Στα ψέματα

Θέλω να βγω να ποτίσω - ανοίγω τις μπαλκονόπορτες: μπαίνει πρώτα το άρωμά τους
και μετά βγαίνω έξω.

Ελαφρότατο αεράκι σαν παιδική ανάμνηση...
Αχ, μια γενναιόδωρη αγκαλιά ο γαλανός θόλος - μακρινά συννεφάκια των θαυμάτων, βαμβακάκια των τραυμάτων - δεν ‘προμηνούσε’ παρά αγαλλίαση ως το πιο ταπεινό κύτταρο για τα χαμογελαστά λουλουδάκια και τα λαμπερά χαμόγελα, για τα παιχνιδιάρικα πουλάκια που δεν σταματούν να παίζουν από κλαδί σε κλαδί, τα γελασμένα κοκόρια, τα έκπληκτα ζουζούνια, για τα μεγαλειώδη δέντρα...
Η Ποίηση ως το τελευταίο κουκουνάρι!
Φύση ηλιόλουστη, γιορταστική, οργιαστική - δεν χωράει με τίποτα τον θάνατο. Καμία σκληρότητα στον κόσμο εδώ και τώρα. Ό,τι πετά στον ουρανό, δεν είναι στελθ και βομβαρδιστικά - μόνο άγγελοι...

Είναι μια μέρα σαν Παράδεισος. Τόσο που, για μια στιγμή, στ’ αλήθεια πιστεύω, πως θα ’ρθουν η μαμά με τον μπαμπά για φαγητό - και δεν έχω μαγειρέψει τίποτα ακόμη!...
Και θ’ αγκαλιαζόμαστε, θα φιλιόμαστε, θ’ αγκαλιαζόμαστε, θα γελάμε και πάλι θ’ αγκαλιαζόμαστε!... Όπως παλιά!...
Ποτίζω και με δάκρυα. Λες ν’ αλμυρίσουν οι φρέζιες;

Το 'σπίτι' και τα ...κτίρια

Το σπίτι μας δεν είναι το κτίριο ή οι σύγχρονες εγκαταστάσεις του, οι 'βολές' μας, το μοδάτο ντιζάιν και τα ακριβά έπιπλα ή τα μοντέρνα – και πολλές φορές άχρηστα – ρούχα που γεμίζουν ασφυκτικά τις ντουλάπες...
Περισσότερο, είναι το λεωφορείο ή το τρένο (ή, το αεροπλάνο!) που μας πάει σ’ αυτό...
Είναι τα βήματά μας που μας οδηγούν στην επιστροφή – και μοιάζουν με τα βήματα όλων των ανθρώπων, που έχουν ένα σπίτι να πάνε.
‘’Σπίτι’’ είναι, σχεδόν για όλους μας, οι αγαπημένοι μας: ο αέρας που γλυκαίνει απ’ τα χαμόγελά τους... οι ελπίδες και οι σιωπές που λάμπουν στα ζεστά βλέμματα... οι χειροπιαστές μνήμες που κολλάνε στους τοίχους όπως οι μυρωδιές στην κουζίνα της μαμάς (τότε που δεν είχαμε ...απορροφητήρα), όπως τα όνειρα που δεν βολεύονται στον ύπνο και αναδύονται ολοζώντανα όταν πετυχαίνει η ‘συνταγή’˙
κι ό,τι νομίζουμε πως έχουμε ξεχάσει...
είναι και οι αγαπημένοι και οι φίλοι, που κατοικούν αναλλίωτα μες στην ψυχή μας...
είναι οι μουσικές που ακούμε και οι σελίδες που διαβάζουμε... η χαρά που γεμίζει με γέλιο ως την πιο μικρή γωνίτσα του... οι άυλες χειρονομίες των αισθημάτων...
το ταβάνι που γίνεται ουρανός για τις στιγμές που απογειώνεσαι από το χώμα στην επικράτεια του πόθου...
το αόρατο νήμα που σπάνια(;) δένει τους ανθρώπους απ’ την αρχή ως το τέλος...
είναι ο χρόνος που τυλίγει τις σκέψεις και τις πράξεις μας, κι όμως ποτέ δεν φτάνει κι όλο λιγοστεύει... είναι οι διαδρομές της ψυχής στα σκοτεινά της θλίψης και της τύψης, κι άλλες φορές στα φωτεινά δώματα της αρμονίας... είναι το δάκρυ και οι χαρές, που αιωρούνται ανάμεσα ερημιά και αγκαλιά και ό,τι άλλο πραγματικά αξίζει...
Είναι το ίδιο το δέντρο που φυτρώνει απ’ τον σπόρο της αγάπης και της έγνοιας
~ δέντρο που γίνεται και θάλασσα για τις ανάγκες των ανοιχτών οριζόντων και των υπόγειων πτήσεων...

