Εικονοστάσιο

Ο ουρανός και τα χέρια.

Οι φρικτές συνωμοσίες των +Πτώσεων.

Οι με χαρά νικημένες νοσταλγίες.

Ο κόσμος στην καρδιά

κυνηγημένο δάκρυ στο βλέμμα.

Μονόλογοι-ψίθυροι σαν ερωτήσεις στην έρημο

ελλειπτικές τροχιές τη νύχτα.

Ο κόκκος κάθε μέρα

ένα γράμμα

μία γραμμή

ένας Γράμμος.

Όλα τα ανεπανόρθωτα πλην των ερώτων.

Αξεθώριαστα τα λησμονημένα

(που δεν ήσουν εκεί).

Ορμή κατεβασιά σε τρένα για το πουθενά.

Η θάλασσα μονάχη λύτρωση.

Απ’ τις γωνιές με τις αράχνες η οργή.

Νούφαρο ανοίγει η πληγή τα ήσυχα βράδια.

Υ/γ. Όλο και πιο στενά ασκούμαι στην αφαίρεση

θέλω να δίνω πάσα στον (ανα)Γνώστη

στη δική του αλήθεια.

Η τέλεια τελεία το σημάδι μου

ο μόνος στόχος μου, η τέλεια τελεία. 

τα μαξιλάρια στο Μαρακές

Άφησα τη σκόνη του έρωτά μας στο Μαρακές

μνημείο-μνήμα στη δόξα του εφήμερου

στις μεσοδυτικές πολιτείες του βυθού.

Εσύ εδώ, εγώ εκεί

ανοίγω στρείδια και κοράλια

- τη νύχτα, εγώ η ίδια, σπάνιο λουλούδι -

το βλέπουν μόνο οι ερωτευμένοι ανυποψίαστοι

- τα πειραγμένα μυαλά ποτέ δεν κάνουνε

σαρδάμ άθελά τους -

την ώρα που ακροβατώ στις καμπύλες εύχυμων λόφων

ρουφώντας θάλασσα από τον ουρανό και εξ αφής 

κι ύστερα κυλάω μεταξωτό φόρεμα

πάνω σε ασπρόμαυρα πλακάκια με υδάτινους χάρτες.

Κάτι θα σου ’τυχε - ποτέ δεν βάζω με το νου μου

κακό για τα ταξίδια σου.

Μετά, πλαγιάζω ανάμεσα στα δυο μας μαξιλάρια

ρωγμή ονείρου.

Θερίζω όλο το νόστο

για να ανήκω κάπου.

...πιο ωραία με τ ό λ μ η ~~~ ❤

summer is...mp3

Αύριο πάλι, αγάπη μου -
παρά να επωάζουμε τα ειωθότα
πιο ωραία με τόλμη να γινόμαστε
κι εμείς παιδιά που κυνηγάμε περιστέρια
κι ας έχουν μόνο χιόνι οι στέγες
- κάποτε μας έψαχνε η ίδια η ομορφιά
τώρα μόνο τα ερείπια θυμούνται.

Και σαν άνθρωποι πληγώνουν.

Αύριο πάλι, αγάπη μου -
όταν τα φώτα της διωγμένης πόλης μας, θαμπώνουν
στη θάλασσα θα ταξιδεύει η ψυχή μας˙
έχουμε την κακή συνήθεια της λησμοσύνης
τα σπίτια μας - εμείς - χτισμένα με αίμα και ήλιο
νησιά που επιμένουν να ανθίζουνε
όταν ο κόσμος σταματά να αναπνέει.

Αύριο πάλι, αγάπη μου, γιατί
καμιά φορά το αηδόνι πάει και κάθεται
στο χείλος του ηφαιστείου
- όποτε δεν χυμάει μες στη φωτιά
στου πεινασμένου νου μας τον ανεμοστρόβιλο
που πόθησε ταξίδι και φυγή
σε ανύπαρκτο ουρανό.

οι λέξεις στο συρτάρι

Κι αν ανεπίτρεπτη πια πολυτέλεια
ο παράδεισος παραμονές του Μάη,
κρατώ απάνεμη την παραλία μας
μην πέσουν φυλλοβόλα
τα αισθήματα.

Ο δρόμος που δεν πήραμε
στοιχειώνει τα όνειρά μας
μα η ζωή δεν είναι φτερωτή
- συνήθως τρέχει ξυπόλητη στ’ αγκάθια
και το νερό να ξεπλυθείς μόνο σταγόνες.

