ζωγραφίζοντας στον ουρανό! •*¨`*.¸.•*¨*.¸¸.•*¨`*•..•*¨`* .¸.•*¨*.¸¸.•*¨`*

tender is the night * ● ¸ .★° :.* . • ○ ° ★ •*☆•.¸¸.•☆ ♥

Πώς μαλακώνει η νύχτα
όσα δεν θυμάσαι!
πετάς ψηλά σαν να μην ξέρεις
- πέφτει στα γόνατα η αλαζονεία
παρηγοριά κλεισμένη σε μπουκάλι
ανώνυμο στο πέλαγος
για παραλήπτη τυχερό της αμνησίας.

Τα πεφταστέρια λείπουνε
σε μυστικές αποστολές ευθύνης˙
εκεί που επιμένει η μνήμη
εκλιπαρώντας για ένα ροδοπέταλο
στον ξεχασμένο κήπο των αισθήσεων
τρίβεται στο δέρμα του ουρανού
και σαν την γάτα γλείφεται
για μια βροχή δακρύων
που θα ποτίσει τα θυμητικά
ν’ ανθίσει πάλι ο πόνος
στις ανθρώπινες ακτές.

Κι εσύ εδώ! σαν σιωπηλή απόδειξη
- πάμε, ψυχή μου
πάλι πάμε γυρεύοντας
πανσέληνο στιγμή
για να παρηγορήσει τα άσβηστα
λάθη
και τις παιδικές μας λύπες.

το τριζόνι

Αδιάκοπα κεντάει το τριζόνι ανάμεσα στα δέντρα
μόνο και μόνο για να ταπεινώνει το σκοτάδι.
Οι μαύρες τρύπες που όλο πληθαίνουνε στο σύμπαν
είναι η απουσία εκείνων που ποθήσαμε
αλλά ποτέ δεν ζήσαμε. Μαζί.

Κι απόψε αστράφτει πάνω στις πληγές της υπομονής
σφίγγει τα δόντια ώσπου να ξημερώσει δικαιοσύνη.

Εκεί που συνορεύει η λύπη με την αθωότητα
φουντώνουν αρλεκίνοι μελαγχολικοί
σε στάση προσμονής αποσβολωμένη
τα φανάρια του δρόμου αγκαλιάζουν τ’ άστρα
γεύεσαι πετροκέρασα στις μελωδίες της νύχτας
κι ο κόσμος γδύνεται μπροστά σου σαν θνητός

τότε που παίζουν τα παιδιά με τις σκιές
ανάμεσα στην αγάπη και την λύπη
τα όνειρα και τα πουλιά
για λίγο που συναντιούνται
στο ξεψύχισμα της νύχτας πάνω απ’ την πόλη
που είναι όμορφη επειδή κοιμάται.
Και θυμάται.
Σαν μητρική αγκαλιά, όλα μου τα λάθη.

Ω, πώς μεγάλωσε η καρδιά μου πια
ώριμη για την έκρηξη - μα πάντα ‘αργότερα’.

Η πιο άγρια μάχη είναι: να ζεις
και να ονειρεύεσαι ταυτόχρονα...
Μερικοί άνθρωποι νιώθουν την βροχή˙
οι περισσότεροι γίνονται απλώς μούσκεμα.

και σε video