Sunday, June 27, 2010

Milky way

Δεν έχουμε πια πίστη˙ σε τίποτα. Το τίποτα απλώνεται σαν λεκές μες στη ζωή και τα ποτάμια της, σε λίγο θα πιάνει όλο το χώρο με το κενό του.
Σκοτάδι μέσα και έξω, όπως λέει η Κάρολ.
Καμιά φορά όμως, τη νύχτα, μπαίνει απροειδοποίητα, νυχοπατώντας η αλήθεια στην ψυχή μας – εκεί που ανήκει – κι εμείς την αναγνωρίζουμε απ’ τον πόνο-μικρό αγκάθι, που μιλάει στα εσώτερα, όπου – έστω και προς στιγμή – γίνεται μια μεγάλη ταραχή, κι ανθίζουν πρωτόγνωρα (ή, μάλλον, ξεχασμένα) λουλούδια.
Και το σφύριγμα του μακρινού τρένου, σαν να φέρνει πίσω, του παιδιού την αθωότητα που χάσαμε˙ ακριβώς εκείνου του παιδιού που φωνάζει μέσα στη νύχτα, η άγνωστη φωνή απ’ το διπλανό διαμέρισμα – και το φωνάζει απ’ τον εξώστη του ύψους που δεν αξιώθηκε, σαν να ονοματίζει την απώλεια στον έβδομο στίχο της Κόλασης του Δάντη, με τον κυνισμό και την οικειότητα του ξεγραμμένου.
Με μόνη έγνοια τον καιρό και το χρονόμετρο.

Κι όμως, έτσι παράξενα εθιστική που ακούγεται η μοναξιά στην ερημία του κήπου, μια ακτίνα φεγγαριού που ξεχειλίζει το ποτήρι ωσάν προστακτική ηδονή, σηκώνει τα παραπετάσματα της αόρατης δια γυμνών αισθητηρίων ομίχλης και φέρνει στο φως του, από ένα εξαίφνης άνοιγμα του μέσα ουρανού, τα πειστήρια της μοίρας: σχεδόν σαλπίζει θριαμβικά την Επιστροφή – ίσως μια ουρανοκατέβατη ανέλπιστη ευκαιρία να κοιτάξουμε κατάματα το σύμπαν.
Καθόλου δεν ξαφνιάζεσαι που ολόκληρη σελήνη, πέφτει μες στο ποτήρι σου – και η μνήμη μαζεύει με τα κουρέλια της τα σκορπισμένα άστρα.
Ό,τι απομένει απ’ την σαρωτική επέλαση του παρόντος, είναι μια ανάσα που τεντώνεται στα αρώματα του Αγνώστου – εκεί όπου άνεμος σηκώνεται και σχηματίζει γαλαξίες,
ενώ ανεπαίσθητα και ολοένα αποκλίνουν οι Πόλοι
από τον Μέγα Άξονα του Άφατου Μυστηρίου.
Με μια βροχούλα τώρα θα έκλεβες την άδεια ευτυχία του κόσμου˙ επειδή – πάλι ξαφνικά – εισβάλλεις άοπλος δελφίς, νοήμον νήπιο, στην εσώτατη συνάφεια των Πραγμάτων – και διακρίνεις τα αγρίμια από τα παράσιτα.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...