Friday, April 16, 2010

Ξημεροβρα...δια(βα)σματα

Λέω πάντα το λιγότερο
κι όλο συμβαίνει το απρόσμενο
με λύνει και με δένει το ανείπωτο στα σύννεφα
σκονίτσα πιο χαμένη απ’ τα πουλιά
μήπως με χάσει και το χάος
σε τόπους και μυστήρια ξεδιπλωμένα
στην μαγική παλέτα τού Άγνωστού μου
μα είναι το μέλλον που κοιτάζει
από τις χαραμάδες μου
κι όλο φυτρώνουν τα ποιήματα μακριά μου.

Τα βιαστικά με προσπερνούν
– θα ’χουν το λόγο τους –
οι άνθρωποι έτσι κι αλλιώς μιλούν
συνέχεια χωρίς να τους ρωτήσεις˙
άλλοι κραυγές πίσω απ’ τις μάσκες τους
αρπαχτικά
σε άλλα σημεία έρπουν και τα τέρατα
κι η νύχτα ακόμα φρίττει από την αδιακρισία
τών αστεριών
– ω, αθωότητα λαμπρή
στου πλήθους το σκοτάδι.

Φυσούν όλα τα αντίξοα απέναντι στο γαλανό
– κι εγώ μες στο σωρό με τα ματαιωμένα
θεατής –
Αλίκη δεν με λένε και τα θαύματα
τινάζουν από πάνω μου τα φύλλα
ο αέρας αναστατώνεται
κι όχι τα άχρηστα εγώ
που κουβαλάω ένα πίσω απ’ τ’ άλλο
για τις μεταμφιέσεις τού μικρόκοσμου
ή τις παρερμηνείες που το Αιώνιο τυφλώνει.

Και τότε αναπάντεχα
δεν θέλω
να θυμάμαι.

Είναι η ώρα που επιστρέφω πια στα γήινα
και απλώς τινάζω ψίχουλα απ’ το μπαλκόνι
στους φίλους που ζηλεύω από τα ξημερώματα
έτσι τους καλοπιάνω για να μου χαρίζουνε
την επιούσια πτήση τής ημέρας.

Η κλαίουσα και το αγιόκλημα στη θέση τους.
Ακόμα.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...