Saturday, September 12, 2009

Βροχούλα ξεχασμένη


Σταγόνα τη σταγόνα ενώνονται κλωστίτσες ασημένιες
να φτιάξουν ραφινάτο δίχτυ για τα ψάρια-σκέψεις μας
μα αυτές ακόμα φεύγουν προς τα κει που καλοκαίρι˙
βροχή πιο ψύχραιμη απ’ το αίμα του ανεμίζει
η αλμύρα όλη της θάλασσας και τα ηλιοκαμμένα βλέφαρα
στα χείλη τώρα μοναχά γλυκές σταγόνες
η φύση επιδίδεται ξανά σε λεπτομέρειες καλλιτέχνη
σκέψη ενεός βυθίζεται στο πράσινό της σφρίγος.

Ανοίγει τότε η βροχή μια τρύπα στο κρανίο τού κόσμου
και κολυμπάει ανάσα ωκεανού η αμείλικτη σιωπή
νήμα το νήμα τυλίγεται η ακτή - τα ίχνη μας μαζί
η Πασιφάη σαν καρδιά στις φλόγες
ο Δαίδαλος με το σημάδι της ζωής του να γδύνει τον ύπνο
κι ο Ίκαρος μαζεύοντας κοχύλια
πριν απ’ την πτώση στην ελευθερία
αθώοι και κατάπληκτοι οι αρχιτέκτονες του Ελαχίστου

ακόμα δελεάζονται οι ομορφιές απ’ της ψυχής τα κύματα
λίγο πριν εξαφανιστούν στην βρόχινη αχλύ
ολόκληροι οικισμοί
παραθαλάσσια
χωριά
ερημωμένα.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...