ΑνάΣταση σε όλο τον κόσμο ! ❤~✿✿✿✿✿✿✿✿✿✿✿✿✿✿✿~❤

Lullaby under a poem διαβασμένο, μετά μουσικής

εδώ, γραπτώς : Αν δεν σε λένε Λάζαρο

Είμαι Εσύ ❤`*.¸.*´ `*.¸.* ● ¸ .★° :.* . • ○ ° ★ ♥ ҉҉҉҉ .♥ ҉҉҉҉⋯♥ ҉҉҉҉⋯~~~¸.•`✶* ☆´¸★

το αμέσως προηγούμενο ποίημα οπτικοΠοιημένο :

είμαι εσύ

Είμαι Εσύ ❤`*.¸.*´ `*.¸.* ● ¸ .★° :.* . • ○ ° ★ ♥ ҉҉҉҉ .♥ ҉҉҉҉⋯♥ ҉҉҉҉⋯~~~¸.•`✶* ☆´¸★

Α. Είμαι εγώ που φοβάμαι την έρημο και διψάω
για την δική σου όαση ως την τελευταία σταγόνα

Γ. Είμαι εγώ που σε θέλω στο δάκρυ μου
να το πίνεις χωρίς απορία στο πλάι μου

Α. Είμαι εγώ που δεν χορταίνω το γέλιο σου
όταν πέφτει ο ήλιος στην γύμνια μας

Γ. Είμαι εγώ που φιλεύω τον άνεμο
να σε φέρνει σε κάθε μου ανάσα

Α. Είμαι εγώ που σε τρώνε τα χέρια του πόθου μου
αφού μάτια δεν έχω για μέσα σου

Γ. Είμαι εγώ που κουβαλάω το άρωμά σου στα σωθικά μου
όπως εσύ το δικό μου στο φανελάκι σου

Α. Είμαι εγώ που σε κυλάω τόξο ηδονής
στους ολάνθιστους λόφους για να τρώω τα λουλούδια σου

Γ. Είμαι εγώ που σε παίρνω στα κύματα και σηκώνεις πανί ‘παραδίνομαι’
ώσπου να βρεις ξανά το λιμάνι της μοναξιάς σου

Α. Είμαι εγώ που αγάπησα τα όνειρα
κι ας σε κλέβουν συνέχεια από μένα

Γ. Είμαι εγώ που σε πλάθω στα μέτρα μου
να μετράνε κι οι ώρες που σ’ έχω

Α. Είμαι εγώ που σε κόβω στα μέτρα μου
να χωράς με χαρά στο τσεπάκι μου

Γ. Είμαι εγώ που ζωγραφίζω ουρανούς να πετάς
να γνωρίσεις και βυθούς και αστέρια ταυτόχρονα

Α. Είμαι εγώ ο τεθλασμένος Ηνίοχος
που παλεύει να κλείσει γύρω σου τον κύκλο

Γ. Είμαι εγώ η κολώνα η μόνη της που προσμένει
το χάδι σου στην γωνία ασκεπούς Ερεχθείου

Α. Είμαι εγώ ο Ποσειδώνας και η τρίαινα μαζί
πασχίζοντας να τιθασσεύσω τα αντίξοα πέλαγα

Γ. Μπέρδεψα την ανάσα του ύπνου σου με τον ψίθυρο
του νερού - άρχισε να βρέχει, κοιμήσου εσύ...

Α = άντρας, Γ = γυναίκα

πίνακας Marc Chagall: the concert

και η 'προφορική' εκδοχή του (διαβάζει και ο Ματθαίος Ματθαιάδης) :

Είμαι Εσύ ~ ντουέτο

(update 11:57 μ.μ.) "η άλλη θάλασσα" ❤ ══ஜ۩☆۩ஜ════ஜ۩☼۩ஜ════ஜ۩☆۩ஜ══ ❤

Αργά χθες το βράδυ
κατέφθασε ένα πλοίο στο λιμάνι˙
είχε στα ξάρτια του εικόνες από το ταξίδι

να ζηλεύεις

αλλά στ’ αμπάρια του...

