Saturday, October 10, 2009

Ίνδαλμα ιδαλγός

Σε θυμάμαι καλά.
Στεκόσουν πάντα κόντρα στο φως
για να με θαμπώνει ως και η σελήνη
όταν σε κοιτούσα.
Απ’ τα μακριά μαλλιά σου έσταζαν
όμορφες λέξεις
αστράφτοντας ηδονή και δέος
γίνονταν πουλιά ή πεταλούδες
κατά τη συνήθεια των καιρών.

Ελάχιστο αεράκι
μπορούσε και να με σηκώνει σύννεφο
με δίψα για τους ψίθυρους των δέντρων
χάνοντας τη μιλιά μου
άηχη συλλαβή όταν κλεινόμουν
σε άδειο όστρακο
ή στο συρτάρι με τα παραμύθια
ως την αυγή αναβολή.

Μέσα στη νύχτα τίποτ’ άλλο. Τίποτα
– αφού τα πάντα είναι ζωή
και μόνο η ύπαρξη το άπαν
στο σύμπαν που αγκαλιάζει τα Ωμέγα μας:
όλες τις σβησμένες θλίψεις τού απραγματοποίητου
και μόνο μια σταγόνα απ’ τον ιδρώτα
πόθου ανάσα πιο καυτή
κι απ’ του Ιούλη το αθώο μεσημέρι.

Κρίμα που δεν κρατάς εκείνη την ανάμνηση
- έστω μια ασπρόμαυρη φωτογραφία -
να σε αναγνωρίζεις πότε πότε.

Σύννεφο σκούρο το πουλί
πετάει αλφαδιασμένο
μ’ όλες τις λύπες του καιρού
και μοιάζει κουρασμένο

αν θα ’ναι δάκρυ ή βροχή
η αγάπη που θα πέσει
είναι η χαρά που θα το πει
πνιγμένη ως τη μέση.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...