If I can stop one heart from breaking, I shall not live in vain.*
Emily Dickinson, 1830-1886
Το ύψος δεν εντέλλεται αποβολή απελπισίας οπωσδήποτε
τι; να μιλήσουμε για ιδανικούς αυτόχειρες;
ή για καμένες κορυφές ονείρων;
Το ύψος είναι μια ταυτότητα επικίνδυνη
- κι από το Vertigo τού Χίτσκοκ να γλιτώσεις
μπορεί κάλλιστα με το κεφάλι μες στην αυταπάτη
να πέσεις και να δεις τον ουρανό σφοντύλι με πανσέληνο.
Ανάμεσα κενό και ύψος, ποια η διαφορά;
ο Βέγας με τον Άδωνι καμία σχέση˙
είναι, άραγε, η απόσταση που κάνει το λουλούδι αστέρι;
Αυτά σκεφτόταν η νεαρή μα πελιδνή Αναστασία
πλήρως αδιαφορώντας για το συμβολισμό που φέρει το όνομά της
- εξάλλου, άλλος έχει τη χάρη, συνήθως -
καθώς ταξίδευε κατάστρωμα και μόνη για τη μακρινή Αυστραλία.
Για την ακρίβεια, όχι μόνη: με την αρρώστια της στην μέσα αγκαλιά
και, αντί καπέλο, ο νοτισμένος αέρας πάνω στα μακριά μαύρα μαλλιά
σαν να ήρθε διάφανο βουνό Κοχινορ απ' το πουθενά
μια πνοή νεαρού φθινόπωρου να πάρει τη δική της˙
τα υγρά βελούδα των ματιών της ένα με τη θάλασσα
που ερωτοτροπούσε με τα σύννεφα
τα γκριζογάλανα, βαριά, της νοσταλγίας
ένα μελανιασμένο πρωινό στο χείλος της αβύσσου.
Θα μ' αγαπάς αύριο; Γιατί ποτάμι η ζωή, χειρόγραφή μου αγάπη!
Είχε ορκιστεί να μη δεθεί με το μαντήλι
του αποχαιρετισμού στη σκοτεινή προβλήτα
νύχτα να φύγει, ναι, καλύτερα, να μην την βλέπει ο Αίαντας
και στάζει πιο πολύ χρυσάφι.
Αργότερα, βαλάντωνε, ακόμα και μεθούσε˙
αλλ' απ' το κλάμα βλάστησε κι εκείνου μακρινό ταξίδι
στα άγνωστα: πήγε και ρίζωσε στην ορεινή Περσία
να 'χει ύψη ν' αγναντεύει νοτιοανατολικές ομοιοκαταληξίες.
Αχ, η καρδιά μου για ένα αντίδοτο κυκλάμινο πάει να σπάσει!
Θεέ μου, τι μας το έφτιαξες αυτό το εργαλείο; - άλλο θέμα -
μπορεί να θυμιατίσει τα γλυκόλογα και εν ριπή οφθαλμού
τουλάχιστον να σε ξαφνιάσει...
Μόνο φοβάμαι μη σε χάσω
Τι είναι δέος; αν όχι η ορατή μορφή
που δίνει στα πράγματα η αγάπη.
Επέρασαν χρόνια πολλά, αυτά που δένουν και χωρίζουν
τους ανθρώπους - τι απέγινε η αδελφή της προγιαγιάς
η Αναστασία, ποτέ δεν έμαθα˙ λείπει κι η μάνα, η εγγονή της
που ήξερε τόσο ανάλαφρα να μου δακρύζει ιστορίες...
Αλλά, στο κάτω κάτω, θα μου πεις
η αγάπη είναι πιο βαθιά κι από τον χρόνο.
*Αν μπορώ να σταματήσω μια καρδιά πριν σπάσει, δεν θα ’χω ζήσει μάταια.
Emily Dickinson, 1830-1886
Το ύψος δεν εντέλλεται αποβολή απελπισίας οπωσδήποτε
τι; να μιλήσουμε για ιδανικούς αυτόχειρες;
ή για καμένες κορυφές ονείρων;
Το ύψος είναι μια ταυτότητα επικίνδυνη
- κι από το Vertigo τού Χίτσκοκ να γλιτώσεις
μπορεί κάλλιστα με το κεφάλι μες στην αυταπάτη
να πέσεις και να δεις τον ουρανό σφοντύλι με πανσέληνο.
Ανάμεσα κενό και ύψος, ποια η διαφορά;
ο Βέγας με τον Άδωνι καμία σχέση˙
είναι, άραγε, η απόσταση που κάνει το λουλούδι αστέρι;
Αυτά σκεφτόταν η νεαρή μα πελιδνή Αναστασία
πλήρως αδιαφορώντας για το συμβολισμό που φέρει το όνομά της
- εξάλλου, άλλος έχει τη χάρη, συνήθως -
καθώς ταξίδευε κατάστρωμα και μόνη για τη μακρινή Αυστραλία.
Για την ακρίβεια, όχι μόνη: με την αρρώστια της στην μέσα αγκαλιά
και, αντί καπέλο, ο νοτισμένος αέρας πάνω στα μακριά μαύρα μαλλιά
σαν να ήρθε διάφανο βουνό Κοχινορ απ' το πουθενά
μια πνοή νεαρού φθινόπωρου να πάρει τη δική της˙
τα υγρά βελούδα των ματιών της ένα με τη θάλασσα
που ερωτοτροπούσε με τα σύννεφα
τα γκριζογάλανα, βαριά, της νοσταλγίας
ένα μελανιασμένο πρωινό στο χείλος της αβύσσου.
Θα μ' αγαπάς αύριο; Γιατί ποτάμι η ζωή, χειρόγραφή μου αγάπη!
Είχε ορκιστεί να μη δεθεί με το μαντήλι
του αποχαιρετισμού στη σκοτεινή προβλήτα
νύχτα να φύγει, ναι, καλύτερα, να μην την βλέπει ο Αίαντας
και στάζει πιο πολύ χρυσάφι.
Αργότερα, βαλάντωνε, ακόμα και μεθούσε˙
αλλ' απ' το κλάμα βλάστησε κι εκείνου μακρινό ταξίδι
στα άγνωστα: πήγε και ρίζωσε στην ορεινή Περσία
να 'χει ύψη ν' αγναντεύει νοτιοανατολικές ομοιοκαταληξίες.
Αχ, η καρδιά μου για ένα αντίδοτο κυκλάμινο πάει να σπάσει!
Θεέ μου, τι μας το έφτιαξες αυτό το εργαλείο; - άλλο θέμα -
μπορεί να θυμιατίσει τα γλυκόλογα και εν ριπή οφθαλμού
τουλάχιστον να σε ξαφνιάσει...
Μόνο φοβάμαι μη σε χάσω
Τι είναι δέος; αν όχι η ορατή μορφή
που δίνει στα πράγματα η αγάπη.
Επέρασαν χρόνια πολλά, αυτά που δένουν και χωρίζουν
τους ανθρώπους - τι απέγινε η αδελφή της προγιαγιάς
η Αναστασία, ποτέ δεν έμαθα˙ λείπει κι η μάνα, η εγγονή της
που ήξερε τόσο ανάλαφρα να μου δακρύζει ιστορίες...
Αλλά, στο κάτω κάτω, θα μου πεις
η αγάπη είναι πιο βαθιά κι από τον χρόνο.
*Αν μπορώ να σταματήσω μια καρδιά πριν σπάσει, δεν θα ’χω ζήσει μάταια.
