Tuesday, October 27, 2009

Ως παλίρροια

Βαθιά κάτω από την λάμψη τού αργού νερού
τα αιώνια κύματα χάδι μητρικό
στοργικά για πάντα μέσα στην αγκαλιά του
τα μυστικά που θάλπονται βαθιά μας
κρυμμένα κάτω από την άχρονη παλίρροια
τόσο κοντά που βλέπεις μες στα μάτια τα όνειρά σου.

Ολόλαμπρα χορτασμένο πεθαίνει το φεγγάρι
τρεμοπαίζει αμυδρό φως στη θλίψη
η ανώφελη αντίσταση στην κατάκτηση του ήλιου˙
η νύχτα σηκώνει το βέλο στο αίτημα της μέρας
- στα μαύρα φτερά της ασήμι γυαλίζει
ανάμεσα στη σκιά και στην ψυχή τα χρεωμένα.

Χορδή σπασμένη η ανάμνηση του αδίστακτου θέρους
ολίγον κατ’ ολίγον αδυνατεί το φως
για την ρεαλιστική εκτίμηση των πραγμάτων˙
ιεροτελεστία στο βωμό τής πτώσης
μες στα χιλιάδες ηλιοβασιλέματα πνιγμένα
του φθινόπωρου τα φύλλα κατακόκκινα

επαναληπτικά κι αμετανόητα
πέφτουνε με τα ρούχα στη φωτιά.

Στον απώτατο πόνο
ο πρώην ευδαίμων θηριοδαμαστής
καθώς ο Χουάν Μιρό γυρίζει την πλάτη
στην πρωινή αθωότητα των παιδιών
που από συνήθεια και μόνο συνεχίζουν
να κλέβουν όνειρα για να μην συλληφθούν
απ’ την πραγματικότητα

αφού κι ο θάνατος τους ζωντανούς χρειάζεται
για να παρηγορεί την εμμονή του Ορφέα
μα και τον Άδη που υποφέρει από τη νοσταλγία μας.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...