Το σπίτι μας είναι το Α και το Ω-μέγα μας...
από το δάκρυ ως τον ωκεανό, από τον κόκκο της άμμου ως την απέραντη έρημο...
Όλα μάς περιέχουν, όπως κι εμείς, θέλοντας και μη, τα περιέχουμε όλα μέσα μας: απ' το πρώτο κλάμα μόλις 'βγαίνουμε' σ' αυτό τον κόσμο, ως την τελευταία ανάσα της ζωής

Ενθύμηση Μάνου Χατζιδάκι

Ο καπνός που πρέπει να απαγορευτεί, δεν είναι του τσιγάρου – είναι ...της εθελούσιας ‘τύφλωσης’!... Αλλά, τέτοιος ...καπνός βολεύει την εξ-ουσία – δεν βλέπω με ποιον τρόπο θα μπορούσε να καταργηθεί, να λάμψει ο τόπος καθαρ(ι)ότητα.
Ακόμα να ’ρθουν τα ‘παιδιά κάτω απ’ τον κάμπο’, τώρα που δεν ψάχνουμε πια τις παλιές ‘σταθερές’ – αντί για της εύφορης ενθύμισης και υγιούς δράσης την γλυκύτητα, μες στην γλυκιά ασημαντότητα βουλιαγμένοι – Βουλιαγμένη Βάρκιζα, όπως Ομόνοια Πατήσια – ο παππούς μου, έλεγε πως οι παρέες τότε έκαναν εκδρομή στα Πατήσια!
Εμείς, τώρα (φαίνεται σαν ‘ανέκαθεν’): καθισμένοι στα πίσω καθίσματα πάντα, να μας πηγαίνουν άλλοι, παραδομένοι στην ανευθυνότητα – και τα κενά βλέμματα – λες και μας άδειασε η Ελλάδα που ξέραμε, που θυμόμαστε από πρώτο ή δεύτερο ‘χέρι’, δεν έχει σημασία – κενά και ανίδεα βλέμματα, όπως πάντα.

Μόνο κενό αφήνει το Μεγάλο Λάθος – ποτέ ταυτότητα.

Αυτά μού ήρθαν στην σκέψη χθες το βράδυ, και θυμήθηκα να ψάξω εκείνο το πρασινωπά ‘νεφελώδες’ ποίημα του Μάνου Χατζιδάκι :

Ερωτικό

Κι αν γεννηθείς κάποια στιγμή, μιαν άλλη που δεν θα υπάρχω
μη φοβηθείς και θα με βρεις είτε σαν άστρο
όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα
είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει
είτε στη φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς
διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος

γιατί ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τ’ άστρα
μαζεύονται όλοι οι ποιητές
κι οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί πράσινα φύλλα
μασάν χρυσόσκονη πηδάνε τα ποτάμια
και περιμένουν
να λιγωθούν οι αστερισμοί και να λιγοθυμήσουν
να πέσουν μες στον ύπνο σου
να γίνουν αναστεναγμός στην άκρη των χειλιών σου
να σε ξυπνήσουν και να δεις απ’ το παράθυρό σου
το πρόσωπό μου φωτεινό να σχηματίζει αστερισμό
να σου χαμογελάει και να σου ψιθυρίζει καλή νύχτα.

Αλλού μας πήγε, ε;... Δεν κάνει να διαβάζεις ποιήματα τα βράδια.

Είναι και που ξημερώνει η μέρα που γεννήθηκε: 23.10.1925 ~ πριν από ...85 χρόνια!
Αν ζούσε, δηλαδή, ακόμη έφηβος θα ήταν...

