Όμοιος ομοίω

Παιδάκι Πόνος άβγαλτος
και παίρνει σβάρνα τις αυλές
– ουλές συντρίμμια στα καλντερίμια
της πικρής αγάπης
πηγάδι σκέτα δάκρυα αλάτι μαύρο
η ζωή
στο νου του πάντοτε κρατεί
"μακριά απ’ τις κακές παρέες!"

πάει και πέφτει όμως στραβός
στον έρωτα της Λύπης
κι εκείνη όλο από κοντά
ρούπι δεν τον αφήνει να ημερέψει
ανάμεσα σε κρύσταλλα
και στους χαμένους όρκους

τον τρέχει ασθμαίνοντας
στην ανηφόρα της οδύνης
κι εκεί καρφώνονται αγκαλιά στη θέα
μπροστά στην πανοραμική παλέτα
άκαρδο ηλιοβασίλεμα
με τα χυμένα χρώματα
που παριστάνουν το αίμα
υποκατάστατο για κείνο το βασανιστήριο
που ανάβει φως
μέσα στον ύπνο μου ως τα ξημερώματα.

Στο ίδιο έργο στάζουμε
ακόμα να μάθουμε τα λόγια.

Εδώ, λέγεται ζωή

Πάνω στη μπάλα-Γη, Θεέ μου
πολύ ιδιοφυές το σκηνικό
για τον αλαζόνα πρωταγωνιστή σου!
Καμιά συγγένεια - εξ αίματος
μόνο τα βέβηλα -
οι ανεμιστήρες βρίσκουν και στις στάχτες
δάκρυα που δεν στεγνώνουν
παρά μόνο με καινούργια.
Άσε που εδώ έχουμε
φελλούς αντί για νούφαρα
προς το παρόν δεν επιπλέει
σχεδόν ούτε η Σαντορίνη
- με το ηφαίστειο μπορεί
να υπάρξει κάποια εξέλιξη;

Άκουσα, το σκοτάδι είναι πρόχειρο:
οι (α)γωνίες του έχουν τριφτεί
και μπάζει ήδη μέρα -
πάλι όμως μένω στα μισά
γιατί δεν ξέρω πώς φτιάχνονται
απ' την αγρύπνια οι χειροβομβίδες
και αν αυτό έχει σχέση
με τους είλωτες
ή με τον Κολοκοτρώνη.

Αλαργινοί Αλγερινοί

Σε πορσελάνη πρόσωπο κυλάει
δάκρυ πράσινο της χλόης
ανάμνηση εποχής νερού
και σύννεφου κλαρένιου˙
καθένας ακατοίκητος
κι όλο καινοτομίες
μόνο που κλείνει ο καιρός
και μέσα ούτε σπόρος
– ένα σπυρί παράπονο
θα σπάσει μόνο λήθη
και ψέμα πως ο ουρανός
σκοτίζεται απ’ τη θλίψη.

Πως θα ξεχάσω πια, ορκίζομαι
οι όρκοι γράφονται σε άσπρο χαρτί
με κιμωλία, έμαθα, όχι
με συμπαθητική μελάνη
– δεν στο ’πα μην και γκρεμιστείς
έξω απ’ το όνειρό σου
άγουρος μες στην κόλαση
της στείρας ιστορίας
αυτή φιμώνει τις κραυγές
και θάβει τις χαμένες μέρες.

Σπασμένα όλα τα ρόδια και απόκληρα
επαναστάσεις σε κακέκτυπο replay
παλιά τα καλορίζικα φανταχτερά
αποκαλείται πια στιγμή η ευτυχία˙
τα μαργαριτάρια έπαψαν να μιλούν
εδώ και αιώνες βυθισμένα
σε λαιμούς-βάραθρα
που ξέρουν από φτήνεια.

