Sunday, August 1, 2010

Ο άγραφος Παράδεισος

Τα περασμένα που δεν έγιναν αναμνήσεις
παρά την ευωδία της σάρκας˙
αισθήματα πτερόεντα και σκέψεις ριζωμένες
στους ποταμούς από σπάταλη αιματοχυσία˙
ό,τι ήτανε καρδιά και συνεχίζει
το όνειρο έξω απ' τον ύπνο μας
οι θάλασσες που δύουν μέσα σου σαν γαλανή γαλήνη˙
το φως που σηκώνει ολόκληρα νησιά στον ουρανό
χωρίς ν’ αφήνει ελάχιστο σημάδι στους δρόμους
της σκόνης μας


εκεί όπου οι ματαιότητες σβήνουν αθόρυβα
μα και δεν κάνουν χώρο στην ελπίδα˙
ό,τι πέθανε χθες και δεν σου φέρνει λύπη
αρώματα σταματημένα σε ιστορίες ταπεινές
κι εκείνες οι μικρές στιγμές που ντύνεσαι πανσέληνος
σαν το παιδί που ήσουν πριν να γεννηθείς

είναι η γενναιοδωρία τού χρόνου που
- όπως πάντα αδιάφορος -

δεν θέλει να γίνει ποίημα.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...