Καλά που υπάρχει το όνειρο
να λυπηθεί το αίμα σου
κρασί να γίνει για ώρα ανάγκης να ξεχνάς
τις φτερωτές στιγμές που έχασες
όταν η σκέψη σ’ έστελνε
καυτούς Ιούληδες να κυνηγήσεις

Μα, άσε τώρα... έχουμε καιρό!

Όπως τακτοποιώ τα μαχαιροπήρουνα
και τα σιδερωμένα ασπρόρουχα
έτσι βάζω τις λέξεις στο συρτάρι
να ξαποστάσουν από τα τρεχαλητά της μέρας
και την κακή χρήση της συνάφειας˙

η μνήμη ήταν το δωμάτιο όπου έκρυβα
τα παιχνίδια μου, μικρή
για να φυτρώσουν παραμύθια.
Αχ, εκείνο το δωμάτιο...
Σκοτεινό τώρα. Και έχει μετακομίσει

στα παλιά μου τα παπούτσια.

ΑνάΣταση σε όλο τον κόσμο ! ❤~✿✿✿✿✿✿✿✿✿✿✿✿✿✿✿~❤

Lullaby under a poem διαβασμένο, μετά μουσικής

εδώ, γραπτώς : Αν δεν σε λένε Λάζαρο

Είμαι Εσύ ❤`*.¸.*´ `*.¸.* ● ¸ .★° :.* . • ○ ° ★ ♥ ҉҉҉҉ .♥ ҉҉҉҉⋯♥ ҉҉҉҉⋯~~~¸.•`✶* ☆´¸★

το αμέσως προηγούμενο ποίημα οπτικοΠοιημένο :

είμαι εσύ

Είμαι Εσύ ❤`*.¸.*´ `*.¸.* ● ¸ .★° :.* . • ○ ° ★ ♥ ҉҉҉҉ .♥ ҉҉҉҉⋯♥ ҉҉҉҉⋯~~~¸.•`✶* ☆´¸★

Α. Είμαι εγώ που φοβάμαι την έρημο και διψάω
για την δική σου όαση ως την τελευταία σταγόνα

Γ. Είμαι εγώ που σε θέλω στο δάκρυ μου
να το πίνεις χωρίς απορία στο πλάι μου

Α. Είμαι εγώ που δεν χορταίνω το γέλιο σου
όταν πέφτει ο ήλιος στην γύμνια μας

Γ. Είμαι εγώ που φιλεύω τον άνεμο
να σε φέρνει σε κάθε μου ανάσα

Α. Είμαι εγώ που σε τρώνε τα χέρια του πόθου μου
αφού μάτια δεν έχω για μέσα σου

Γ. Είμαι εγώ που κουβαλάω το άρωμά σου στα σωθικά μου
όπως εσύ το δικό μου στο φανελάκι σου

Α. Είμαι εγώ που σε κυλάω τόξο ηδονής
στους ολάνθιστους λόφους για να τρώω τα λουλούδια σου

Γ. Είμαι εγώ που σε παίρνω στα κύματα και σηκώνεις πανί ‘παραδίνομαι’
ώσπου να βρεις ξανά το λιμάνι της μοναξιάς σου

Α. Είμαι εγώ που αγάπησα τα όνειρα
κι ας σε κλέβουν συνέχεια από μένα

Γ. Είμαι εγώ που σε πλάθω στα μέτρα μου
να μετράνε κι οι ώρες που σ’ έχω

Α. Είμαι εγώ που σε κόβω στα μέτρα μου
να χωράς με χαρά στο τσεπάκι μου

Γ. Είμαι εγώ που ζωγραφίζω ουρανούς να πετάς
να γνωρίσεις και βυθούς και αστέρια ταυτόχρονα

Α. Είμαι εγώ ο τεθλασμένος Ηνίοχος
που παλεύει να κλείσει γύρω σου τον κύκλο

Γ. Είμαι εγώ η κολώνα η μόνη της που προσμένει
το χάδι σου στην γωνία ασκεπούς Ερεχθείου

Α. Είμαι εγώ ο Ποσειδώνας και η τρίαινα μαζί
πασχίζοντας να τιθασσεύσω τα αντίξοα πέλαγα

Γ. Μπέρδεψα την ανάσα του ύπνου σου με τον ψίθυρο
του νερού - άρχισε να βρέχει, κοιμήσου εσύ...

