Thursday, August 27, 2009

Ο Γκαίτε και ο Βέρθερος

Johann Wolfgang (von*) Goethe
Φρανκφούρτη, 28 Αυγούστου 1749 - Βαϊμάρη, 22 Μαρτίου 1832
260 χρόνια από την γέννηση του Μεγάλου Γερμανού
και 235 από τη συγγραφή τού 'Μεγάλου Αυτόχειρα'

* τίτλος ευγενείας που 'απέκτησε', όταν διετέλεσε
Σύμβουλος (Geheimrat) τού Δούκα τής Βαϊμάρης.


Περιληπτικά για τον συγγραφέα (πριν 'εστιάσουμε' στο δημιούργημά του):

O Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε γεννήθηκε στη Φρανκφούρτη. Το 1765 πηγαίνει για να σπουδάσει νομικά στη Λειψία, όπου ήρθε σε επαφή με το έντονο Ελληνικό στοιχείο τής πόλης - στην Ελλάδα αφιέρωσε πολλά έργα του.
Το ενδιαφέρον του εστιάζεται στη ζωγραφική - παράλληλα όμως παρακολούθησε μαθήματα ιατρικής, χημείας και βοτανικής - και μόνο το 1771 αρχίζει να γράφει, κυρίως λυρικά ποιήματα - πρωτογνωρίζει και τον έρωτα, που έμελλε να παίξει μεγάλο ρόλο στη ζωή του. Το 1775 διορίζεται σύμβουλος του ηγεμόνα και υπουργός των Οικονομικών. Δουλεύει και το πρώτο μέρος τού "Φάουστ". Γνωρίζεται με την εικοσιτριάχρονη Κριστιάνε Βούλπιους και την παίρνει στο σπίτι του. Αρκετά αργότερα, το 1806, θα την παντρευτεί. Το 1789 γεννιέται ο γιος του Αύγουστος, ο μόνος που επέζησε απ' τα παιδιά του. Το 1809 εκδίδει ένα από τα πιο φημισμένα μυθιστορήματά του, τις "Εκλεκτικές συγγένειες". Μέχρι το 1805 είχε στενή επαφή με τον Σίλλερ, μια βαθιά φιλία αναπτύχθηκε μεταξύ των δύο ανδρών. Το 1816 πεθαίνει η γυναίκα του και το 1830 ο γιος του Αύγουστος. Ο Γκαίτε ζει διάσημος και αναγνωρισμένος στη Βαϊμάρη μέχρι το θάνατό του. Ένα χρόνο πριν, ολοκλήρωσε τον Φάουστ, το δημιούργημα ολόκληρης της ζωής του, μια απ' τις κορυφές τής Παγκόσμιας Λογοτεχνίας.

"Έκανα κάτι καινούργιο. Μια ιστορία με τον τίτλο Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου, όπου παρουσιάζω ένα νέο άντρα με βαθιά και αυθεντική ευαισθησία και πραγματική διεισδυτικότητα, ο οποίος χάνεται σε ενθουσιώδη όνειρα, υπονομεύει τον εαυτό του μέσα από θεωρητικές αναζητήσεις μέχρι που στο τέλος, τσακισμένος από την παρεμβολή κάποιων άτυχων παθών και προπάντων από έναν αδιέξοδο έρωτα, αυτοκτονεί φυτεύοντας μια σφαίρα στο κεφάλι του." Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε

