Friday, October 5, 2012

τα μαξιλάρια στο Μαρακές


Άφησα τη σκόνη του έρωτά μας στο Μαρακές
μνημείο-μνήμα στη δόξα του εφήμερου
στις μεσοδυτικές πολιτείες του βυθού.
Εσύ εδώ, εγώ εκεί
ανοίγω στρείδια και κοράλια
- τη νύχτα, εγώ η ίδια, σπάνιο λουλούδι -
το βλέπουν μόνο οι ερωτευμένοι ανυποψίαστοι
- τα πειραγμένα μυαλά ποτέ δεν κάνουνε
σαρδάμ άθελά τους -

την ώρα που ακροβατώ στις καμπύλες εύχυμων λόφων
ρουφώντας θάλασσα από τον ουρανό και εξ αφής 
κι ύστερα κυλάω μεταξωτό φόρεμα
πάνω σε ασπρόμαυρα πλακάκια με υδάτινους χάρτες.

Κάτι θα σου ’τυχε - ποτέ δεν βάζω με το νου μου
κακό για τα ταξίδια σου.

Μετά, πλαγιάζω ανάμεσα στα δυο μας μαξιλάρια
ρωγμή ονείρου.

Θερίζω όλο το νόστο
για να ανήκω κάπου.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...