Sunday, February 24, 2013

Η Αφροδίτη στα νερά

Πάλι, σχεδόν με οίκτο θα συγχωρέσουμε τον χειμώνα
το τελευταίο φεγγάρι του, κεντάει την ωραία νύχτα.
Αλλιώς μας πλησιάζουν τώρα τα νερά:
απ’ τη δειλή εξοικείωση σαν φλερτ εφηβικό
με κόκκινα μάγουλα, ως τον αρχαιόθεν νέο
ασυγκράτητο οργασμό του αιώνιου καλοκαιριού
όπου η μόνη πραγματικότητα είναι ο ήλιος
και αλήθεια; η θάλασσα ανυπερθέτως, η προκλητική.


Η Αφροδίτη ξεχνάει με χαμόγελο τον Άδωνι, το Νάρκισσο
- τον Έρωτα σε πειρασμό θα βάλει - με το καλίγραμμο
και ποθητό της ποδαράκι, σιγά αργά τελεστικά
θέλει να δοκιμάσει το νερό:
- Ζεστάθηκε λιγάκι απ’ το τραγούδι
του αηδονιού για τον κουφό διαβάτη;
ή, κρύο είναι ακόμα και θ’ αρπάξει τα ταξίδια μου;
Μα, εσύ, καρδιά μου φτερωτή, ξέρεις να περιμένεις
το γάμο σου με το λιγνό, ηδονικό αεράκι
εκείνο που θα με φιλά σαν χάδι να με λυώνει
κι όλο τον ψεύτη κόσμο με τα όνειρα να σώνει.
Μόνο για λίγο θα περπατώ στης ερημιάς τ’ αγκάθια
μετά θα κάνω τα λουλούδια αθάνατα
τη χλόη από βελούδο
και του μονού την πεθυμιά αγκάλη φλογισμένη.

Αχ, πώς αφήνουμε τη ζωή μας να ξοδεύεται
σε μαραμένες και ανόητες αναβολές!...

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...