Tuesday, September 15, 2009

Το καλοκαίρι και ...η άλλη...

Ε, λοιπόν... δύο εποχές υπάρχουν - κι άσ' τους να λένε!...
Η μία που γυρίζουμε ξυπόλητοι, και η ...άλλη που φοράμε σοσόνια ή/και καλσόν. Και παλτό! (μπλιαχ)
Όπως, εξάλλου, υπάρχουν δύο πιθανότητες (κατά τον Ντήτμαρ Ντατ):
Ή θα κυριαρχήσει η συνείδηση και θα δημιουργήσουμε (εμείς οι άνθρωποι) ένα φυσικό δρυμό ελευθερίας και αυτοδιάθεσης - το μοναδικό περιβάλλον, άλλωστε, όπου μπορούμε να διατηρήσουμε ζωντανή τη συνείδηση -
ή αυτή θα χαθεί. Ούτε εμείς, ούτε οι απόγονοί μας θα είμαστε ποτέ ευτυχισμένοι, και μαζί θα έχουμε χάσει τη δυνατότητα αντίληψης αυτής της ελευθερίας. Δεν θα καταλαβαίνουμε τίποτα: θ' αλλάξει ο κόσμος, κι εμείς θα παίζουμε με τα κινητά μας.

Ο χειρότερος καιρός για να διαβάσεις Το εγκώμιο της τεμπελιάς (ή, κάπως έτσι).
Διότι, δεν φτάνει η ...έλλειψη, πρέπει και ν' ανασκουμπωθείς! Να πλύνεις και να τακτοποιήσεις "τα καλοκαιρινά", να ξεσηκώσεις τις ήσυχες ντουλάπες για να ...ξυπνήσεις "τα χειμωνιάτικα", να κάνεις (κατ)αναγκαστική γυμναστική ανεβοκατεβάζοντας κουβέρτες, παπλώματα και άλλα ...ξεχασμένα πακέτα, να (ξανα)προγραμματίσεις όσα ανέβαλλες (απ' τον περασμένο χειμώνα), να πλένεις και να σιδερώνεις (το χειρότερό μου) ακατάπαυστα, να κατεβάσεις-πλύνεις-σιδερώσεις-ξανανεβάσεις τις κουρτίιινες, να ξεσκονίσεις τις βιβλιοθήκες (κυριολεκτικά και μεταφορικά), να ξεσκονίσεις (άλλο χειρότερό μου) όλο το σπίτι - και να μαζεύεις, να μαζεύεις, να μαζεύεις,... Και να πετάς! (μεταβατικό εδώ, το ρήμα).
Δεν θυμάμαι αν πάνε 7 ή ...107 χρόνια, που θέλω να καταργήσω τα χαλιά. Να μην τα πάρω πίσω, να τ' αφήσω εκεί που τα έδωσα για φύλαξη - επωνύμως και εγκαρδίως! Σκέφτομαι σοβαρά πως ήρθε η ώρα τους.

Τα αιωνίως ασυμμάζευτα.

Κατά τ' άλλα,... Τρίτη, Πέμπτη και Παρασκευή το πάθημα που δεν γίνεται μάθημα, άνοστες ή μεστές φλυαρίες (οινο)πνεύματος, 'σκοτεινοί' έρωτες και φαντασίες "ντομινό" - κι ό,τι άλλο ευδοκιμεί, όταν τα τσουχτερά κρύα και οι υγροί δρόμοι γίνονται άλλοθι για τις περιπλανήσεις τού χειμώνα.
Αχ... Να μας χαμογελάει πού και πού η τύχη!... Εντάξει, δεν λέω και κάααθε μέρα - ας είναι, τουλάχιστον, να λείπουμε απ' το σπίτι, όταν π.χ. θελήσουν να μας επισκεφθούν κάτι ...απρόσκλητοι αδιάκριτοι (και δεν εννοώ μόνο τους λογαριασμούς...)
Να μας χαρίζει και όμορφες μουσικές, συναρπαστικά βιβλία και ιντριγκαδόρικες ταινίες... - και, γενικά, ωραίες εκπλήξεις σε όλα τα θεάματα και τις 'εξαρτήσεις' μας ;) & & &
Κι εμείς, όσο απλό ακούγεται : να προσπαθούμε να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι - κάνοντας τις καλύτερες δυνατές επιλογές και βγάζοντας στο φως την πιο θετική πλευρά τού εαυτού μας!
Ωραίααα... Αφού μάλλον δεν θα αποδράσω στην Αργεντινή και φέτος, θα ξαναμπώ στο λούκι τής συννεφιασμένης καθημερινότητας, και θα περιμένω όπως ο ηλίανθος τον ήλιο να με κάνει να σηκώσω το κεφάλι μου προς το μέρος του για να θυμηθώ γαλανές αιθρίες.