"Εξοργίζεται κανείς, Βίλελμ, με το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν καμιά γνώση και καμιά αίσθηση των ελάχιστων πραγμάτων που έχουν ακόμα κάποια αξία σ’ αυτόν τον κόσμο. Θυμάσαι τις καρυδιές, στο σπίτι του τίμιου εφημέριου, που στη σκιά τους καθόμουν με τη Λότε, εκείνες τις υπέροχες καρυδιές που ο Θεός ξέρει με πόση απόλαυση γέμιζαν ανέκαθεν την ψυχή μου! Πόσο οικεία έκαναν την αυλή του πρεσβυτερίου, πόσο δροσερή! Και τι υπέροχα που ήταν τα κλαδιά τους! [...] Σε βεβαιώνω ότι ο δάσκαλος δάκρυσε όταν, χθες, μιλούσαμε γι’ αυτά και λέγαμε ότι τα έκοψαν. Μάλιστα, τα έκοψαν. Με πιάνει λύσσα, θα 'θελα να σκοτώσω αυτό το σκυλί που έδωσε την πρώτη τσεκουριά. Εγώ, που θα ήμουν ικανός να πάθω απ’ τη στενοχώρια μου αν είχα κάποια δέντρα στον κήπο μου κι ένα απ’ αυτά πέθαινε από γερατειά, να είμαι αναγκασμένος να δω να γίνεται κάτι τέτοιο. Αγαπημένε μου φίλε, υπάρχει ωστόσο κάτι που με παρηγορεί: η δύναμη του ανθρώπινου συναισθήματος. Όλο το χωριό δυσανασχετεί και ελπίζω ότι η κυρία σύζυγος του εφημέριου θα καταλάβει, βλέποντας να μειώνονται τα αυγά, το βούτυρο και τα άλλα δείγματα της αφοσίωσής τους, πόσο έχει πληγώσει τους ανθρώπους του τόπου. Γιατί αυτή είναι η υπεύθυνη, η γυναίκα του καινούργιου εφημέριου (ο παλιός πέθανε κι αυτός), ένα πλάσμα ισχνό και αρρωστιάρικο, που έχει κάθε λόγο να μην ενδιαφέρεται για τον κόσμο, αφού κανείς δεν ενδιαφέρεται γι’ αυτήν. Μια ανόητη που παριστάνει τη λογία, ανακατεύεται στην έρευνα του Ιερού Κανόνος, εργάζεται για την ηθική και κριτική μεταρρύθμιση του χριστιανισμού που είναι στη μόδα, και έχει τόσο κακή υγεία, που δεν βρίσκει καμιά χαρά πάνω σ’ αυτή τη γη. Μόνο ένα τέτοιο πλάσμα θα ήταν σε θέση να κόψει τις καρυδιές μου.

Βλέπεις, δεν μπορώ να συνέλθω! Φαντάσου μόνο αυτό: τα φύλλα που πέφτουν βρωμίζουν και υγραίνουν την αυλή της, τα δέντρα τής κρύβουν το φως τής μέρας και, όταν ωριμάζουν τα καρύδια, τα παιδιά πετούν πέτρες για να τα ρίξουν κάτω - αυτό της δίνει στα νεύρα, εμποδίζει την εμβρίθεια των στοχασμών της.
Βλέποντας τους ανθρώπους του χωριού, και ιδίως τους γηραιότερους, τόσο δυσαρεστημένους, ρώτησα: "Και γιατί το ανεχθήκατε;" - "Όταν θέλει ο δήμαρχος εδώ στα μέρη μας", είπαν, "τι μπορούμε να κάνουμε;" Ωστόσο από μια άποψη καλώς έγινε έτσι. Ο δήμαρχος και ο εφημέριος, ο οποίος θέλησε να επωφεληθεί από τις λόξες της γυναίκας του, που κατά τα άλλα δεν τους διευκόλυναν ιδιαίτερα τη ζωή, σκέφτηκαν να μοιραστούν τη λεία να όμως που το 'μαθαν στην κτηματολογική υπηρεσία και τους είπαν: "Είμαστε κι εμείς εδώ." Γιατί η υπηρεσία είχε από παλιά αξιώσεις στο τμήμα αυτό της αυλής τού πρεσβυτερίου, όπου βρίσκονταν οι καρυδιές, κι έτσι τις πούλησε σε πλειστηριασμό. Τώρα είναι πεσμένες στη γη! Αχ αν ήμουν πρίγκιπας! Κι εγώ δεν ξέρω τι θα 'κανα στη γυναίκα του εφημέριου και στον δήμαρχο και στην κτηματολογική υπηρεσία... Πρίγκιπας! Ναι, αλλά αν ήμουν πρίγκιπας, τι θα μ' ένοιαζε για τα δέντρα της χώρας μου!"
(απόσπασμα)

