Wednesday, January 27, 2010

Λουλούδια του γκρεμού

Ήρθε στον ύπνο ο προπάππος μου Αισχύλος
καθόλου πια καλόγνωμος και επιεικής μαζί μου:
Τι θέλεις και ανοίγεσαι αετός σε ξένα πλάτη;
εσένα, ξεχασμένη μου, μόνο ο βυθός σού πρέπει.

Ως κίονας δωρικός που μεταλλάσσεται
μπροστά στα μάτια μου, τώρα ιωνικός
απ’ τις πτυχώσεις του χιτώνα αναδύεται
αίσιος Παπαδιαμάντης
για λίγο μόνο βούρκωσε, μου άπλωσε το χέρι:
- Πάω για τις Κουκουναριές, έρχεσαι για παρέα;
- Για το ταξίδι, Γέροντα, σιωπή να ανασάνω.

Φόρεσε το καπέλο του και γέλασε φευγάτα:
- Να, πάρε δω και μύρισε το γιασεμί του κόσμου
κι εδώ ένα παράθυρο με θάλασσα και άμμο
το χέρι σου στα χρώματα, μα ο νους σου στο τιμόνι!

Μύλος αψύς και θαλερός ανέμους κουμαντάρει
από κοντά ο στοχασμός καθόλου θορυβώδης
απλός συνάμα τρυφερός Λαβύρινθος ευώδης

ή και λουλούδι κόκκινο στην άκρη του κινδύνου
εκείνο που ακράτητα ποθούσα να μυρίσω
όταν η μάνα ήσυχα χτένιζε τα μαλλιά μου
– το μαγικό φτερούγισμα
του ονείρου έξω απ’ τον ύπνο –

λίγος καημός – αταίριαστος
στην πράσινη αίγλη των Σποράδων –
γαλήνιο ανέμισμα στη μέση του πελάγους
και γιασεμί βελούδινο στου αθώου την παλάμη
όπως στις κορυφογραμμές των βουνών
οι ακοίμητες περισπωμένες
του εθελόκλειστου Πεντζίκη.

Φτωχή με βρήκε το πρωί ξαρμάτωτη στην ζούγκλα
πόθοι μετέωροι στα μπαλκόνια
από της νύχτας την αδίστακτη ευσπλαχνία
κρέμονται τα κουρέλια τους απ’ τις ταράτσες
της αυτοκτονίας
μανιωδώς το πλήθος τα ανεμίζει πολύτιμο
ύφασμα για σημαίες ευκαιρίας
όλα τα αναπόφευκτα λουλούδια των γκρεμών
στο πέταγμα της μέλισσας βόμβος
αεροπλάνων πάλι
πάνω από την Βαγδάτη.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...