Tuesday, October 12, 2010

Δεν είναι νοσταλγία

Απανεμιά και οικειότητα σπαρακτική. Και αρπακτική, θα μπορούσες να πεις.
Φεύγουνε τα πουλιά προς το Νότο. Ευωδιάζουν τα πράσινα της βροχής προεόρτια εύφορα και φωσφορίζοντες λαμπτήρες.
Εμείς, στο μπαλκονάκι του πρώην θέρους. Με γυμνή ψυχή και βλέμμα μακρινό. Γεύση ακόμη αλμυρή και πόδια μες στην άμμο. Λευκό κουνάμε μαντηλάκι αδημονίας ευδαίμονος – με προσευχές στον σκοτεινό χειμώνα: να μην αγγίξει˙ να περάσει˙ και να φύγει.

Οι δυο μας, σύσσωμοι του έρωτα, κι έχουμε βγάλει λέπια.

Στιγμιαία. Ως να ξανα ’ρθει φτερωτό κι ανάλαφρο, με βάρος ειδικό: ξημέρωμα. Και σημασία βαρύνουσα, την υποχθόνια δύση.
Ν’ αλλάξει ο ουρανός τις θορυβώδεις φορεσιές, και να γυρίσει γαλανός το άλλο μάγουλο στην χρεία των ανθρώπων – όσων θέλουν να ’ναι καταδεκτικοί νυχτών και γεγονότων.
Και να μην καταντήσουμε, να φοβούνται οι αθώοι μην τους ανακαλύψουν οι ένοχοι.

Μια και, όπως λένε οι σοφοί Βεδουίνοι, "ευτυχία είναι η όαση που βρίσκουν μόνο οι καμήλες που ονειρεύονται" – εδώ, απ’ την καμένη δύση, να ευχηθώ:
Καλοτάξιδες οι θάλασσες για τα καραβάΝια των ονείρων σας.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...