Ουρανόσιτος

Στα νέφη χωρίς νέφωση
εξορία διγενής μονοκατάληκτη
συνήθεια αρχαιόθεν τα καρφιά της ηλιαχτίδας
- αφροδίσια ποιήματα σε κύκλο
καθ' έξιν αιχμαλωσία θαλάσσης
εσθήτα το διάφανο και αύρα το χαρμόσυνο
μέλος τού Λουίτζι Μποκερίνι -
με το μαρτύριο του χάους κατά νου
πέφτω στη γη και γεύομαι
μονάχα ανηφόρες ανοιχτών μεσημεριών
για να πολλαπλασιάζομαι στην ερημία του πλήθους
να με ληστεύει απρόσκοπτα η πραγματικότητα
ανάμεσα Διγενή και πιθάρι
ώσπου τα κόκκαλα γυμνά
από τα γαλάζια χάδια της φλέβας
και τα τυχερά λουλούδια του Επιλόγου
να αναπνεύσουν πάλι Ελευθερία.

Εδώ, που δεν γνωρίζω ούτε τον εαυτό μου
σε μακροβούτια άπληστα για εκπλήξεις ανθισμένες
μόνιμο έρωτα με την έλλειψη
βαρύτητας
και δωρεάν ευτυχίες δίχως τσέπες,

έχω αρνηθεί επανειλημμένως
να επωμιστώ την ευθύνη
της Άνοιξης: αυτή η αμαρτία μου.

Υ/γ: Μου το φυλάς, αν θες, για επικήδειο.