ένδον

Σαν καλοκαίρι το Νοέμβρη

Εθεάθη σε κηδείες να σκάει στα γέλια
ακούει Mάλερ μόνο στα βαφτίσια -
είν’ ένας άνθρωπος που λένε πως γεννήθηκε
πολύ μπροστά απ' την εποχή
μας.
Μάλιστα, έκτισε το σπίτι του
πλάι σε νεκροταφείο˙

ο Aναξαγόρας.

Απόπειρες...

Σαν σε κοιτούνε γαλανά
λίγο συννεφιασμένα
με το λευκό σε προσκαλούν
- μα εσύ στα ματωμένα.

Κοίτα
κιόλας συνήθισες
στο ύψος των αιμάτων
στην πλάτη του καλοκαιριού
φυτρώνουν πάλι τα φτερά σου.

Να μην ξεχάσω: τα κλειδιά, τις προσευχές,...
- όχι: μια προσευχή-κλειδί αρκεί
κι ο Φυροπόταμος της Μήλου στο τσεπάκι
- κάποτε, Μνήμη, θα επιστρέψουμε μαζί.

Ιδεώδες της λείπεις

Τι ήθελα, τι έγινα, δεν μοιάζουνε και τόσο
– τ’ ασήμαντα θεράπευα, φύτρωνε ευτυχία –
πότε για να αντέχω το αφόρητο,
ποτέ φορώντας πανοπλία
ίσως πολύ ανέβαλλα την ύπαρξη.

Κλείνω τα μάτια μου σφιχτά
και γίνομαι το ίδιο το ταξίδι.
Πριν έρθει κι άλλο όνειρο, τρέχω
να σημειώσω στο χάρτη αυτή που
φέγγει τελευταία στροφή τού Αυγούστου.

Της μοίρας το λοξό μάτιασμα
κοιμάται μόλις ξημερώσει
κι έρχεται κατά πάνω μου
η ούτως ειπείν πραγματικότητα.

Σκηνή στιγμή

Θηλάζουν τα λιβάδια ουρανό
ανάσκελα σε ταπετάκια χαμομήλι
μόλις που αγγίζουν πεταλούδες τον ανθό
κι ευθύς αναπηδούν χιλιάδες ήλιοι.

Εσύ είσαι τώρα ο τυχερός που ξέχασε ο Χάρος
και σαν φτεράκι πέταξε προσωρινά στο χάος.

Τι γενναιότητα κι αυτή! η μια στιγμή
καταβροχθίζει την προηγούμενη
λες και υπάρχει ακόμα.

Στα νοήματα σκοντάφτουμε, όχι στις λέξεις˙
όπως η θλίψη ξεκινάει απ’ το αίμα
- όχι απ’ το μυαλό, όπως φημολογείται...

Συνομιλία Ηράκλειτου και Πυθαγόρα

- Το Επτά σεπτά ταυτίζεται
αύταρκες με το Όλον
ψηλό λιγνό και σιωπηλό
σε Τέσσερα και Τρία
κοντά σου στο μικρόκοσμο
το Σώμα (Ένα)
ο Νους και η Ψυχή
τα άλλα Δύο.

- Tο Τέσσερα είναι μακριά
μα κατοικεί εντός σου:
αέρας και νερό, φωτιά και
χώμα το πιο κοντινό
θα κλείσει και τον κύκλο
αφού κανείς δεν μπόρεσε
να τον τετραγωνίσει.

* Ηράκλειτος και Πυθαγόρας, και ανάμεσά τους ο Παρμενίδης με ένα "Ένα" τόσο ακίνητο, ωσάν ...μενίρ στη μέση του δρόμου, καθώς ταυτόχρονα υποβάλλει με το ελλειπτικό σχήμά του την ιδέα του "μηδενός", ήτοι τις εντυπώσεις του εξωτερικού κόσμου.
Οι προσωκρατικοί συγκεντρώνουν πάντα το θαυμασμό μου, διότι αν και πιο "primitive" (λέμε τώρα) σε σχέση με τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, εν τούτοις "αρπάχτηκαν" από τα πλέον έσχατα θέματα του κόσμου.
Σαν ιδιοφυή παιδιά, έσκαβαν την άμμο της παραλίας των μορφών και των εικόνων του κόσμου, "ψάχνοντας" για τον κρυμμένο θησαυρό της "ουσίας" από κάτω.

* από Return