► Play ▂ ▃ ▅ ▆ ▇

εδώ, εικονοΠοιημένο : η άλλη θάλασσα***

κι εδώ, μόνο με τις μουσικές :

***στη μνήμη του Θόδωρου Αγγελόπουλου ~ r.i.p. ~|∞

* ♥ * •.♫•.♫´¯`summer is •->❥❥❥º ☆.¸¸. ✿

...Καλοκαίρι είναι η ευτυχία να μην ανέχεσαι
ούτε το σεντόνι πάνω στο γυμνό σου σώμα....

summer is.mp3

Όπως θα ήταν ο έρωτας

"Εκατομμύρια αστέρια θα σου χάριζα απόψε
κι ας ήταν να καώ στα δυο σου χέρια
σαν προϊστορικός ποιητής εν απογνώσει
ανάμεσα στις ζωγραφιές των σπηλαίων"
της είπε
και κάθησε ήσυχα στην άκρη της αλέας
- σκυλί πιστό στην εμμονή του, πράο
κι ευλύγιστο στην ευωδία της σάρκας -

ώσπου να γίνει αόρατος
πάλι
από το φως της μέρας
και το ηθικό στα στοιχειώδη βάθη
χορεύοντας την εμπειρία παιχνιδιού οδυνηρού
κι όχι σαν να ’ναι όλη η ζωή μια Κυριακή
σε ξένοιαστο αναγνωστήριο του Ρενουάρ
στην πίστη των ρημάτων που ακόμη δεν αρθρώθηκαν

κραυγή και γέλιο και σιωπή και σιωπή και δόξα

και σιωπή

στης αμαρτίας την άνεση ποτέ παραδομένος
αφού έσκυβε στα ταπεινά ν’ αφουγκραστεί
αγάπη
- στην ισορροπία του κενού, μα πάντα
στην διάθεση αλλότριων αισθημάτων
και τυφλών αισθήσεων
στην ετοιμότητα του ονείρου,
εφ’ όλης της ύλης

κι ο κόσμος μες στο βλέμμα του μια τρυφερή ανεμώνα.

Αυτά, θα πεις, γίνονται μόνο στα ποιήματα
μα μη νομίζεις πως με διάλεξε η λύπη
- είναι μόνο η σελίδα που θέλω
να γυρίσουμε μαζί.

© η απληστία του φωτός

As love would be by Nana T.

οι δρόμοι

Σαν τον Πόθο με την Αφή, άλλο δεν έγινε ζευγάρι
τόσο δυνατό και φλογερό˙
όταν μακρύ ταξίδι τούς χωρίζει, να καίγονται στο όνειρο
στο άγγιγμα να λιώνουν
να γκρεμίζουν την απόσταση με τα φιλιά του ανέμου
και τις αβέβαιες πιθανότητες του νόμου της βαρύτητας.

Επίσημο ένδυμα, περούκες και χρυσαφικά απαγορεύονται.
Ούτε λόγος για αποστείρωση αισθημάτων
όχι αλαζονικά υφάκια και σπανιόλικες βεντάλιες.
Μόνο τσιτάκια, κουρέλια και γυμνά δάχτυλα
- και αντοχές για επιστροφή.
Γυμνή η ψυχή να ανασαίνει φανερά και άνετα.
Γυμνά κλαδιά τα χέρια μας στο φτάσιμο της ηδονής
σαν στην απελπισία του κενού.
Αργότερα είναι που θυμόμαστε
να ποτίζουμε πού και πού τις ρίζες - έστω και με δάκρυα -
τώρα, με φλογισμένα μάγουλα και βλέμματα
όπως παιδιά λίγο πριν τους κόψουν το παιχνίδι
μπουμπούκια ανυπόμονα
στην εν αγνοία τους προσδοκία μιας αβέβαιης άνοιξης
- και πριν αρχίσουν τα φύλλα στον κήπο της καρδιάς σου
να σαλπίζουν υποχώρηση.

Επειδή έτσι κι αλλιώς είμαστε φυλλοβόλα σώματα.
Γιατί, άλλο αθώος και άλλο ανυποψίαστος.

Τα φώτα σβήνουν... σσςςς... αρχίζει η παράσταση.
Άλλη μία παράσταση.

Να θυμηθείς ν’ αναγνωρίσεις τον εαυτό σου
στον ήρωα που μυστηριωδώς θα εξαφανιστεί στο τέλος.

Αυτό, του το λέει τραγουδιστά-ψιθυριστά
καθώς περνάει και αφήνει το αποτύπωμα των χειλιών της
στον άσπρο γιακά του πουκαμίσου του.

