το ανεπίστρεπτο θρανίο τού δέους
πριν το γνωρίσουν τα πρωτάκια
πολλά, αμέτρητα τα πριν
και πουθενά ένα έγκαιρο για να πατήσει φρένο.

Τώρα ξανά σε στάση προσοχής στην προσευχή
σου γράφω
τρέμοντας δίπλα στον γκρεμό
του ιλιγγιωδώς μακάριου ύπνου
μην πέσω μέσα του και τα ξεχάσω όλα.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...