Wednesday, August 10, 2011

το τριζόνι


Αδιάκοπα κεντάει το τριζόνι ανάμεσα στα δέντρα
μόνο και μόνο για να ταπεινώνει το σκοτάδι.
Οι μαύρες τρύπες που όλο πληθαίνουνε στο σύμπαν
είναι η απουσία εκείνων που ποθήσαμε
αλλά ποτέ δεν ζήσαμε. Μαζί.

Κι απόψε αστράφτει πάνω στις πληγές της υπομονής
σφίγγει τα δόντια ώσπου να ξημερώσει δικαιοσύνη.

Εκεί που συνορεύει η λύπη με την αθωότητα
φουντώνουν αρλεκίνοι μελαγχολικοί
σε στάση προσμονής αποσβολωμένη
τα φανάρια του δρόμου αγκαλιάζουν τ’ άστρα
γεύεσαι πετροκέρασα στις μελωδίες της νύχτας
κι ο κόσμος γδύνεται μπροστά σου σαν θνητός

τότε που παίζουν τα παιδιά με τις σκιές
ανάμεσα στην αγάπη και την λύπη
τα όνειρα και τα πουλιά
για λίγο που συναντιούνται
στο ξεψύχισμα της νύχτας πάνω απ’ την πόλη
που είναι όμορφη επειδή κοιμάται.
Και θυμάται.
Σαν μητρική αγκαλιά, όλα μου τα λάθη.

Ω, πώς μεγάλωσε η καρδιά μου πια
ώριμη για την έκρηξη - μα πάντα ‘αργότερα’.

Η πιο άγρια μάχη είναι: να ζεις
και να ονειρεύεσαι ταυτόχρονα...
Μερικοί άνθρωποι νιώθουν την βροχή˙
οι περισσότεροι γίνονται απλώς μούσκεμα.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...