"Γιατί άραγε αυτό που κάνει την ευτυχία του ανθρώπου να πρέπει να γίνεται και η πηγή τής δυστυχίας του;"
Ένα από τα 'αιώνια' ερωτήματα που ...βασανίζουν τον άνθρωπο από καταβολής 'πολιτισμένου' κόσμου, κυριαρχεί και στις επιστολές τού νεαρού Βέρθερου, στο φημισμένο μυθιστόρημα-ακρογωνιαίο λίθο τού Ρομαντισμού - για την ακρίβεια: τού - πρόδρομου του Ρομαντισμού - κινήματος Sturm und Drang (= Θύελλα και Ορμή).
Ο Γκαίτε, σε ηλικία μόλις 25 χρόνων, έγραψε για τον απόλυτο Έρωτα - σταυρό και ηδονή (croce e delizia), για να θυμηθούμε τη Βιολέτα τής 'Τραβιάτας' - ασκώντας τεράστια επιρροή στη ζωή, τα ήθη, ως και τη μόδα της εποχής: κυκλοφόρησε ακόμη και κοστούμι σε στυλ Βέρθερου, σημειώθηκαν και μαζικές αυτοκτονίες...
Η επίδραση ήταν αστραπιαία - η φήμη τού νεαρού συγγραφέα εκτοξεύτηκε πέρα από τα σύνορα τής πατρίδας του - επειδή διαπραγματευόταν καινούργιες ιδέες, αναδείκνυε την ευαισθησία και την αναζήτηση της ελευθερίας (τού εγώ) σε ύψιστα ιδανικά και προορισμό τού ανθρώπου.
Δεν ξεχνάμε βέβαια το 'πλαίσιο': η Γαλλική Επανάσταση (1789) απείχε μόλις 15 χρόνια από την κυκλοφορία του Βέρθερου (1774) - το έδαφος ήταν πρόσφορο για κάθε είδους Πάθος ενάντια στις υποκριτικές κοινωνικές συμβάσεις.

"Καλέ μου! χρειάζεται άραγε να στο πω, εσένα που τόσο συχνά κράτησες το βάρος τού να με βλέπεις να περνώ από τη θλίψη στην εκκεντρικότητα και από τη γλυκιά μελαγχολία στο καταστρεπτικό πάθος; Λοιπόν μεταχειρίζομαι την καρδιά μου σαν άρρωστο παιδάκι: της κάνω όλα τα χατίρια. Όμως μην το πεις παραπέρα, υπάρχουν άνθρωποι που θα το παρεξηγούσαν."
[...] "Δέχτηκε και πήγα και από κείνη την ώρα μπορεί ο ήλιος κι η σελήνη και τ' αστέρια να διαγράφουν όπως θέλουν τους κύκλους τους, όμως εγώ δεν γνωρίζω ούτε μέρα ούτε νύχτα κι ολόκληρος ο κόσμος γύρω μου χάνεται."

(Απόσπασμα)


Ίσως, αν η Λότε δεν είχε παντρευτεί τον καλύτερο φίλο τού Βέρθερου και είχε ανταποκριθεί στον φλογερό του έρωτα, εκείνος να μην "φύτευε μια σφαίρα στο κεφάλι του" - και να ζούσαν συμβατικά και ...ώριμα προσγειωμένοι ως τα βαθιά γεράματα...

Σήμερα; πώς βιώνουμε τον έρωτα; τι σκεφτόμαστε;
Οι διαπιστώσεις είναι κοινές: από τον 18ο αιώνα, "Θεέ μου, τι καιροί!", στον αμοραλιστικό-υλιστικό κόσμο τού 21ου αιώνα. Όχι πως έχουν παντελώς εκλείψει οι 'δοσμένοι', αυτοί που δίνονται κυριολεκτικά στο Πάθος τής ζωής - αν και, όλο και περισσότερο, σπανίζουν: το κυνήγι τού οράματος, ο πόθος τής εξιδανίκευσης, η δοτικότητα της συναισθηματικής ανιδιοτέλειας.
Σκεφτόμαστε πως, ευτυχώς, υπάρχουν και οι εξαιρέσεις ;)
Και πως ο Goethe είναι "απλώς" ο εισηγητής τής Λογοτεχνίας τού Κόσμου (Weltliteratur).


courtesy of THE RETURN :
hugo wolf - goethe-lieder (perf. dietrich fischer-dieskau & sviatoslav richter
live 1977, bayrische staatsoper).zip
(πληροφορίες στα σχόλια)

26 comments:

the_return said...

Ε τι να πει κανείς πια για τον Γκαίτε, Νανά μου... Αδύνατον να χωρέσει σε ένα σχόλιο. Ό,τι ήταν ο Μπετόβεν για τη μουσική, ήταν ο Γκαίτε για τη λογοτεχνία (και όχι μόνο). Η μετάβαση από τον κλασσικισμό στον ρομαντισμό με τρόπο που κρατάει κάποιο απόηχο ακόμα από τον αναγεννησιακό homo universalis.... με την διαφορά ότι το βάρος στην περίπτωση του Μπετόβεν πέφτει στον "ρομαντισμό", ενώ στον Γκαίτε στον "κλασσικισμό".

