Tuesday, August 27, 2013

Πάλι καλοκαίρι θα 'ναι


Τι θέλω όλο το χρόνο να χτυπιέμαι
και να ξεμυαλίζομαι με το καλοκαίρι
αλαφιασμένη να τρέχω πίσω του
σαν παρατημένη γκόμενα – ή, λες και τραγουδάει
αδέξια μια αμερικάνα το ‘la vie en rose’ –
με το κορμί γεμάτο αλάτι και τα γυμνά πόδια
καμένα στην άμμο

αφού μ’ έχει διαλέξει ο χειμώνας˙
έχει εγκατασταθεί απρόσκλητος
στα δώματά μου τα εύοσμα
πλέκει και κλώθει αβυσσαλέες σκοτεινιές
σε ξένο ρούχο κουμπώνει πεταλίδες
ο επαίσχυντος βασανιστής
ενώ το ξέρει: κάποτε που θα (του ξε-)φύγω

πάλι καλοκαίρι θα ’ναι

όπως κοιμάται ο καλός μου και αρμενίζει
στον καιρό της αγάπης χειμώνα καλοκαίρι
με αναμμένα τ’ αστέρια που του βρίσκονται
– απ’ την καρδιά στο μέτωπο –
κι ένα ασημένιο μισοφέγγαρο ανάμεσα στα φρύδια
για ώρα ανάγκης
– δίπλα μου: ούτε μια δρασκελιά απόσταση
από τη Γαύδο ως τους Παξούς

πάλι καλοκαίρι θα ’ναι

όπως ποτέ της δεν στερεύει η αγάπη
για το δακρυσμένο βλέμμα
γι’ αυτόν που έχει γονατίσει η ανεπανόρθωτη
αθωότητά του
για τον ανήμπορο που κύρτωσε φορτωμένος
μια αξιοπρέπεια – πολύ βαριά ή ανύπαρκτη
το ίδιο κάνει

οι νεκροθάφτες που στοχεύουν το μυαλό
– "εις θάνατον!" –
να το θυμούνται: από το ‘ευ’
της ευτυχίας που θα χτίσουμε

πάλι καλοκαίρι θα ’ναι.

© η απληστία του φωτός

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

pic: Beata Bieniak

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...