Σαν παλιό σινεμά

Ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ στη γωνία
μόλις ξεφεύγοντας δάκρυα Καζαμπλάνκα
- Τσιγάρο, φίλε; Κι εσύ ανάβεις
πράσινο της απόδρασης
για το ταξίδι του νότου
- πράσινο αόρατο στο γκρίζο.
Η ταινία είναι ασπρόμαυρη
μα μη θυμάσαι, πέτα! - αρκεί
να γυριστεί η σκηνή μακριά
από αεροδρόμια.

Σε βόλτα νυχτερινή
μονίμως προσγειώνονται
οι φτερωτές ελπίδες.

Αλλέγκρο μα νον τρόπο
με τρόπο, σας παρακαλώ:
προέρχομαι από συμφωνία
σε μη ελάσσονα θλίψη.

Τώρα που γνωριστήκαμε,
πέστε μου σας παρακαλώ
ένα χρώμα
για τον Έρωτα.
Φανείτε πιο πρωτότυποι
από το κόκκινο, αν είναι δυνατόν.

Με δοτική απόλυτο σκοτάδι
συντάσσεται – για να σας βοηθήσω…

Στη θάλασσα!... προτρέπουν τα ‘Σταφύλια της Βουργουνδίας’...
Καλύτερα στη θάλασσα!... Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι στην στεριά...

Ενθύμηση Μάνου Χατζιδάκι

Ο καπνός που πρέπει να απαγορευτεί, δεν είναι του τσιγάρου – είναι ...της εθελούσιας ‘τύφλωσης’!... Αλλά, τέτοιος ...καπνός βολεύει την εξ-ουσία – δεν βλέπω με ποιον τρόπο θα μπορούσε να καταργηθεί, να λάμψει ο τόπος καθαρ(ι)ότητα.
Ακόμα να ’ρθουν τα ‘παιδιά κάτω απ’ τον κάμπο’, τώρα που δεν ψάχνουμε πια τις παλιές ‘σταθερές’ – αντί για της εύφορης ενθύμισης και υγιούς δράσης την γλυκύτητα, μες στην γλυκιά ασημαντότητα βουλιαγμένοι – Βουλιαγμένη Βάρκιζα, όπως Ομόνοια Πατήσια – ο παππούς μου, έλεγε πως οι παρέες τότε έκαναν εκδρομή στα Πατήσια!
Εμείς, τώρα (φαίνεται σαν ‘ανέκαθεν’): καθισμένοι στα πίσω καθίσματα πάντα, να μας πηγαίνουν άλλοι, παραδομένοι στην ανευθυνότητα – και τα κενά βλέμματα – λες και μας άδειασε η Ελλάδα που ξέραμε, που θυμόμαστε από πρώτο ή δεύτερο ‘χέρι’, δεν έχει σημασία – κενά και ανίδεα βλέμματα, όπως πάντα.

Μόνο κενό αφήνει το Μεγάλο Λάθος – ποτέ ταυτότητα.

Αυτά μού ήρθαν στην σκέψη χθες το βράδυ, και θυμήθηκα να ψάξω εκείνο το πρασινωπά ‘νεφελώδες’ ποίημα του Μάνου Χατζιδάκι :

Ερωτικό

Κι αν γεννηθείς κάποια στιγμή, μιαν άλλη που δεν θα υπάρχω
μη φοβηθείς και θα με βρεις είτε σαν άστρο
όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα
είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει
είτε στη φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς
διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος

γιατί ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τ’ άστρα
μαζεύονται όλοι οι ποιητές
κι οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί πράσινα φύλλα
μασάν χρυσόσκονη πηδάνε τα ποτάμια
και περιμένουν
να λιγωθούν οι αστερισμοί και να λιγοθυμήσουν
να πέσουν μες στον ύπνο σου
να γίνουν αναστεναγμός στην άκρη των χειλιών σου
να σε ξυπνήσουν και να δεις απ’ το παράθυρό σου
το πρόσωπό μου φωτεινό να σχηματίζει αστερισμό
να σου χαμογελάει και να σου ψιθυρίζει καλή νύχτα.

Αλλού μας πήγε, ε;... Δεν κάνει να διαβάζεις ποιήματα τα βράδια.