Α = άντρας, Γ = γυναίκα

πίνακας Marc Chagall: the concert

και η 'προφορική' εκδοχή του (διαβάζει και ο Ματθαίος Ματθαιάδης) :

Είμαι Εσύ ~ ντουέτο

(update 11:57 μ.μ.) "η άλλη θάλασσα" ❤ ══ஜ۩☆۩ஜ════ஜ۩☼۩ஜ════ஜ۩☆۩ஜ══ ❤

Αργά χθες το βράδυ
κατέφθασε ένα πλοίο στο λιμάνι˙
είχε στα ξάρτια του εικόνες από το ταξίδι

να ζηλεύεις

αλλά στ’ αμπάρια του...

► Play ▂ ▃ ▅ ▆ ▇

εδώ, εικονοΠοιημένο : η άλλη θάλασσα***

κι εδώ, μόνο με τις μουσικές :

***στη μνήμη του Θόδωρου Αγγελόπουλου ~ r.i.p. ~|∞

..................................................

Η ελευθερία γιορτάζει σήμερα.
Υπό προϋποθέσεις˙

αίγλη της εγκατάλειψης
λάμπουν οι έρημες βιτρίνες
να βλέπει η φτώχεια
για να δένει τα κορδόνια της
όχι στα ανύπαρκτα παπούτσια της
αλλά στην ίδια την ψυχή της
χιαστί
φυσίγγια˙

ήρθανε πάλι οι σκοτεινοί καιροί
που βάζουν τη ζωή να τρέχει
πατώντας πάνω σε ανθρώπους
ζωντανούς - ακόμα.

Με άλλα λόγια
πάνω στην κόκκινη γραμμή
και δίπλα στο φυτίλι
δεν είμ’ εγώ που θα σου πω
τι θα ’πρεπε να γίνει
- φαίνεται κάποιος διάβολος
προσεύχεται ακόμα
για το φανταχτερό παγώνι
με το μικρό μυαλό και την ωραία φορεσιά.

Αλλά η κραυγή δεν είναι δική του.

Όταν δεν είμ' εδώ,

Όταν δεν είμ' εδώ
η αγάπη ανοίγει τα παράθυρα
κι αερίζει το σπίτι.

Αόριστες απώλειες φτεροκοπούν
σαν άγγελοι αβοήθητοι και λάμπουν
στη μυστική απόλαυση του μηδενός παραδομέν-
- έξι και πέντε έντεκα
το Άλλο τού θανάτου κερασμένο
εξουθενωτικά ισορροπώντας ταραχή
καθώς μπερδεύονται το όνειρο με το σώμα
πριν να πληρώσει και τα δυο
το μεθύσι
του ακατοίκητου ύπνου.

Οι σημαίες κοκκαλωμένες απ' την φρίκη.

Λέπι λέπι ξεφλουδίζεται η ζωή
- άμα κοιτάξεις το δάκρυ
με μεγεθυντικό φακό.

Ο καιρός κρεμάει στόχους στα σύρματα
της ταράτσας.

Φιδίσιος δρόμος φωτεινός και μόνος
πάλι αεριωθούμενη το πρωί
κορδέλα
στα μαλλιά μου.
"Να σε χαρώ, χρυσούλι μου!" φωνάζει
η μαμά απ' τον ουρανό
κατευθείαν μες στην ταχυπαλμία
του ύπνου μου.

σκέφτομαι: "αχ! πότε θα σε δώ;!..."

© η απληστία του φωτός

photos by Jan Saudek

Οδηγίες χρήσης

Πετάμε συνέχεια
κούραση τι θα πει, δεν ξέρουμε
μα κι όταν ξαποσταίνουμε
θα είναι εδώ στις κορυφές
εδώ θα σταματάμε
για να ξεπλένουμε τον εφιάλτη
με άλλα όνειρα
ώσπου να μεταμορφωθούμε
σε ζωντανούς.

Προσέχουμε την ένδεια-πανοπλία μας
σαν μοναχό οδηγό που έχει τον τρόπο
να φέρνει κοντά τα μακρινά
και πέρα απ’ την οχλοβοή της άγνοιας
τον μέσα εαυτό μας τρισδιάστατο
με έξι αισθήσεις και επιτέλους διαυγής
να ξημερώσει και η δική τους κόλαση.