Και, μετά από ατέλειωτα μεγάλες νύχτες και τουρτουριασμένους καιρούς - δηλαδή, ώσπου να πεις 'έγινε!' - θα ξανά'ρθει το πολυπόθητο. Το άπι(α)στο. Το πολυαγαπημένο. Πάλι ο χρόνος κερδισμένος. Για πάρτη του, βέβαια.
Ως τότε όμως - και με κάθε ευκαιρία - θα τον 'χάνω' (τον χρόνο):
σε φιλικές παρέες με γέλιο μέχρι δακρύων, σε ημίφωτα σινεμαδάκια, σε εκδρομές με γάντια και βόλτες χωρίς τέλος να (ξανα)γνωρίσω την πόλη μου, να πετούν μακριά οι σκονισμένες σκέψεις - να πέφτουν στις ρόδες των αυτοκινήτων ή να τις καταπίνουν οι υπόνομοι; αδιάφορο˙ αρκεί να μεταμορφώνονται σε άγγελους πρόθυμους να με σηκώνουν λίγα εκατοστά πάνω απ' το έδαφος.
Και, επιτέλους χωρίς ...κάλτσες θα αφοσιώνομαι σε τρυφερά cocooning, στο ...στρώσιμο για την επί ματαίω έκδοση του επόμενου βιβλίου, σε ανεξάντλητα ταξίδια (που θα με βγάζουν στην 'άμμο' και στον 'κήπο' τής ...άυλης παρέας μας), θα χαζεύω με τις ώρες τις σταγόνες τής βροχής πάνω στα ανθεκτικά φυλλαράκια, χωμένη στα βιβλία θα κολυμπάω (αφού δεν θα μπορώ στη θάλασσα) - και, ως συνήθως, θα έχω όλες τις ευκαιρίες να τρώω πακέτο τις διαψεύσεις που τρέχουν παράλληλα, καθώς και άλλα (ατομικά και συλλογικά) ...κουτρουβαλιάσματα και, αμετανόητα, θα κάνω σχέδια, ενώ την ίδια στιγμή, θα περνά η ζωή (σχεδόν) απαρατήρητη. Δηλαδή, όπως όλοι μας, θα κοιτάζω απ' το υπόγειο τα ψηλά τακούνια της στο πεζοδρόμιο (βλέπε, εξάλλου, Αλμοδόβαρ)...
Α! σίγουρα, πρώτ' απ' όλα - αφού μας έκαναν τη χάρη να ...κυκλοφορήσει μετά από έξι μήνες ο ηλεκτρικός στα 'αποκομμένα' βόρεια, γιατί ούτε για το καινούργιο 'κοσκινάκι' μας θα χαλάλιζα 2 ώρες νευροσπαστικό μποτιλιάρισμα ως όρθια σαρδέλα στο λεωφορείο - θα πάω επιτέλους στο Μουσείο τής Ακρόπολης (αφού δανειστώ ένα κινητό με κάμερα) να δω, ν' αγγίξω, να οσφρανθώ, να συγκινηθώ και να νοσταλγήσω όσα δεν γνώρισα! Και, μετά, χορτάτη αλλιώς, να πάω και στο ωραίο εστιατόριο (όχι τόσο για φαγητό, όσο για πολύωρο χάζι στο ανυπέρβλητο θέαμα του Βράχου).

