Thursday, March 31, 2011

Στα ψέματα

Θέλω να βγω να ποτίσω - ανοίγω τις μπαλκονόπορτες: μπαίνει πρώτα το άρωμά τους
και μετά βγαίνω έξω.

Ελαφρότατο αεράκι σαν παιδική ανάμνηση...
Αχ, μια γενναιόδωρη αγκαλιά ο γαλανός θόλος - μακρινά συννεφάκια των θαυμάτων, βαμβακάκια των τραυμάτων - δεν ‘προμηνούσε’ παρά αγαλλίαση ως το πιο ταπεινό κύτταρο για τα χαμογελαστά λουλουδάκια και τα λαμπερά χαμόγελα, για τα παιχνιδιάρικα πουλάκια που δεν σταματούν να παίζουν από κλαδί σε κλαδί, τα γελασμένα κοκόρια, τα έκπληκτα ζουζούνια, για τα μεγαλειώδη δέντρα...
Η Ποίηση ως το τελευταίο κουκουνάρι!
Φύση ηλιόλουστη, γιορταστική, οργιαστική - δεν χωράει με τίποτα τον θάνατο. Καμία σκληρότητα στον κόσμο εδώ και τώρα. Ό,τι πετά στον ουρανό, δεν είναι στελθ και βομβαρδιστικά - μόνο άγγελοι...

Είναι μια μέρα σαν Παράδεισος. Τόσο που, για μια στιγμή, στ’ αλήθεια πιστεύω, πως θα ’ρθουν η μαμά με τον μπαμπά για φαγητό - και δεν έχω μαγειρέψει τίποτα ακόμη!...
Και θ’ αγκαλιαζόμαστε, θα φιλιόμαστε, θ’ αγκαλιαζόμαστε, θα γελάμε και πάλι θ’ αγκαλιαζόμαστε!... Όπως παλιά!...
Ποτίζω και με δάκρυα. Λες ν’ αλμυρίσουν οι φρέζιες;

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...