Ξύπνα και δες και μοίρασε
χύνεται ο ήλιος σπάταλα
στους άγραφους τοίχους της ερημιάς˙
η πέτρα πίνει όλη τη μνήμη
γι’ αυτό διψάει ο κόσμος.

Momentum ~ η επικράτηση

Τα χρόνια που περάσανε σαν στιγμιαίο φύσημα
σαν αστραπή πιο άγουρη απ’ τη λάμψη
πιάνουν χώρο πελώριο εκεί που δεν τα βλέπεις
- έχεις τη θέα τους στο πιάτο
μόνο από τους εξώστες τής ψυχής
που ξέρει από πέταγμα σε αχανή πελάγη.

Ακόμα και παρά τη θέλησή σου
πάντα ένα Κάτι αόρατο
μυστήριο και βραδυφλεγές
θα σε ανυψώνει πιο πολύ κι από το χνούδι τής λεύκας
θα σε γυρίζει πιο βαθιά στην ουσία τού μη όντος
ψηλά πάνω απ’ τη θέα τής ομορφιάς μονάχα
του υλικού κόσμου - εκεί που γεννιέται
η ανεπιστρεπτί νοσταλγία.

Από θαλασσινό νερό κι από κεράσι χείλι
άλλο τίποτα δεν θα σου λείψει
ανάμεσα στην ταραχή των άστρων
και του Μαγκρίτ τα μούσμουλα φεγγάρια.

Πετάω από τώρα πετραδάκια
στη λίμνη τού εφησυχασμού τους
για να συνηθίσω στα άσφαιρα κι αχρεία(στα).

Χόρτα, κρασί, χαρτί
ροδάκινα, τυρί και σοκολάτες
βγαίνω πάλι για ψώνια στην επικράτεια
των ανιάτων
σήμερα όμως σ’ έναν ανεξήγητα ανυψωτικό
ρυθμό απειθαρχίας
με βηματάκια ωστόσο χαλαρά
κόντρα στο ρεύμα.

Η ορατότητα γυμνή τού ‘πώς περνά η ώρα’
πεθαίνει χωρίς αίμα ο θάνατος
στο άκουσμα και μόνον ενός φλοίσβου.

Α-λήθ

Τη λένε καύσωνα τη λένε και βροχή
ξεχνά της φύτρας της τα τοπωνύμια
σκοτάδια ψαύει κι άδειες κάμαρες γεννά
ρυάκι άκουσμα δεν στέργει στην αφή της
γλώσσες των πεθαμένων άπταιστα μιλά
μέσα της ποίημα-πταίσμα δεν φυτρώνει
απέξω κι ανακατωτά οι χειραψίες και τα χάχανα
βήματα μπερδεμένα η καρδιά στοιχειώνει.

Είναι η πέτρα-λήθη-ξιπασιά
τις ρίζες της γνωρίζει μόνο ο αέρας
στα σκοτεινά δεν φαίνεται
γκρεμούς υφαίνει των ανθρώπων

κι αυτοί, ευτυχείς, πέφτουν μέσα στο νου της
χτίζουνε χάσματα ευδαιμονίας παφλασμό
στον ξεροπόταμο και στα αποκαΐδια
εκεί που συνορεύει η λογική τους με καταστροφές
και η λοβοτομή χειρουργικά ακριβής
ως έργο κακοδαίμονος αγγέλου˙
μονάχα θραύσματα η ένδοξη φλυαρία τους
κίτρινα φύλλα από σκουριά κολλούν
ελλείψει οξυγόνου υποκλίσεις
μπρος στην επισφαλώς εξέχουσα μειοψηφία
το βλέμμα τους ανήσυχο μόνο στον ύπνο
όταν το Αμείλικτο αδιάσειστο καλπάζει.

Φίλοι της Λήθης όλοι – εκτός αυτή που τη νικά
λάμπει το Άλφα της αστέρι τού Κενταύρου
και τιμωρεί σαν χελιδόνι που απουσιάζει.