Πετάμε συνέχεια
το που σε άνομα δεσμά μάς κρατάει νήμα
νόημα θα λάμψει
κι ας σημαίνει την συντέλεια˙
ώσπου το σκοτεινό κουβάρι να ξετυλιχτεί
λακωνικά μιλάμε για τον πόνο
για την αγάπη ήσυχα με νεύματα
ήλιο μαντεύουμε μονάχα
από την ασημένια ούγια του σύννεφου
και το σχήμα που παίρνει το χάδι
απ’ τα λουλούδια.

Θυμητικό ο θυμός - φανός θυέλλης
- πετάμε συνέχεια.

tender is the night * ● ¸ .★° :.* . • ○ ° ★ •*☆•.¸¸.•☆ ♥

Πώς μαλακώνει η νύχτα
όσα δεν θυμάσαι!
πετάς ψηλά σαν να μην ξέρεις
- πέφτει στα γόνατα η αλαζονεία
παρηγοριά κλεισμένη σε μπουκάλι
ανώνυμο στο πέλαγος
για παραλήπτη τυχερό της αμνησίας.

Τα πεφταστέρια λείπουνε
σε μυστικές αποστολές ευθύνης˙
εκεί που επιμένει η μνήμη
εκλιπαρώντας για ένα ροδοπέταλο
στον ξεχασμένο κήπο των αισθήσεων
τρίβεται στο δέρμα του ουρανού
και σαν την γάτα γλείφεται
για μια βροχή δακρύων
που θα ποτίσει τα θυμητικά
ν’ ανθίσει πάλι ο πόνος
στις ανθρώπινες ακτές.

Κι εσύ εδώ! σαν σιωπηλή απόδειξη
- πάμε, ψυχή μου
πάλι πάμε γυρεύοντας
πανσέληνο στιγμή
για να παρηγορήσει τα άσβηστα
λάθη
και τις παιδικές μας λύπες.

το τριζόνι

Αδιάκοπα κεντάει το τριζόνι ανάμεσα στα δέντρα
μόνο και μόνο για να ταπεινώνει το σκοτάδι.
Οι μαύρες τρύπες που όλο πληθαίνουνε στο σύμπαν
είναι η απουσία εκείνων που ποθήσαμε
αλλά ποτέ δεν ζήσαμε. Μαζί.

Κι απόψε αστράφτει πάνω στις πληγές της υπομονής
σφίγγει τα δόντια ώσπου να ξημερώσει δικαιοσύνη.

Εκεί που συνορεύει η λύπη με την αθωότητα
φουντώνουν αρλεκίνοι μελαγχολικοί
σε στάση προσμονής αποσβολωμένη
τα φανάρια του δρόμου αγκαλιάζουν τ’ άστρα
γεύεσαι πετροκέρασα στις μελωδίες της νύχτας
κι ο κόσμος γδύνεται μπροστά σου σαν θνητός

τότε που παίζουν τα παιδιά με τις σκιές
ανάμεσα στην αγάπη και την λύπη
τα όνειρα και τα πουλιά
για λίγο που συναντιούνται
στο ξεψύχισμα της νύχτας πάνω απ’ την πόλη
που είναι όμορφη επειδή κοιμάται.
Και θυμάται.
Σαν μητρική αγκαλιά, όλα μου τα λάθη.

Ω, πώς μεγάλωσε η καρδιά μου πια
ώριμη για την έκρηξη - μα πάντα ‘αργότερα’.

Η πιο άγρια μάχη είναι: να ζεις
και να ονειρεύεσαι ταυτόχρονα...
Μερικοί άνθρωποι νιώθουν την βροχή˙
οι περισσότεροι γίνονται απλώς μούσκεμα.

και σε video

Όπως θα ήταν ο έρωτας

"Εκατομμύρια αστέρια θα σου χάριζα απόψε
κι ας ήταν να καώ στα δυο σου χέρια
σαν προϊστορικός ποιητής εν απογνώσει
ανάμεσα στις ζωγραφιές των σπηλαίων"
της είπε
και κάθησε ήσυχα στην άκρη της αλέας
- σκυλί πιστό στην εμμονή του, πράο
κι ευλύγιστο στην ευωδία της σάρκας -

ώσπου να γίνει αόρατος
πάλι
από το φως της μέρας
και το ηθικό στα στοιχειώδη βάθη
χορεύοντας την εμπειρία παιχνιδιού οδυνηρού
κι όχι σαν να ’ναι όλη η ζωή μια Κυριακή
σε ξένοιαστο αναγνωστήριο του Ρενουάρ
στην πίστη των ρημάτων που ακόμη δεν αρθρώθηκαν

