Saturday, August 15, 2009

Αλαργινοί Αλγερινοί

Σε πορσελάνη πρόσωπο κυλάει
δάκρυ πράσινο της χλόης
ανάμνηση εποχής νερού
και σύννεφου κλαρένιου˙
καθένας ακατοίκητος
κι όλο καινοτομίες
μόνο που κλείνει ο καιρός
και μέσα ούτε σπόρος
– ένα σπυρί παράπονο
θα σπάσει μόνο λήθη
και ψέμα πως ο ουρανός
σκοτίζεται απ’ τη θλίψη.

Πως θα ξεχάσω πια, ορκίζομαι
οι όρκοι γράφονται σε άσπρο χαρτί
με κιμωλία, έμαθα, όχι
με συμπαθητική μελάνη
– δεν στο ’πα μην και γκρεμιστείς
έξω απ’ το όνειρό σου
άγουρος μες στην κόλαση
της στείρας ιστορίας
αυτή φιμώνει τις κραυγές
και θάβει τις χαμένες μέρες.

Σπασμένα όλα τα ρόδια και απόκληρα
επαναστάσεις σε κακέκτυπο replay
παλιά τα καλορίζικα φανταχτερά
αποκαλείται πια στιγμή η ευτυχία˙
τα μαργαριτάρια έπαψαν να μιλούν
εδώ και αιώνες βυθισμένα
σε λαιμούς-βάραθρα
που ξέρουν από φτήνεια.

Ξύπνα και δες και μοίρασε
χύνεται ο ήλιος σπάταλα
στους άγραφους τοίχους της ερημιάς˙
η πέτρα πίνει όλη τη μνήμη
γι’ αυτό διψάει ο κόσμος.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...