Ώσπου να βαρεθώ να νοσταλγώ το καλοκαίρι και να επιδοθώ στην αναζήτηση της μίνιμουμ ευτυχίας-στιγμών που δικαιούμαι, συχνά πυκνά, μπαίνω και στη 'μετεο', βλέπω τι καιρό κάνει στα ανατολικά παράλια, και φαντάζομαι πώς θα είναι η έρημη ακτή που δεν μας κρατάει ...κακία για τη θερινή ρύπανση, πώς γέρνουν τα πεύκα απ' τους τρελούς βοριάδες (όσα ...απέμειναν κι αντέχουν την αγριότητα του ανθρώπου), πού θα βρίσκουν τώρα ψιχουλάκια τα πουλιά, τι γίνεται αυτή τη στιγμή κάτω στον σμαραγδένιο βυθό, πώς περνούν τις μέρες και τις νύχτες τους τα μοναχικά βοτσαλάκια έξω στην άμμο,... και άλλα, πολλά...
Θα πάω να τους δω το χειμώνα!

Αυτά μου έλεγε τις προάλλες η αιθεροβάμων Αντιγόνη - και δεν έχω παρά να συμφωνήσω μαζί της απόλυτα. Απερίφραστα και αναντίρρητα!


Παραρτύματα
& Μια συναρπαστική εμπειρία υπόσχεται η τρέχουσα έκθεση - σύγχρονοι Έλληνες και ξένοι καλλιτέχνες, βίντεο αρτ, εγκαταστάσεις - μνήμες και εμμονές.
Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης: Heart in heart
κτίριο Ωδείου, Βασ. Γεωργίου 17-19, ως τις 11 Οκτωβρίου

& Masterclass τού Πίτερ Γκρίναγουεϊ με μία τριλογία που διατρέχει τα τελευταία 60 χρόνια τής σύγχρονης ιστορίας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
~ Στο αθηναϊκό φεστιβάλ κινηματογράφου, ο εικονοκλάστης σκηνοθέτης (θυμάσαι την "Κοιλιά τού Αρχιτέκτονα";) θα φέρει την καινούργια του ταινία "Rembrandt's J' accuse", και θα παραδώσει ένα ακόμη Masterclass, μια "μάχη μεταξύ των τεχνών" - σε αναμέτρηση: τα 8.000 χρόνια ζωγραφικής με τα 114 χρόνια τού σινεμά.

& και, φυσικά, μεγάλη έκθεση του Juan Miro (400 έργα ζωγραφικής, γλυπτικής και χαρακτικής, σχέδια, σημειώματα, σκίτσα και φωτογραφίες τού μεγάλου καλλιτέχνη):
στη Θεσσαλονίκη - Τελλόγλειο Ίδρυμα, ως τις 5 Φεβρουαρίου
~ αργότερα, και στην Αθήνα

Τα 'σχόλια' ανοίγουν για να μπορείτε να προσθέσετε Παραρτύματα
('πανοραμικά' θα ...αναρτυθούν στη δεξιά στήλη τής 'άμμου')
για ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις, ταινίες, βιβλία, μουσικές,
θέατρο, εκθέσεις, βόλτες και ταξίδια - γενικά,
για πρόσωπα και πράγματα που αγαπάτε! :)

15 comments:

eraser said...

Νανά

Οι σκέψεις μου είναι, πως επιτέλους γνωρίζουμε και τον "εξωτερικό" σου κόσμο κι αυτό είναι πολύ γοητευτικό!

Μόνο η... οπτική πλευρά απ' τις βόλτες σου μας λείπει τώρα ;)

Δεν έχω να προσθέσω στα ΠαρΑΡΤΥΜΑΤΑ, παρά πως ο Ολυμπιακός έδιωξε και τον Κετσπάγια (τελευταία είδηση)!