κραυγή και γέλιο και σιωπή και σιωπή και δόξα

και σιωπή

στης αμαρτίας την άνεση ποτέ παραδομένος
αφού έσκυβε στα ταπεινά ν’ αφουγκραστεί
αγάπη
- στην ισορροπία του κενού, μα πάντα
στην διάθεση αλλότριων αισθημάτων
και τυφλών αισθήσεων
στην ετοιμότητα του ονείρου,
εφ’ όλης της ύλης

κι ο κόσμος μες στο βλέμμα του μια τρυφερή ανεμώνα.

Αυτά, θα πεις, γίνονται μόνο στα ποιήματα
μα μη νομίζεις πως με διάλεξε η λύπη
- είναι μόνο η σελίδα που θέλω
να γυρίσουμε μαζί.

© η απληστία του φωτός

As love would be by Nana T.

οι αόρατοι ♥ ✿ڿڰۣ-

Μισή μέσα στο όνειρο κι η άλλη μισή στα ξέφτια του:
το πρωί με τράβηξε απ’ τα μαλλιά
η πραγματικότητα στις αγορές του κόσμου
- πώς αναδύθηκα μόνο με λίγες αμυχές
θαύμα είναι˙ μόνο τα άχρηστα
τα αχάριστα κι όλα τα χαρισμένα
σφηνώθηκαν στα λέπια μου σαν αχινοί
έχασα όμως
όλα μου τα υπάρχοντα για σήμερα
άφησα πίσω μου λέξεις-κοχύλια άπειρα
βουνό ερωτηματικά και αγκαλιές χταπόδια
κουρέλια υποσχέσεων και αναβολών
την άπι(α)στη ταχύτητα-μεγεθυντή των αποστάσεων
χυμένα αίματα που με το άγγιγμα
αμέσως γίνονταν αστέρια
και τον βυθό ασυμμάζευτο, έκθετο
στη θέα όσων δεν υποψιάζονται.
Τρέμω τι θ’ αντικρύσω αν με υποδεχθεί απόψε.

Όλη τη μέρα κολυμπούσα ασταμάτητα
ανάμεσα ακατανόητο και αμηχανία:
Δεν είμαι εδώ, τους έλεγα, δεν είμαι!
Δεν βλέπετε τον ομφάλιο λώρο μου και πού ανήκω;
Έκπληκτοι στην αρχή, μετά τους κατάπινε
η αδηφάγος τύρβη πάλι
συνέχιζαν τις ασχολίες τους
και σε λίγο δεν με έβλεπαν.

Ούτε τους είπα βέβαια
πως τρώμε φρέζιες για σαλάτα
για να ευωδιάζουν τα βήματά τους όνειρο
- έτσι κι αλλιώς, το έχουν ξεχασμένο
και μόνο το θυμούνται φευγαλέα
όταν αφηρημένοι μυρίζουν
κάποια λουλούδια
- επετείου ή Επιταφίου, αδιάφορο.

Χρώματα

Colours poem by Nana T.

οι δρόμοι

Σαν τον Πόθο με την Αφή, άλλο δεν έγινε ζευγάρι
τόσο δυνατό και φλογερό˙
όταν μακρύ ταξίδι τούς χωρίζει, να καίγονται στο όνειρο
στο άγγιγμα να λιώνουν
να γκρεμίζουν την απόσταση με τα φιλιά του ανέμου
και τις αβέβαιες πιθανότητες του νόμου της βαρύτητας.

Επίσημο ένδυμα, περούκες και χρυσαφικά απαγορεύονται.
Ούτε λόγος για αποστείρωση αισθημάτων
όχι αλαζονικά υφάκια και σπανιόλικες βεντάλιες.
Μόνο τσιτάκια, κουρέλια και γυμνά δάχτυλα
- και αντοχές για επιστροφή.
Γυμνή η ψυχή να ανασαίνει φανερά και άνετα.
Γυμνά κλαδιά τα χέρια μας στο φτάσιμο της ηδονής
σαν στην απελπισία του κενού.
Αργότερα είναι που θυμόμαστε
να ποτίζουμε πού και πού τις ρίζες - έστω και με δάκρυα -
τώρα, με φλογισμένα μάγουλα και βλέμματα
όπως παιδιά λίγο πριν τους κόψουν το παιχνίδι
μπουμπούκια ανυπόμονα
στην εν αγνοία τους προσδοκία μιας αβέβαιης άνοιξης
- και πριν αρχίσουν τα φύλλα στον κήπο της καρδιάς σου
να σαλπίζουν υποχώρηση.