Είναι και που ξημερώνει η μέρα που γεννήθηκε: 23.10.1925 ~ πριν από ...85 χρόνια!
Αν ζούσε, δηλαδή, ακόμη έφηβος θα ήταν...

Εδώ, ανάμεσα στις μουσικές του Μάνου Χατζιδάκι, αφού κλείσετε το play στην δεξιά στήλη, μπορείτε και ν' ακούσετε το ποίημά του (διαβάζει η Νανά Τ.)

Κι εδώ, αν θέλετε να το 'κατεβάσετε'

Ερωτικό

Κρεσέντο

Ήρθε με λασπωμένες μπότες
μούσκεμα στον ιδρώτα της απόστασης˙
οι τρύπιες τσέπες ένδειξη πως τα όνειρα δραπέτευσαν
– το βραδινό καράβι είχε σαλπάρει
κι εκείνος έψαχνε ως την τελευταία στιγμή
τα ναύλα για τον ουρανό σ’ ένα λουλούδι.

Στο δρόμο έχασα πολλά, μα όχι την ψυχή μου
είπε κι ακούμπησε επάνω στο τραπέζι
λευκό και άφιλο χαρτί – μολύβι
η ματιά του ακονισμένο
από ιδιωτική βροχή ανομολόγητη – κι εγώ
έδαφος πρόσφορο για τα οικεία βέλη.

Πριν απ’ αυτόν, με καίει
το χαμόγελό του από αιθρία
αξέχαστη στη μέση του χειμώνα
– για ώρα ανάγκης, μου έλεγε
όταν με κοίταζε απ’ τα βάθη
ως την ψυχή μου – μαγνήτης
πελάγη απεγνωσμένα ανάμεσα,
τριαντάφυλλες ανάσες σε γέφυρα πυρφόρα
– ο στεναγμός μού ζωγραφίζει πεταλούδες
μες στα σωθικά –
δεν έχω δεύτερο πουκάμισο
εκτός απ’ την αφή μου να του δώσω.
... ... ...

H συνέχεια, μαζί με το οφειλόμενο από την προηγούμενη ανάρτηση, ξεφυτρώνουν εδώ

ανάμεσα σε δύο τραγούδια.mp3

(Έχουν ξεφύγει από την ακαταστασία τους ~ οδεύουν προς ...βιβλίο χειροπιαστό! ;)

Φιλιά στο θεσπέσιο καλοκαίρι σας,

να περνάτε όμορφα

– ανεπανάληπτα, κάθε στιγμή! :)

Από τη νύχτα ως το πρωί

Δύο ποιήματα του Πάμπλο Νερούδα, πλεγμένα ανάμεσα στις 'σγουρές' κληματαριές και τα λευκά 'πατήματα' του γιασεμιού ~ καλή ακρόαση :)

Νίκος Καχτίτσης, ο Λεπιδοπτερολόγος της Αγωνίας

Έφυγε σαν σήμερα πριν από 40 χρόνια

Ο Νίκος Καχτίτσης γεννήθηκε το 1926 στη Γαστούνη. Πέρασε τα εφηβικά του χρόνια στην Πάτρα. Σπούδασε ξένες γλώσσες και το 1947 υπηρέτησε στο στρατό σαν διερμηνέας.
Το 1951 άρχισε τα ταξίδια του: πρώτα στην Αφρική και μετά στην Ευρώπη. Το 1956 πήγε στον Καναδά όπου και εγκαταστάθηκε.
Ασχολήθηκε με διάφορα επαγγέλματα (καθηγητής αγγλικών και γαλλικών, διερμηνέας στα δικαστήρια κ. ά.). Το 1960, σε ηλικία 44 ετών, προσεβλήθη από λευχαιμία και επέστρεψε στην Πάτρα όπου και πέθανε το 1970.
Μόλις το 1985 ο εκδοτικός οίκος Στιγμή με την επιμέλεια του Ε. Χ. Γονατά επανεκδίδει και αποκαθιστά ολόκληρο το δημοσιευμένο έργο τού Νίκου Καχτίτση.
Δύο 'δωράκια' σήμερα - και η χαρά μου να τα μοιραστώ μαζί σας:

1. Ολόκληρη η νουβέλα του Νίκου Καχτίτση Το Ενύπνιο*

2. Έξι ποιήματα του Νίκου Καχτίτση ανάμεσα σε δύο τραγούδια

Κι εδώ, με αφορμή αυτό το 'όνειρο'*, θυμήθηκα 'σκηνές' απ' το τέλος του περσινού καλοκαιριού - τώρα, που το φετινό δεν αποφασίζει ακόμη να φανεί...

