Sunday, October 5, 2014

*

Kάθε νύχτα μεγαλώνω
τη σκιά του πόνου και τον ίδιο˙
στην αντανάκλαση του κόσμου
κοιμίζω τις μέρες μου-φακίρηδες˙
μετά την άσκηση πάνω στα καρφιά
κατηφορίζουν τον δρόμο
με πυρσούς αναμμένους
κι εγώ ναρκώνω τον πόνο κάτω
απ' τα πέλματα των περαστικών.
Tίποτα δεν συγκρίνεται μαζί
του - μαζί του ανηφορίζω
το μεγάλωμα της νύχτας.

Ξεγελάω τις μέρες
με την κλεψύδρα των άλλων.

Kαμιά φορά γελάω (σ)τους ανθρώπους
– όταν κρύβομαι.

© η απληστία του φωτός





LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...