Επειδή έτσι κι αλλιώς είμαστε φυλλοβόλα σώματα.
Γιατί, άλλο αθώος και άλλο ανυποψίαστος.

Τα φώτα σβήνουν... σσςςς... αρχίζει η παράσταση.
Άλλη μία παράσταση.

Να θυμηθείς ν’ αναγνωρίσεις τον εαυτό σου
στον ήρωα που μυστηριωδώς θα εξαφανιστεί στο τέλος.

Αυτό, του το λέει τραγουδιστά-ψιθυριστά
καθώς περνάει και αφήνει το αποτύπωμα των χειλιών της
στον άσπρο γιακά του πουκαμίσου του.

Σαν παλιό σινεμά

Ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ στη γωνία
μόλις ξεφεύγοντας δάκρυα Καζαμπλάνκα
- Τσιγάρο, φίλε; Κι εσύ ανάβεις
πράσινο της απόδρασης
για το ταξίδι του νότου
- πράσινο αόρατο στο γκρίζο.
Η ταινία είναι ασπρόμαυρη
μα μη θυμάσαι, πέτα! - αρκεί
να γυριστεί η σκηνή μακριά
από αεροδρόμια.

Σε βόλτα νυχτερινή
μονίμως προσγειώνονται
οι φτερωτές ελπίδες.

Αλλέγκρο μα νον τρόπο
με τρόπο, σας παρακαλώ:
προέρχομαι από συμφωνία
σε μη ελάσσονα θλίψη.

Τώρα που γνωριστήκαμε,
πέστε μου σας παρακαλώ
ένα χρώμα
για τον Έρωτα.
Φανείτε πιο πρωτότυποι
από το κόκκινο, αν είναι δυνατόν.

Με δοτική απόλυτο σκοτάδι
συντάσσεται – για να σας βοηθήσω…

Στη θάλασσα!... προτρέπουν τα ‘Σταφύλια της Βουργουνδίας’...
Καλύτερα στη θάλασσα!... Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι στην στεριά...

Η κλειδαριά

Με τον χρόνο τσακώθηκαν και χώρισε
σ’ εκείνο το σταυροδρόμι που κοιμήθηκε
και ξύπνησε στην αγκαλιά τού όλο Αύριο˙
περνάει μες απ’ τον καιρό σαν σύννεφο
στην ήσυχη βροχή πέφτει λουλούδι άκοπο
γιατί έχει κομματιάσει την ψυχή της
σε κρυσταλλάκια της σελήνης εύοσμα
να δίνει θέα στις αντίξοες προοπτικές
της μουγγαμάρας˙ κι ας είναι η σιωπή
η καταγωγή της συνείδησης.

Πετάει πέτρες στα λιμνάζοντα του κόσμου
όταν σηκώνεται και κάθεται η ομίχλη
κι έχει στο μέρος της καρδιάς μια κλειδαριά
να μην ξεχνιέται και την σπαταλάει
χωρίς να σκέφτεται το χθες
και τις αιμάτινες γραμμές πάνω στο χιόνι
εσχάτης εσοδείας.

Όμως οι άνθρωποι τυφλώθηκαν απ’ τις ταμπέλες
και έχουν χάσει μια για πάντα από το βλέμμα τους
την αναζήτηση της πτήσης πάνω απ’ τα καθέκαστα
- μια σκάλα να γνωρίσουνε τα χρώματα
ή, έστω, ένα ώριμο κεράσι.

Σφηνώνεται μες στο κουκούτσι του
- σμίκρυνση σε απόσταση-αγκάθι -
έχει να τιθασσεύει με όνειρα
το ζώο που κοιμάται μέσα της
- το παρακολουθεί συνέχεια με τα άλλα μάτια˙
όταν του ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι
και κλέβει την σαγήνη του Μικελάντζελο
μπορεί κι εκείνη να γείρει πάνω απ’ τον γκρεμό
και να διπλώσει τα φτερά της στην άλλη σιωπή
μάλιστα, με δεμένα μάτια και ραμμένο στόμα.