Λουλούδια του γκρεμού

Ήρθε στον ύπνο ο προπάππος μου Αισχύλος
καθόλου πια καλόγνωμος και επιεικής μαζί μου:
Τι θέλεις και ανοίγεσαι αετός σε ξένα πλάτη;
εσένα, ξεχασμένη μου, μόνο ο βυθός σού πρέπει.

Ως κίονας δωρικός που μεταλλάσσεται
μπροστά στα μάτια μου, τώρα ιωνικός
απ’ τις πτυχώσεις του χιτώνα αναδύεται
αίσιος Παπαδιαμάντης
για λίγο μόνο βούρκωσε, μου άπλωσε το χέρι:
- Πάω για τις Κουκουναριές, έρχεσαι για παρέα;
- Για το ταξίδι, Γέροντα, σιωπή να ανασάνω.

Φόρεσε το καπέλο του και γέλασε φευγάτα:
- Να, πάρε δω και μύρισε το γιασεμί του κόσμου
κι εδώ ένα παράθυρο με θάλασσα και άμμο
το χέρι σου στα χρώματα, μα ο νους σου στο τιμόνι!

Μύλος αψύς και θαλερός ανέμους κουμαντάρει
από κοντά ο στοχασμός καθόλου θορυβώδης
απλός συνάμα τρυφερός Λαβύρινθος ευώδης

ή και λουλούδι κόκκινο στην άκρη του κινδύνου
εκείνο που ακράτητα ποθούσα να μυρίσω
όταν η μάνα ήσυχα χτένιζε τα μαλλιά μου
– το μαγικό φτερούγισμα
του ονείρου έξω απ’ τον ύπνο –

λίγος καημός – αταίριαστος
στην πράσινη αίγλη των Σποράδων –
γαλήνιο ανέμισμα στη μέση του πελάγους
και γιασεμί βελούδινο στου αθώου την παλάμη
όπως στις κορυφογραμμές των βουνών
οι ακοίμητες περισπωμένες
του εθελόκλειστου Πεντζίκη.

Φτωχή με βρήκε το πρωί ξαρμάτωτη στην ζούγκλα
πόθοι μετέωροι στα μπαλκόνια
από της νύχτας την αδίστακτη ευσπλαχνία
κρέμονται τα κουρέλια τους απ’ τις ταράτσες
της αυτοκτονίας
μανιωδώς το πλήθος τα ανεμίζει πολύτιμο
ύφασμα για σημαίες ευκαιρίας
όλα τα αναπόφευκτα λουλούδια των γκρεμών
στο πέταγμα της μέλισσας βόμβος
αεροπλάνων πάλι
πάνω από την Βαγδάτη.

Είναι και ο Λάιος

Φωτιές του ουρανού
μόνο σ’ εκείνον ορατές
όταν τινάζεται από εφιάλτες
μες στη νύχτα
κι ακόμα αναρωτιέται
πώς έγινε
ποια έργα του δημοσίου
πρόλαβαν και κολόβωσαν
το καλοσχεδιασμένο σταυροδρόμι

– το θυμάται, εκεί βρισκόταν
την αμέσως προηγούμενη τρισχιλιετία –

κι έτσι μπερδεύτηκε στο τρίστρατο
της φάλτσας ιστορίας
ο Λάιος
κι έχασε τη ζωή
απ' τον χαμένο γιό του.

Η άμαξά του οιστρηλατείται ακόμα
φρενιασμένη
σηκώνει εκδικητικά
τη σκόνη τής Ασίας
ωσότου μαρμαρώσει ξαρμάτωτη
στη θέα των ολάνθιστων λειμώνων
της λυωμένης Αρκτικής
και να κατρακυλήσει τα σμπαράλια της
ως τα ερείπια της Washington DC.

Ονειροπαγίδα

Ίσα σκοπεύει στα υπόγεια
της ζωής για να την αγριέψει
νεροκάρδαμο φυτεύει πάνω
στις πατημασιές των διλημμάτων
που του αφήνει ο αβασίλευτος
ο ύπνος τού ταξιδευτή
των σαράντα θαλασσών και
των τεσσάρων τοίχων
- σε λίγο πάλι θα θερίσει αστραπές

το όνειρο

εκτίει την ποινή του εις εαυτόν
ωσάν ολόγραμμα των μεταφυσικών του
φυλλωμάτων
κατρακυλώντας ιαχές
η πέτρα του Σισύφου
και ύστερα, τα μαθηματικά
ξεγοφιασμένα στον ανήφορο.

Στο τρίστρατο θα απαντήσει
τον Οιδίποδα - ακόμη
θα ρωτάει για το δρόμο
που περνάει απ' τη γέννα -
ενώ η σελήνη δασεία δυσοίωνη
στα πάμφωτα τοπία των βλεφάρων˙
τα δάκρυά της θα βλαστήσουν πάλι
αόρατες εξισώσεις.

