Wednesday, July 11, 2012

...πιο ωραία με τ ό λ μ η ~~~ ❤


Αύριο πάλι, αγάπη μου -
παρά να επωάζουμε τα ειωθότα
πιο ωραία με τόλμη να γινόμαστε
κι εμείς παιδιά που κυνηγάμε περιστέρια
κι ας έχουν μόνο χιόνι οι στέγες
- κάποτε μας έψαχνε η ίδια η ομορφιά
τώρα μόνο τα ερείπια θυμούνται.

Και σαν άνθρωποι πληγώνουν.

Αύριο πάλι, αγάπη μου -
όταν τα φώτα της διωγμένης πόλης μας, θαμπώνουν
στη θάλασσα θα ταξιδεύει η ψυχή μας˙
έχουμε την κακή συνήθεια της λησμοσύνης
τα σπίτια μας - εμείς - χτισμένα με αίμα και ήλιο
νησιά που επιμένουν να ανθίζουνε
όταν ο κόσμος σταματά να αναπνέει.

Αύριο πάλι, αγάπη μου, γιατί
καμιά φορά το αηδόνι πάει και κάθεται
στο χείλος του ηφαιστείου
- όποτε δεν χυμάει μες στη φωτιά
στου πεινασμένου νου μας τον ανεμοστρόβιλο
που πόθησε ταξίδι και φυγή
σε ανύπαρκτο ουρανό.



LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...