Wednesday, May 5, 2010

Να μαλακώνει η ψυχή, να μην λυγίζει...

Και μέσα στο σπίτι υπήρχε το άλλο εκείνο σπίτι
- εκεί που η μητέρα ήταν ακόμα νέα κι ένα φλάουτο
ακουγόταν το βράδυ, όπως όταν οδηγούν έναν τυφλό.
Σ΄αυτό το σπίτι είχαμε μείνει κι εμείς για πάντα
ενώ καθώς ανάβαμε την λάμπα
το φως της έριχνε μόνον τις σκιές μας στο πάτωμα εδώ.

Πλανόδιοι έμποροι αγοράζουνε τα πτώματα
― θα χρειαστούν μεθαύριο
σαν ανεξόφλητες αποδείξεις της "μεγάλης μας εποχής",
κι αυτούς τους λίγους στίχους χρειάστηκε ένα ολόκληρο
θησαυροφυλάκιο πόνου, για να τους αποσπάσω
απ’ την φιλάργυρη αιωνιότητα,
σαν τοκογλύφοι οι μέρες μας μάς κλέβουν τη ζωή.

Νύχτωσε. Ώρα που αναρωτιέται κανείς
τι έπραξε στη ζωή του.
Κι οι νεκροί πλάγιασαν και σταύρωσαν τα χέρια,
σαν αυτό που ψάχναν
να το αγγίζουν, επιτέλους, μέσα τους.

Οι πίνακες είναι του Gerhard Richter

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...