Sunday, July 11, 2010

Ο δισταγμός της αθανασίας

Έμαθα γράμματα στους δρόμους των ανέμων
στα φύλλα των αειθαλών και στα φιλιά του νότου
εκτεθειμένη στα ρεύματα του έρωτα
και των θαυμάτων την αδιακρισία
με τον χαμένο χρόνο αγκαζέ
και την ηχώ να επισκοπεί
τις περιλήψεις.

Απ’ το μικρό μας δαχτυλάκι
ως το απαύγασμα του Ωρίωνα
κι όλους τους σκελετούς των άστρων
η φύσις κρύπτεσθαι φιλεί˙
από την χαραμάδα όμως
ξεμυτίζει το ζουμπούλι:
είναι το μυρωμένο αίμα
απ’ τα γδαρμένα γόνατα
της μνήμης.

Σπασμένο κλωναράκι ο χρόνος στο ποτάμι της ζωής
κι όπου βαθαίνει αυτό, εκείνος να διηγιέται
– γενναία δάκρυα και χαρές εφήμερες –
πως μόνο ό,τι στερήθηκες δεν χάνεται.

Μεγάλο είναι το βιβλίο του κόσμου
με όλες τις ανορθογραφίες του.

Σαν να παραβιάζεις το μυστήριο
στην καρδιά του ρόδου
μερικές φορές, το δυσκολότερο και το σωστό
είναι το ίδιο πράγμα.

Και, εννοείται, πάντα πρέπει να υπάρχει
μια πληγή σε πρώτο πλάνο
ωσάν λουλούδι ανοιχτό
σε μια καινούργια προσευχή
απέναντι στον άνθρωπο που ξέχασε τα πάντα
και τα ’χει χάσει όλα.

Στο φόντο η ίαση, άκρως αμφισβητήσιμη
αν όχι αβάσιμη.

Τι να κάνω λοιπόν μ’ αυτόν τον σκελετό
που μου πήρε τη θέση στο κρεβάτι μου;
Ακόμα κι ο δισταγμός θέλει απόφαση
αφού και το πολύ ποτέ δεν είναι αρκετό.
Όπως: για την αθανασία, προϋπόθεση
είναι ο θάνατος.
Το παρόν, μαζί με το επόμενο
θα ταξιδέψουν καλοκαιρινά
ανάμεσα σε δύο τραγούδια

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...