Tuesday, October 5, 2010

Όχι, οι λέξεις δεν πονάνε

Πολύ ποθώ να είμαι εκεί, στην Μεγάλη Παράσταση – χρόνια τώρα, όλο αναβάλλεται –
όπου κεντρικός ήρωας είναι ο Χρηματιστής:
βρωμερός και μεγαλοπρεπώς ανόσιος, εν σώματι όλης της περιρρέουσας σαπίλας
θα πνίγεται κουστουμαρισμένος
στα αφρίζοντα απόβλητα των επιτυχιών της εμετικής φάρας του
την ώρα που θα απογειώνεται ο Ανδαλουσιανός Σκύλος για να χτυπήσει φλέβα χρυσού
στο φεγγάρι – πάει το ασήμι του, πάνε και οι πλερέζες – no morning to mourning –
ενώ υπεράνω των μονίμως Σκυφτών ξεφυτρώνουν
– θηριοδαμαστικά και μετά μουσικής θριαμβικής –
αβυσσαλέα Βαθυκύανα και τεράστια Πράσινα για να πνίξουν
τους Αυτουργούς στο τσιμέντο τους άπαξ δια παντός
και μικρές, πολύχρωμες, πρωτοφανώς πεταλουδίτσες (ανθ’ ημών)
ζητωκραυγάζουν υπερηχητικά αενάως γύρω απ’ το μισοπνιγμένο shitοκέφαλό του
το βασίλειό μου για μία ύαινα! θα ξεφωνίζει και περίγελως ανέκαθεν –
θάβοντάς τον επιτέλους κάτω από τα μπαμπού της αρίδας μας
και τα φερφορζέ τής – ως τώρα – υπνηλιακής μας απληστίας.

Το πρωί πλένω το πρόσωπό μου – στον καθρέφτη, ξανά μανά το ίδιο παράξενο φρούτο.

Ναι, φορές πάω πιο μακριά κι απ’ την ομίχλη – δεν μπορώ να μυριστώ τον κίνδυνο –
και, παρά τις θλιβερές προβλέψεις,
καταφέρνω πάλι να μην τσουρουφλίσω το δέρμα μου
– τουλάχιστον όχι όσο το μυαλό μου –
και να αποφύγω την μιζέρια της δυσανεξίας μου.

Γιατί η ου-τοπία δεν είναι προορισμός, είναι κατεύθυνση
κι αν αφαιρέσεις τα διαμάντια από το βλέμμα, οι υποσχέσεις γίνονται ψέματα.

Εξάλλου, (θα το έχουν πει και άλλοι) :
Ολόκληρος ο Βίτγκενσταϊν, π.χ., δεν αξίζει όσο μια αγκαλιά πάνω στην άμμο.

Αυτό, πάντως, το είπε η Σύλβια (Πλαθ):
"Τ’ αστέρια ανοίγουν ανάμεσα στα λουλούδια – είναι η σιωπή των κατάπληκτων ψυχών."

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...