Τα θέματά του ήταν βαθειά αρχετυπικά, οικουμενικά. Σε μια εποχή ακόμα που η λογοτεχνία δεν είχε κανένα κόμπλεξ κατωτερότητας απέναντι σε εκείνο που ξέφευγε δυο πόντους παραπέρα από το μύτη του ανθρώπου... Τώρα έχουμε μπουχτίσει στις δειλές, άτολμες φωνές και στους ολιγόστιχους ψιθύρους...

Θα χρειαζόταν ένας αιώνας να περάσει για να ξαναφέρει τη τιτανική φόρμα επί τάπητος ο Walt Whitman και άλλοι.

Εν πάση περιπτώσει θα μπορούσε να πει κανείς πολλά για τη συγκεκριμένη περιστάση, αλλά ας γίνει μια αρχή από αυτά.

Roadartist said...

Ανοικτά σχόλια????????? :))
Καταρχήν πολύ χαίρομαι..για αυτό..Καλημέρα Νανά μου ..και καλό φθινόπωρο..όσο καλό μπορεί να είναι με όσα γίνονται.. Η φράση του Γκάντι (δίπλα) πόσο επίκαιρη κ σοφή είναι σήμερα..

ΤΙ ΥΠΕΡΟΧΟ ποστ.. Τι μηνύματα.. τι νοήματα.. ευχαριστώ..

markos A said...

Νανά καλημέρα

εξαιρετικό ποστ και πάλι

είναι τόσο ταιριαστό με το ήθος και την ευαισθησία που "εκπέμπουν" οι σελίδες σου

σ' ευχαριστώ πολύ, που δεν σταματάς να "κεντρίζεις" το μυαλό και τη συνείδησή μας!

Την καλημέρα μου στους φίλους που έχουν προηγηθεί και σε όσους ακολουθήσουν

akb8862 said...

Την καλησπέρα μου,Νανά. Δεν έχω να προσθέσω τίποτε εκτός απ` το ό,τι βιάζομαι να τελειώσω το σχόλιο για να ξαναδιαβάσω την πολύ όμορφη ανάρτησή σου που έχει πάρα πολλα να πει!

onlysand said...

Ούτε στο δαχτυλάκι τους, My RETURN
ούτε στο δαχτυλάκι τους...

Πραγματικά, τι να πει κανείς για τον Γκαίτε – το ποστ δεν είναι παρά μια απλή υπόμνηση γι’ αυτόν τον κορυφαίο δημιουργό – ειρήσθω εν παρόδω, με βαθμό νοημοσύνης (δεν θυμάμαι ακριβώς) πάνω από 200!

Μαζί με τον άλλο ‘θεό’, τον Μπετόβεν (που, από χθες, το gcast μού αρνιόταν να τον ‘ανεβάσει’ – δεν του ...πέρασε όμως! ;)

Χαίρομαι πάντα τις ‘καταθέσεις’ σου :)

onlysand said...

ROADARTIST !

Καλώσ’ το Χαμινάκι το ευαίσθητο – και παρατηρητικό! ;)

Ναι, ανοιχτά τα σχόλια, όταν πρόκειται για Μεγάλους Δημιουργούς

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ακόμη, γυριστρούλα μου – φθινόπωρο από 21 Σεπτέμβρη!...
Όσο καλές μπορεί να είναι πια οι εποχές... – αχ, μακάρι να ΜΗΝ είχες δίκιο, καλό μου!...

Θα είδες (δίπλα, στα ‘όνειρα’), πως οι Εγκρεμνοί και το Πόρτο Κατσίκι είναι από τα πιο αγαπημένα μου!

onlysand said...

@ MARKO

Να είσαι πάντα καλά, σ’ ευχαριστώ

υ/γ. έσβησα το δεύτερο (ίδιο) σχόλιό σου


@ ΑΛΕΞ

Σ’ ευχαριστώ που δεν παραλείπεις να μας ‘επισκέπτεσαι’, ευγενικέ μας φίλε! ;)

Και την δική μου καλησπέρα
με τις ευχές μου για ό,τι καλύτερο

- σε όλους σας, καλό βράδυ

the_return said...

Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να κατεβάσει από τα κάτωθι λινκς ολόκληρο τον κύκλο τραγουδιών "Goethe Lieder" του μεγάλου Αυστροσλοβένου συνθέτη Hugo Wolf (συνθέτης των Lieder κυρίως) πάνω σε ποίηση του Goethe .Ερμηνεύει ο Dietrich Fischer-Dieskau (αυτό από μόνο του αρκεί).

