Wednesday, July 23, 2014

το πέρασμά του...

Ευλογημένο καλοκαίρι, καυτό και αλαφροπάτητο στα φυλλώματα των ονείρων που παλεύουν
να δροσίσουν τα ένδοξα μερόνυχτα της εφήμερης νιότης σου – λιγνό και αδηφάγο,
άμυαλο σαν παιδί με τη συνέπεια σοφού.
Ράθυμο και απαλό, απλώνεσαι στην εύθραυστη επικράτεια της νηνεμίας, ασύστολα που αλώνει ο άνεμος όποτε, ξεκούραστος και ζεσταμένος, ξαναρχίζει τα μελτέμια.
Σ’ ευχαριστώ που μ’ αφήνεις να ονειρεύομαι παιδικά μέσα στην απληστία του φωτός, ακουμπισμένη στο μαυρισμένο μπράτσο τού αγαπημένου, ν’ απλώνω στο σκοινάκι σου απ’ το πουκάμισο του Εφέσιου στα μακρινά νέφη ως την κορφή τού χαμογελαστού ευκάλυπτου που μου γνέφει ‘ανέβα!’.
Σ’ ευχαριστώ που μ’ αφήνεις να πετάω στον διάφανο βυθό σου, να γεύομαι λίγη απ’ την σιωπηλή αθανασία – για να διαψευστεί στιγμιαία το ανέφικτο.
Αχ, καλοκαίρι-βάλσαμο-δωρεά για τις πληγές του κόσμου, σ’ ευχαριστώ για της χαρμολύπης τα δειλινά που σφαδάζουν – κι εσύ, εύχαρες κι αλλοτινά αθώο, έρχεσαι να μου εμπιστευτείς μιαν αποκάλυψη, που το χειμώνα κλείνει ερμητικά πόρτες και παράθυρα: πως ο χρόνος δεν περνάει, ούτε φθείρει· είναι ο ίδιος
η φθορά, κι εγώ το πέρασμά του.


LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...