Monday, April 23, 2012

οι λέξεις στο συρτάρι

Κι αν ανεπίτρεπτη πια πολυτέλεια
ο παράδεισος παραμονές του Μάη,
κρατώ απάνεμη την παραλία μας
μην πέσουν φυλλοβόλα
τα αισθήματα.

Ο δρόμος που δεν πήραμε
στοιχειώνει τα όνειρά μας
μα η ζωή δεν είναι φτερωτή
- συνήθως τρέχει ξυπόλητη στ’ αγκάθια
και το νερό να ξεπλυθείς μόνο σταγόνες.

Καλά που υπάρχει το όνειρο
να λυπηθεί το αίμα σου
κρασί να γίνει για ώρα ανάγκης να ξεχνάς
τις φτερωτές στιγμές που έχασες
όταν η σκέψη σ’ έστελνε
καυτούς Ιούληδες να κυνηγήσεις

Μα, άσε τώρα... έχουμε καιρό!

Όπως τακτοποιώ τα μαχαιροπήρουνα
και τα σιδερωμένα ασπρόρουχα
έτσι βάζω τις λέξεις στο συρτάρι
να ξαποστάσουν από τα τρεχαλητά της μέρας
και την κακή χρήση της συνάφειας˙

η μνήμη ήταν το δωμάτιο όπου έκρυβα
τα παιχνίδια μου, μικρή
για να φυτρώσουν παραμύθια.
Αχ, εκείνο το δωμάτιο...
Σκοτεινό τώρα. Και έχει μετακομίσει

στα παλιά μου τα παπούτσια.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...