Saturday, October 17, 2009

Στην πόρτα του ουρανού

Ως τα χαράματα ο ήλιος επουλώνει
τα αίματα της δύσης κάθε μέρα.

Αέρινες σκάλες κατεβαίνει ο ουρανός
να σ' αγκαλιάσει γνώριμος παλιός
καινούργια ολόφωτη ιδέα στο σκοτάδι
αργά το γαλανό σε μαύρο αγιάζει
αγιάζι λεπτό υφαντό νιφάδες
κλείνεις ντουλάπια πόρτες και μπαούλα
μη βγει καμία λεπτομέρεια νοσηρή
μνήμη και λεκιάσει τη θέα
του μοναχού αποσπερίτη καθώς
φωτίζει μακριά απ' το χιόνι
το αόρατο δεντράκι που σε περιμένει:
την ψυχή σου.

Τόσα λουλούδια ξεφυλλίζει ο άνεμος
λυσομανώντας - πού πάνε; ποιες αγκαλιές
ν' αρωματίσουν πόνους και πίκρες
μουσικής χαρές να ξεχωρίσουν
απ' τις λάσπες τα διαμάντια;

Σε βλέπει μες στα όνειρα η θλίψη
κεντά για χάρη σου αστέρια
φως χαραμάδα σε βρίσκει πάλι
και ροδοπέταλα μες στις παλάμες
- θ' αρχίσεις τώρα να φιλοτεχνείς
ζεστό το αίμα της απουσίας κρυφό
να ντύσεις το σκοτεινό άγαλμα της μέρας.

Πολλή δουλειά ώσπου να ξημερώσει.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...