Friday, March 4, 2011

οι δρόμοι



Σαν τον Πόθο με την Αφή, άλλο δεν έγινε ζευγάρι
τόσο δυνατό και φλογερό˙
όταν μακρύ ταξίδι τούς χωρίζει, να καίγονται στο όνειρο
στο άγγιγμα να λιώνουν
να γκρεμίζουν την απόσταση με τα φιλιά του ανέμου
και τις αβέβαιες πιθανότητες του νόμου της βαρύτητας.

Επίσημο ένδυμα, περούκες και χρυσαφικά απαγορεύονται.
Ούτε λόγος για αποστείρωση αισθημάτων
όχι αλαζονικά υφάκια και σπανιόλικες βεντάλιες.
Μόνο τσιτάκια, κουρέλια και γυμνά δάχτυλα
- και αντοχές για επιστροφή.
Γυμνή η ψυχή να ανασαίνει φανερά και άνετα.
Γυμνά κλαδιά τα χέρια μας στο φτάσιμο της ηδονής
σαν στην απελπισία του κενού.
Αργότερα είναι που θυμόμαστε
να ποτίζουμε πού και πού τις ρίζες - έστω και με δάκρυα -
τώρα, με φλογισμένα μάγουλα και βλέμματα
όπως παιδιά λίγο πριν τους κόψουν το παιχνίδι
μπουμπούκια ανυπόμονα
στην εν αγνοία τους προσδοκία μιας αβέβαιης άνοιξης
- και πριν αρχίσουν τα φύλλα στον κήπο της καρδιάς σου
να σαλπίζουν υποχώρηση.

Επειδή έτσι κι αλλιώς είμαστε φυλλοβόλα σώματα.
Γιατί, άλλο αθώος και άλλο ανυποψίαστος.

Τα φώτα σβήνουν... σσςςς... αρχίζει η παράσταση.
Άλλη μία παράσταση.

Να θυμηθείς ν’ αναγνωρίσεις τον εαυτό σου
στον ήρωα που μυστηριωδώς θα εξαφανιστεί στο τέλος.

Αυτό, του το λέει τραγουδιστά-ψιθυριστά
καθώς περνάει και αφήνει το αποτύπωμα των χειλιών της
στον άσπρο γιακά του πουκαμίσου του.


LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...