Έγραφε τότε ο Γιάννης Τόλιας στα 'σχόλια': "Το βιβλίο του Νίκου Καχτίτση Τρωτό Σημείο 1949, το αγόρασα στη Θεσσαλονίκη το 1979. Το ανακάλυψα κρυμμένο πίσω από στοίβες βιβλίων, σιωπηλό, μοναδικό αντίτυπο να περιμένει υπομονετικά. Δεκατέσσερα νεανικά ποιήματα με πρόλογο, μετάφραση και σημειώσεις του Γιώργου Δανιήλ."

I did not want eternity, I only begged for time! D. Capetanakis

Οι πίνακες (εδώ και στην δεξιά στήλη) είναι της Barbara Rae

Λέξεις ξερολιθιές... (ΚαιροΦυλακτό)

Με ...ανακούφιση σας γνωστοποιώ, ότι σήμερα δεν 'μιλάει' η υπογράφουσα. Είχα την χαρά να δεχθώ την πρόταση του Ματ (περισσότερες ...πληροφορίες 'εντός'!) να διαβάσει ένα ποίημά μου - εγώ, απλώς, έκανα το ...μοντάζ :)
Πολύ θετικά με εξέπληξε - ακούστε τον! ΚαιροΦυλακτό

Το ποίημα είναι περσινό - οι 'οπτικοί' τύποι μπορούν να το δουν/ξαναδούν εδώ

Με την ευκαιρία, θερμές ευχαριστίες και σε όσους στέλνετε στην 'άμμο' (και σ' εμένα) τα τρυφερά, ευγενικά και πολύ αισθαντικά γράμματά σας - σπιρτόζικα, πανέξυπνα και χαριτωμένα : πραγματικά, χαίρομαι που σας 'γνώρισα'! Και, με μεγάλη συγκίνηση, σας ευχαριστώ :)
Να ενημερώσω, δε, τους ...απορούντες: η 'πρόοδος' της τακτο-ποίησης παραμένει ...στάσιμη - με ...δικά μου λόγια: δεν έχω κάνει τί-πο-τα το αξιοσημείωτο - συγχωρέστε με...
Η έκδοση αναβάλλεται για το φθινόπωρο - τώρα έχουμε καλοκαίρι - έτσιιι;!;!;! ;)))

Τρία ποιήματα του Μίλτου Σαχτούρη

Η 'υπογράφουσα' διαβάζει Μίλτο Σαχτούρη.mp3

(τα ποιήματα: Το Ποντίκι, Το Αεροπλάνο, Η δύσκολη Κυριακή)

Με την απροσποίητη σοβαρότητα μονίμως έκπληκτου παιδιού, πάντα θα προσπαθούμε να ...ανακαλύπτουμε την ηλιαχτίδα, που θα εισχωρήσει στην 'φυλακή' των δύσκολων καιρών - πέρα απ' τον μόχθο της οργής και το ξόδεμα της περιφρόνησης...

Υγεία να έχετε, Αγάπη να δίνετε - πολλά φιλιά σε όλους! :)

Δοκιμή ...παράδοσης

Λοιπόν: ‘καινούργιο κοσκινάκι μου και πού να σε κρεμάσω’! Είναι γεγονός, (εκτός από την άνοιξη) μου παίρνει τα μυαλά η τεχνολογία και όλο με ...πειράματα καταγίνομαι! ;)
Εγκαινιάζω εδώ μια άλλη – προφορική! – μέθοδο παρουσίασης της εκάστοτε ανάρτησης (δεν μπορώ να σου ορκιστώ πως θα την χρησιμοποιώ και ...συχνότατα!...) :
Σκέψεις, ιδέες και ποιήματα "ανάμεσα σε δυο τραγούδια".
Σήμερα, ένα πολύ πρόσφατο (προχθεσινό, για την ακρίβεια), απ’ αυτά που μου βάζουν εμπόδια – στον δρόμο για την περιβόητη ...τακτο-ποίηση... ;(
Ακούς το ποίημα όποτε έχεις εύφορο χρόνο (και, μαζί, δύο τραγούδια! ;)

Παράδοση.mp3 (και με τις τρεις έννοιες)