Καλημέρες ηλιόλουστες σε όλους! ;)

voul-voul said...

Αχ, Νανά μου, αυτές οι δουλειές είναι η μάστιγα κάθε νοικοκυριού! Κι εγώ δεν τις αντέχω με τίποτα!
Στο μεταξύ, με κυνηγάνε και οι εξωτερικές, δεν προλαβαίνω ν' ανασάνω
Ευτυχώς που εσύ μας τις... διασκεδάζεις, το χιούμορ σώζει δε λένε; :)
Τι όμορφα που ακούγεται η βροχούλα! Όσο και το προηγούμενο τρυφερό σου ποίημα

Και κάτι για το "Παράρτυμα"
Ως τις 27 Σεπτεμβρίου, μπορούμε να επισκεφθούμε το 38ο φεστιβάλ βιβλίου – ελπίζω να.. ξεφύγω αυτό το Σ/Κ. Όπως κάθε χρόνο, είναι μια βόλτα αναζωογονητική για το πνεύμα και καθαρτική από τις μικρότητες των καθημερινών υποχρεωτικών συναλλαγών. Προσοχή: φέτος δεν γίνεται στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου, αλλά στο Ζάππειο!

Tην καλησπέρα μου σε όλους τους φίλους συνταξιδιώτες :)

onlysand said...

@ ERASER ;)

χαχα γι' ΑΥΤΟ δεν κοιμήθηκα χθες;!... ;Ρ
(για την αποπομπή τού ...Κετσπάγια!...;)


@ VOUL-VOUL :)

φεστιβάλ βιβλίου, τι ωραία βόλτα!...

και αφού τις δουλειές δεν μπορούμε να τις αποφύγουμε,
πάω να φτιάξω την ενότητα με τα ...αρτύματα ;)

Καλό βράδυ σε όλους :)

meril said...

Κάποτε αγαπούσα το φθινόπωρο
τα ζεστά χρώματα, τον ήχο της βροχής, το περπάτημα στα πεσμένα φύλλα, το γυρισμό στο σπίτι μετά απ' τη γύρα του καλοκαιριού.
Αντιπαθούσα την άνοιξη που με αναστάτωνε και μ' έβγαζε απ' το μέτρο και το καλοκαίρι-τόσο νωθρό-με κούραζεν η τεμπελιά του.
Όσο για το χειμώνα τέτοιο κρυογάτσουλο που ήμουν.....
Ύστερα (παρα)μεγάλωσα ....
κι όλα τα βλέπω αλλιώτικα. Σαν να ανακαλύπτω κάθε φορά τις εποχές και τα ιδιαίτερα της καθεμιάς και να τις αγαπώ το ίδιο

Να μαστε καλά και να χαιρόμαστε
τα μικρά και τα μεγάλα που (μας) λαχαίνουν όποτε

onlysand said...

Έτσι ακριβώς είναι με τις εποχές, ΜΕΡΛΙΝ :)

όπως τόσο εύστοχα τα περιγράφεις!

βιαζόμασταν να μεγαλώσουμε, φαίνεται
- και στα σημερινά παιδιά το βλέπω ;)

Σωστά: να'μαστε καλά, η πρώτη προϋπόθεση! ;)
να υποδεχόμαστε όλες τις εποχές και ...'εποχές'...

the_return said...

Με πολύ χαριτωμένο τρόπο μας ξεναγείς στα άδυτα μιας κεκτημένης ή αναζητούμενης προσωπικής καθημερινότητας, Νανά μου.

Κάποτε η εξομολόγηση, όταν έχει ποιότητα, και δεν είναι ξέσπασμα απωθημένου,είναι λυτρωτική όχι μόνον για αυτόν που προβαίνει σε αυτήν, αλλά πιθανώς και για εκείνον που την διαβάζει.

Από τα ελάχιστα μπορούμε να διακρίνουμε τα μέγιστα ή όχι, σε έναν άνθρωπο...

onlysand said...

