Monday, January 31, 2011

Η κλειδαριά

Με τον χρόνο τσακώθηκαν και χώρισε
σ’ εκείνο το σταυροδρόμι που κοιμήθηκε
και ξύπνησε στην αγκαλιά τού όλο Αύριο˙
περνάει μες απ’ τον καιρό σαν σύννεφο
στην ήσυχη βροχή πέφτει λουλούδι άκοπο
γιατί έχει κομματιάσει την ψυχή της
σε κρυσταλλάκια της σελήνης εύοσμα
να δίνει θέα στις αντίξοες προοπτικές
της μουγγαμάρας˙ κι ας είναι η σιωπή
η καταγωγή της συνείδησης.

Πετάει πέτρες στα λιμνάζοντα του κόσμου
όταν σηκώνεται και κάθεται η ομίχλη
κι έχει στο μέρος της καρδιάς μια κλειδαριά
να μην ξεχνιέται και την σπαταλάει
χωρίς να σκέφτεται το χθες
και τις αιμάτινες γραμμές πάνω στο χιόνι
εσχάτης εσοδείας.

Όμως οι άνθρωποι τυφλώθηκαν απ’ τις ταμπέλες
και έχουν χάσει μια για πάντα από το βλέμμα τους
την αναζήτηση της πτήσης πάνω απ’ τα καθέκαστα
- μια σκάλα να γνωρίσουνε τα χρώματα
ή, έστω, ένα ώριμο κεράσι.

Σφηνώνεται μες στο κουκούτσι του
- σμίκρυνση σε απόσταση-αγκάθι -
έχει να τιθασσεύει με όνειρα
το ζώο που κοιμάται μέσα της
- το παρακολουθεί συνέχεια με τα άλλα μάτια˙
όταν του ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι
και κλέβει την σαγήνη του Μικελάντζελο
μπορεί κι εκείνη να γείρει πάνω απ’ τον γκρεμό
και να διπλώσει τα φτερά της στην άλλη σιωπή
μάλιστα, με δεμένα μάτια και ραμμένο στόμα.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...