Friday, December 4, 2009

Ενδοφλέβιο φως

Χυνόταν άπλετο χρυσάφι ηλιοβασίλεμα
πάνω στην άδολη εμπιστοσύνη των δέντρων
όπως πριν από καταιγίδα απρόβλεπτη
της χλόης το πείσμα χρωματίζει την ημέρα

ωσάν ρωγμή στην τελειότητα του εφήμερου

ήρθαμε από σκέψη βαθιά
– κρατάει αόρατα ταξίδια φυλαχτό της –
χρυσή κλωστίτσα η αφή
σ’ αυτή ακριβώς την αλλαγή
που διατάζει σταυροδρόμια˙

σταγόνες και αναπηδούσαν
στα προαιώνια στεγανά μας
αστέρια και λιγοθυμούσαν
ανάμεσα στα άγρια φιλιά μας˙

βρεγμένα ρούχα και βαριά
να πέφτουνε πιο γρήγορα στο χάμω
για να γνωρίσουμε τη ρίζα του νερού
την αλαβάστρινη αθωότητα της γύμνιας˙

σαν να ’μουνα ψιλή βροχή
κι εσύ ωμός τυφώνας
– κάτω από στέγη φλογερή
ο εύοσμος κοιτώνας –
όλος ο κόσμος πλύθηκε
από τα δάκρυά μας˙

το εσπερινό αστέρι εποπτεύει
την αδιαφορία τού τικ τακ στο ρολογάκι
γεμίζει τα πηγάδια ο χρόνος
για το ποτάμι που θα έρθει να μας πάρει
μα τώρα το δωμάτιο θάλασσα
και στέγη ο ουρανός αιθρία˙
εμείς θα σκαρφαλώσουμε φεγγάρι.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...