My RETURN ;)

πάντα τα σχόλιά σου, σαν ήσυχη βροχούλα που 'κάνει τη δουλειά της' υπογείως...

ή, σαν μακρινός απόηχος τού άπιαστου "μέγιστου" - να μας υποψιάζει για τα (δια)φεύγοντα

έρρωσο! :)

markos A said...

Νανά
αυτό που λέει ο Ριτέρν ισχύει: ακόμα και στα "ελαφρά" σου, φαίνεται η ποιότητα και η ευαισθησία που σε χαρακτηρίζουν, είναι απόλαυση η ανάγνωση όλων των ποστ σου

Να συμπληρώσω:
"Για ένα πράσινο μέλλον", είναι το φετινό σύνθημα. Το Φεστιβάλ Βιβλίου είναι οικολογικό και για τις εκδηλώσεις του συνεργάστηκε και με την πρεσβεία της Δανίας, χώρα στην οποία θα φιλοξενηθεί στις 7 Δεκεμβρίου η σύνοδος κορυφής των Ηνωμένων Εθνών για το κλίμα.

Καλό μεσημέρι στους εκλεκτούς φίλους!

onlysand said...

MARKOS A :)

σ' ευχαριστώ για τα ευγενικά σου λόγια

πάω να αναρτήσω το 'συμπλήρωμα' για το φεστιβάλ βιβλίου

Όμορφο βραδάκι σε όλους

fyllo said...

Νανά μου, συγχαρητήρια!

κάθε μέρα και πιο όμορφο το μπλογκ σου, και εξωτερικά και... "εσωτερικά"! Σ' ευχαριστώ μέσα απ' την καρδιά μου για τα υπέροχα ταξίδια που μας χαρίζεις!

Υ/Γ. Αν δεν σε βάζω σε κόπο... Πού μπορώ να βρω τη φωτο και τη "μουσική" της βροχής;

onlysand said...

fyllαράκι, χαίρομαι (για τα ταξίδια! :)

υ/γ. μπορείς να μου γράψεις στο μέιλ που βλέπεις εδώ στη δεξιά στήλη και θα σου στείλω τη 'διεύθυνση' της φωτο και το mp3 με τη 'βροχούλα' :)

voul-voul said...

Νανά μου, συγκινήθηκα πολύ με το σημερινό σου ποίημα, εξαιρετικό, συναισθηματικό, τρυφερό και σκληρό μαζί, "ηθικό"!
μια μαγεία εκπέμπει

το φεγγάρι στη χάση του, και χθες νομίζω... στη χάση του και το καλοκαίρι. ήταν η πιο ζεστή μέρα για μέσα Σεπτεμβρίου...

Να είστε όλοι καλά :)

onlysand said...

το φεγγάρι στη χάση του; ΓΙΑ να δω...
ναι! 0%

όσο για χθες, πράγματι, τρομερή ζέστη! τα αυγά, στην άσφαλτο τα ...τηγάνισα ;)
και να σκεφτείς, παραμεθαύριο φθινόπωροοο !...

Να είσαι καλά, ευγενικό κορίτσι, σ' ευχαριστώ

Καλό βράδυ σε όλους :)

markos A said...

Έξοχο κι αυτό το ποίημά σου Νανά!

Υπαρξιακό ταξίδι με όλα τα οικεία συναισθήματα και τις σκέψεις.
Με αξιοθαύμαστο όσο και απλό τρόπο, παρουσιάζεις παρελθόν παρόν και μέλλον, όλα εδώ.
Και ο χρόνος άχρονος, σαν να σταματά για χάρη μας!
Μεγάλα δώρα μας κάνεις Νανά

Καλό Σ/Κ στους εκλεκτούς φίλους της "Άμμου"

onlysand said...

MARKOS A :)

σ' ευχαριστώ πολύ, ειλικρινά

η ευγένειά σου 'υποχρεώνει'

Καλό Σ/Κ σε σένα και σε όλους τους φίλους συνταξιδιώτες :)

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...