Bloom's Day *

Τακ τακ και ρυθμικά - ύστερα
αγωνιώδεις παύσεις -
“Τόσες επαναστάσεις κι όμως
κανένα τραύμα επί του πεζοδρομίου”
σκεφτόταν ο Τυφλός και βάδιζε
επί των δεδομένων προδιαγραφών
αυτονοήτως.
“Να πιάσουμε το νήμα απ' την αρχή:
σχεδόν παιδί, μα η τελευταία στροφή
αριστερά˙ σωστά.
Να πέρασε η Δίκαιη Ομορφιά;
ή απλώς ξεστράτισε για να αναμιχθεί
με τις λαχανιασμένες ανάσες
του έξαλλου πλήθους;”
ωσάν την Τρομερά Αποκάλυψιν Αιωνιότητος
εν παρουσία μας – εις τόπον οιωνεί
χλοερόν ως την Συγχώρεση
αλλά πάντα ανεξιχνίαστο
μη διαταραχθεί η Εντροπία.

Μπορεί και να χτυπήσει το τζαμάκι σου
με χρυσαφιά φορέματα και ρόδινες αντανακλάσεις
τεράστιο ουράνιο τόξο 'έσο έτοιμος'
να 'χεις ψιλά να εξαργυρώσεις παρελθόν
ίσως σου περισσέψουν και για μέλλον.

Με τη βαριά αδιάφανη κουρτίνα
το έκρυψε ο Πολώνιος – αλλιώς
και αν μαθαίναμε to be or not...
ίσως και να 'ταν πιο οδυνηρή η ήττα
μια θλιβερή επίκληση του Οδυσσέα
σε παραίτηση.

Τακ τακ και ρυθμικά με το ραβδάκι μας...
τουλάχιστον πιάσε με απ' το χέρι
για να βλέπω τώρα.

Μακριά πολύ μακριά ακόμα
ακούγεται η Πέμπτη τού Μπετόβεν
ως άνεμος μεταξωτός, χρόνος
που παίζει μουσική με αστέρια
- πάλλει η καρδιά ανυπεράσπιστη
του νέου Κόσμου.

Εικόνα γέννημα ρυθμού
απ’ τα δάκρυα πιο αιμάτινη
καμμένα γέλια θερμοκήπιο
τώρα για στόμα μια κραυγή
πρωτόπλαστη
ελπίδα σκέτα λόγια
- εσύ Ανταίος αδύναμος
και δεν πατάς στη γη
λες και σε εμποδίζουν
τα φτερά σου.

* αφορμή: Η 16η Ιουνίου είναι η μέρα που εκτυλίσσεται, το 1904, όλη η δράση στο πολυσέλιδο και κορυφαίο μυθιστόρημα του Τζέιμς Τζόις "Οδυσσέας". Κάθε χρόνο αυτή την ημέρα, στο Δουβλίνο, γενέτειρα του μεγάλου συγγραφέα, γίνονται δεκάδες εκδηλώσεις - οι θαυμαστές του, οι Joyceans, γιορτάζουν σε όλο τον κόσμο.
Στο Δουβλίνο, σκηνικό τού μυθιστορήματος, οι εορτασμοί αρχίζουν στις 10 Ιουνίου και διαρκούν μια βδομάδα. Έχει γίνει πια παράδοση να ντύνονται καλά, να βγαίνουν βόλτα στα μέρη που διαδραματίζονται οι σκηνές τού βιβλίου, να συμμετέχουν στις αναγνώσεις, τους περιπάτους και τις εορταστικές δραστηριότητες όλων των ειδών που συνδέονται με οποιοδήποτε τρόπο με τον "Οδυσσέα", τον συγγραφέα του και τον κόσμο του.

Στα δώματα της ηδονής

Το κάποτε άωρο χθες
κουκίδα τώρα στον ορίζοντα
σε λίγο άφαντη – υποκλίνεται η Κλυταιμήστρα
σ’ ένα ακόμη ηλιοβασίλεμα πριν ξημερώσει
ο αυριανός της θάνατος.

Πήγες να κρυφτείς και σ’ είδα
ξέφυγε μια ηλιαχτίδα

«Πέρσι πατίκωσα επτά φρέσκα ροδοπέταλα
πάνω στο τελευταίο σου γράμμα
τώρα η διεύθυνση έχει σβηστεί
στη θέση της στάζει μόνο αίμα
το αίμα της γέννας σου ή της θανής μου
το ίδιο κάνει – δεν με ακούς – έλα λοιπόν
πιο γρήγορα όσο μπορείς πιο γρήγορα.»

Λίγο αργότερα στον μαρμάρινο εξώστη
γύρισε το τακούνι της και η κόχη
του τζακιού άνοιξε το κρανίο της
– μάρτυς ο Αίγισθος
στο κεφαλόσκαλο γυμνός –
και πρόλαβε τον εν συγχύσει μητροκτόνο
που φορτωμένος ανθισμένες Ερινύες
δεν βρίσκει χώμα πια να γονατίσει.
Αυτός ο ίδιος έκτοτε αγνοείται
στην ιστορία πέρασε ως γεγονός
μονάχα η πρόθεσή του.

Ανθίζουν τα ανείπωτα και, δες
στις ταράτσες τού Μυστρά
ο Φάουστ χτυπάει υποστολή
αλλάζουν χρώματα τα σημεία των καιρών.