Στο πρώτο αρχείο .zip εδώ τα πρώτα δέκα τραγούδια του κύκλου, ενώ στο δεύτερο (όπου και υπάρχει .doc με τους στίχους όλων των τραγουδιών) εδώ τα υπόλοιπα επτά.

onlysand said...

very thoughtful*, my RETURN

πολύ σ' ευχαριστούμε!

*(πώς το μεταφράζεις; 'στοργικό'; λίγο μού φαίνεται, δεν ‘αποδίδει’...)

Να δω πόση ώρα θα μου πάρει τώρα να μεταφέρω τα λινκς στην 1η σελίδα ;)

Συμπαθέστατο αυτό το kiwi (= ακτινίδιο! :)

Να, ‘φορτωτικό’, Άλεξ, που δεν συμπαθείς το ...zSHARE… ;)))

the_return said...

Μπα δεν νομίζω να υπάρχει ακριβής μονολεκτική μετάφραση, Νανά μου. Μόνο περίφραση...
Όπως ξέρεις, είθισται αυτό με τα αγγλικά που είναι κατ εξοχήν συνθετική γλώσσα και "συμπυκνωτής εννοιών" στην ίδια λέξη για οικονομικότερη συσκευασία.

onlysand said...

Ωραία λοιπόν, my RETURN

απαντώ στην ...αναλυτική (ελληνική):

πολύ ευγενικό εκ μέρους σου, να σκεφτείς να μας χαρίσεις τα Lieder τού Goethe

;)

roadartist said...

Ευχαριστώ τον return για το δώρο του.. Για αυτό μου άρεσει το blogging για τις απρόσμενες εκπλήξεις του..για τα δώρα από το πουθενά..και τα τόσο πολύτιμα..

@ νανά: Είδες τι χάνουμε αν έχεις κλειστά τα σχόλια?? Ποτέ ξανά Νανά! :)

onlysand said...

Καλημέρα, Χαμινάκι :)

...και η μία έκπληξη διαδέχεται την άλλη: ποτέ δεν θα 'μάντευα' ότι σου αρέσει αυτό το είδος ;)

Μα, όταν 'έχουμε θέμα', ανοίγουν τα σχόλια!...
Στα 'ποιήματα', τι 'δώρο απ' το πουθενά' να σου έρθει;
Εξάλλου, υπάρχει και το μέιλ για οτιδήποτε 'επείγον' (από άποψη ενδιαφέροντος) - ό,τι ενδιαφέρον προκύπτει, το 'ανεβάζω', μην ανησυχείς :)

the_return said...

Επειδή αναφέρθηκαν κάποια προβλήματα στο "κατέβασμα" και πιθανώς αυτός ο σέρβερ τελικώς να μην είναι και τόσο "σόι" (κρίμα ο ενθουσιασμός σου Νανά μου) ανέβασα ξανά το έργο σε ένα ενιαίο αρχείο .zip εδώ (σύνολο γύρω στα 76 MB).

ΥΓ. Για αστραπιαία κατεβάσματα, και όσοι λειτουργείτε firefox, το flashgot extension από εδώ.

onlysand said...

My RETURN, yesss !

και πολλά ευχαριστώ για τον διπλό κόπο σου

αυτό μάλιστα! σοβαρό hosting (στα υπόψη!)

ΚΑΙ με έτοιμο HTML, ΚΑΙ πιο γρήγορο! Κύριοι!... ;)
αλλάζω το λινκ αμέσως

Όσοι φίλοι έχετε 'κατεβάσει' το προηγούμενο zip (από το kiwi) και δεν το έχετε αποσυμπιέσει ακόμη (οπότε θα διαπιστώσατε κι εσείς το ...προβληματικόν του), πετάξτε το και, download το καινούργιο

Υγειαίνετε :)

meril said...

Η άχρηστη του δικτύου πάει πρέπει να το δεχτώ
εγώ είμαι κιόχι άλλη
αφού τα κατέβασα αλλά ήχος πουθενα...

Τέλος πάντων
ευχαριστώ έτσι κι αλλιώς

καλημέρες

the_return said...

