Monday, September 17, 2012

η άμμος στο κουτί


Μμμ... έχει συννεφιά. Ναι. Και βρέχει με το τουλούμι! Δεν πειράζει.
Μπορεί και καλύτερα.
Στο σκηνικό της μέρας, σου προτείνω ένα ατίθασο γαλανό, γαργαλιστικό κυματάκι - στην πάνω αριστερή γωνία. Όχι απ’ το ντουλάπι! απ’ το κουτάκι της καλοκαιρινής μνήμης.
Ο ήλιος απόμακρος και αγωνίζεσαι να τον φτάσεις…
Κοίτα, κοίτα, πώς φεύγει το καλοκαίρι! Ένα μικρούλι συστατικό αθανασίας πάει να γίνει πάλι... μέσα στο α(ει)κίνητο Άπειρο, στο υπερκόσμιο Χάος - κι άντε μετά να μαζέψεις τα κομμάτια του/σου. Κι η άμμος ακόμη στα πέδιλα - τυλιγμένη κιόλας στην ονειρική ομίχλη των χαμένων πραγμάτων. Η μνήμη επιμένει σαν εκτροχιασμένο τρένο.
Ας είναι μόνο η άμμος, η ρευστότητα στη ζωή μας. Ακόμη και χωρίς την ευεργετική σκιά της οργιώδους βουκαμβίλιας στο κάδρο.
Να μη μας πιάσει τώρα και τρέχουν τα... ζουμιά - ώρα ν’ αρχίσουμε και τα σχολικά τραγούδια.
Αν είναι έτσι η νοσταλγία, Θεέ μου, μην την αφήσεις να μου ξερριζώνει τα σωθικά όλο το χειμώνα...! Δεν θα ξαναμιλήσω, τ’ ορκίζομαι!
Χαμηλώνει αθέλητα η αναπνοή: ν’ ακούσω πότε θα γδυθούν τα δέντρα.

Υ/γ. Καλά, πώς μπήκε τόση άμμος στο κουτί με τις φωτογραφίες μας;!...
Άλλες οι σκιές του φθινοπώρου, γαμώτο!...
Σκέψου και να μη μ’ αγαπούσες χειμώνα-καλοκαίρι. Ο.ο.



LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...