Friday, February 21, 2014

Ως να μην…


[ ... ] Tο ίδιο βράδυ είδα πάλι τη μαμά στον ύπνο μου, μετά από πολύ καιρό...
Σφιχταγκαλιαζόμαστε κάθε τόσο, χωρίς προφανή αφορμή.

Ψυχοσάββατο αύριο.

Όσα δεν άφησα νερά να κυματίσουν στον αέρα, πηγούλα σιωπηλή έγιναν πρωί-πρωί – και δάκρυα,
πριν καλά-καλά ξυπνήσω. H υγρασία της ψυχής πεθύμησε τον ήλιο.
Ή μήπως βγήκε να φωτίσει τα άφαντα κενά και τα αφανέρωτα μυστικά;…
Έτσι γίνεται συνήθως: μιλάει η ψυχή, αλλά δεν την ακούμε. Tις περισσότερες φορές...

Σηκώνομαι κι ανοίγω τη μπαλκονόπορτα: ένα μεγάλο σύννεφο με περιμένει, λαμπρό ιστιοφόρο
με κάτασπρα πανιά.
Aλλά επειδή πάλι δεν θα σαλπάρω, έρχεται να με καλημερίσει το ταπεινό, ολόφρεσκο – νάχα τα νιάτα σου, αυτά μονάχα – φυλλαράκι της πασχαλιάς, άρτι αφιχθέν και συνεπέστατο στο πράσινο της ζωής, να υπογραμμίζει το απαρατήρητο θαύμα
της επερχόμενης ανα-γέννησης: άνοιξε η άνοιξη το δρόμο κι εφέτος – έστω και μετ’ εμποδίων...
Δεν μου μένει παρά – ξανά! – ως άλλος Stalker του Tαρκόφσκι, να ιχνηλατήσω τη χαμένη επικράτεια
της πρώτης αθωότητας.

Αργά και μεγαλόπρεπα μια ολόκληρη αυτοκρατορία συννέφων μετακινείται, ενώ οι ταράτσες
των πολυκατοικιών, αβαρείς μέσα στο φως, πλησίστιες κατατείνουν προς την ουράνια θάλασσα.

Γλυτώνει όποιος βρίσκει μια πίστη – ότι το μέλλον δεν θα έχει πια πλάνες˙ για ν’ αρχίσουν
οι καινούργιες αυταπάτες.
Και παλεύοντας μεγαλώνεις. Τρως τα τραύματα με το κουτάλι – κι όταν έρθουν τα θαύματα, συνήθως
δεν είσαι εκεί.

Αύριο, που θα έρθει ο Νικηφόρος, θα είμαι εδώ – ν’ αναρωτιόμαστε μαζί:
Αυτός ο κόσμος απ' την πολλή την πίκρα του ή απ' την πολλή τη γλύκα του δεν τρώγεται; [ ... ]

*

από "το ΟΝειρο του Κόσμου" (μόλις κυκλοφόρησε)
κεντρική διάθεση: εκδόσεις "Δωδώνη", Σουλτάνη 11, Εξάρχεια - τηλ. 2130232404



LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...