Καλημέρα meril,

"ήχος πουθενά" τι εννοείς; τα έβαλες σε κάποιο player και δεν άκουγες;

Κατ'αρχάς, έχεις εγκατεστημένη κάρτα ήχου στο pc σου;

Και μια πιο "αφηρημένη" πιθανότητα ακόμα, πρόσεξες αν τα ηχεία σου είναι ανοιχτά; ή για τον α ή β λόγο δεν λειτουργούν;

the_return said...

ΥΓ.Και το πιο σημαντικό. Ξεζίππαρες πρώτα το αρχείο ή έβαλες ωμό το .zip να παίξει;

onlysand said...

Καλημέρα, παιδιά

επειδή έλαβα 2-3 μέιλ με ανάλογες 'δυσκολίες' για το κατέβασμα

Μέριλ, αν έλεγξες όσα αναφέρει ο Διονύσης, ίσως βοηθήσει ένα τιπ για το ξεζιπάρισμα:

πατάς δεξί 'ποντίκι' πάνω στο 'βαλιτσάκι' - έτσι;
σου βγάζει αμέσως ότι αδυνατεί να κάνει 'extract', γιατί είναι μεγάλος ο τίτλος.
Πατάς πάλι δεξί κλικ και κάνεις μετονομασία - προτείνω ν' αφήσεις μόνο "Hugo Wolf - Goethe" - και, ω του θαύματος, κάνει αποσυμπίεση και βλέπεις τα 16 Lieder και το συνοδευτικό .doc

Καλή Κυριακή σε όλους :)

Anonymous said...

Απίστευτο!Σκέφτεστε σαν την κ. Δημουλά!

«αδημονώντας εξοικείωση χώματος» γράφετε πιο κάτω σ’ ένα ποίημά σας.
Κι η Δημουλά έχει γράψει «Tο πολύ ν' αγοράσω λίγο χώμα. Όχι για λουλούδια. Για εξοικείωση».

Έλλη

onlysand said...

Ανώνυμη/Έλλη, καλωσορίσατε

Να σας πω ότι δεν έχω διαβάσει όλο το έργο τής πολυγραφώτατης Κ. Δημουλά
και οπωσδήποτε δεν θυμάμαι τον στίχο που αναφέρετε.

Ξέρετε, όταν γράφει κανείς, επικοινωνεί με άδηλα ρεύματα, τα οποία βέβαια δεν συναντώνται για πρώτη φορά - "μετά τον Αισχύλο, όλα έχουν ειπωθεί" - εξάλλου, το χώμα είναι ο ...προορισμός μας, δεν το βρίσκετε φυσικό να επιδιώκω 'εξοικείωση';...;)
Λάβετε υπόψη, δε, και το όλο περιεχόμενο του ποιήματος.

σας ευχαριστώ για την επίσκεψη

Roadartist said...

Εμένα μου είχε κατέβει..πάντως..

Μαθαίνω Νανά.. Διαφυγή είναι τέτοια ποστς..και παράθυρο στην γνώση..
:)

akb8862 said...

"... Οδύσσεια ο δρόμος τού ανθρώπου
στις στριμωγμένες ώρες οι θάλασσες
αόρατες μέχρι να καταφθάσει η γαλήνη."

Γι` αυτό: "Προς το παρόν, ανάβεις το Ανεκπλήρωτο
μήπως ντραπεί το επερχόμενο σκοτάδι".

Τι όμορφά εξηγούν οι στίχοι ο ένας τον άλλο!

Καλημέρα.

voul-voul said...

Καλησπέρα Νανά μου

ξέρω, δεν θέλεις να σου λέμε όμορφα λόγια, αλλά μου έρχεται αυθόρμητα να σ' ευχαριστήσω άλλη μια φορά για τους θησαυρούς που μας προσφέρεις: γνώση και ανάταση!

ευχαριστώ και τον Ριτέρν για την ευγενικό του δώρο

και χαιρετώ με πολλή αγάπη τους εκλεκτούς φίλους αυτής της σελίδας που έχει γίνει και δική μας, η "Άμμος" μας!

Καλή εβδομάδα σε όλους :)

υ/γ. για τον έρωτα, θα πω την επόμενη φορά. Να το... εμπεδώσω κι εγώ ;)

onlysand said...

ROADARTIST, ΑΛΕΞ & VOUL-VOUL

σας ευχαριστώ, ευγενικά παιδιά :)

την καλησπέρα μου σε όλους!

Anonymous said...

Just want to say what a great blog you got here!
I've been around for quite a lot of time, but finally decided to show my appreciation of your work!

Thumbs up, and keep it going!

Cheers
Christian, iwspo.net

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...