Εδώ, ανάμεσα στις μουσικές του Μάνου Χατζιδάκι, αφού κλείσετε το play στην δεξιά στήλη, μπορείτε και ν' ακούσετε το ποίημά του (διαβάζει η Νανά Τ.)

Κι εδώ, αν θέλετε να το 'κατεβάσετε'

Ερωτικό

Milky way

Δεν έχουμε πια πίστη˙ σε τίποτα. Το τίποτα απλώνεται σαν λεκές μες στη ζωή και τα ποτάμια της, σε λίγο θα πιάνει όλο το χώρο με το κενό του.
Σκοτάδι μέσα και έξω, όπως λέει η Κάρολ.
Καμιά φορά όμως, τη νύχτα, μπαίνει απροειδοποίητα, νυχοπατώντας η αλήθεια στην ψυχή μας – εκεί που ανήκει – κι εμείς την αναγνωρίζουμε απ’ τον πόνο-μικρό αγκάθι, που μιλάει στα εσώτερα, όπου – έστω και προς στιγμή – γίνεται μια μεγάλη ταραχή, κι ανθίζουν πρωτόγνωρα (ή, μάλλον, ξεχασμένα) λουλούδια.
Και το σφύριγμα του μακρινού τρένου, σαν να φέρνει πίσω, του παιδιού την αθωότητα που χάσαμε˙ ακριβώς εκείνου του παιδιού που φωνάζει μέσα στη νύχτα, η άγνωστη φωνή απ’ το διπλανό διαμέρισμα – και το φωνάζει απ’ τον εξώστη του ύψους που δεν αξιώθηκε, σαν να ονοματίζει την απώλεια στον έβδομο στίχο της Κόλασης του Δάντη, με τον κυνισμό και την οικειότητα του ξεγραμμένου.
Με μόνη έγνοια τον καιρό και το χρονόμετρο.

Κι όμως, έτσι παράξενα εθιστική που ακούγεται η μοναξιά στην ερημία του κήπου, μια ακτίνα φεγγαριού που ξεχειλίζει το ποτήρι ωσάν προστακτική ηδονή, σηκώνει τα παραπετάσματα της αόρατης δια γυμνών αισθητηρίων ομίχλης και φέρνει στο φως του, από ένα εξαίφνης άνοιγμα του μέσα ουρανού, τα πειστήρια της μοίρας: σχεδόν σαλπίζει θριαμβικά την Επιστροφή – ίσως μια ουρανοκατέβατη ανέλπιστη ευκαιρία να κοιτάξουμε κατάματα το σύμπαν.
Καθόλου δεν ξαφνιάζεσαι που ολόκληρη σελήνη, πέφτει μες στο ποτήρι σου – και η μνήμη μαζεύει με τα κουρέλια της τα σκορπισμένα άστρα.
Ό,τι απομένει απ’ την σαρωτική επέλαση του παρόντος, είναι μια ανάσα που τεντώνεται στα αρώματα του Αγνώστου – εκεί όπου άνεμος σηκώνεται και σχηματίζει γαλαξίες,
ενώ ανεπαίσθητα και ολοένα αποκλίνουν οι Πόλοι
από τον Μέγα Άξονα του Άφατου Μυστηρίου.
Με μια βροχούλα τώρα θα έκλεβες την άδεια ευτυχία του κόσμου˙ επειδή – πάλι ξαφνικά – εισβάλλεις άοπλος δελφίς, νοήμον νήπιο, στην εσώτατη συνάφεια των Πραγμάτων – και διακρίνεις τα αγρίμια από τα παράσιτα.

"...απερισκέπτως ευέλπιδες..." και φέτος

...και η 'προφορική' εκδοχή του ποιήματος του Νίκου Καχτίτση
Τρωτό Σημείο

(αν δεν έχετε ακούσει και τα 6 ποιήματά του από προηγούμενη ανάρτηση εδώ - 25.5.10)

Η γη είναι το σπίτι 'μας' - άρα, και η παραπομπή στην 'ημέρα' της, σκέφτηκα ότι μπορεί να συμβάλλει - έστω και ως κόκκος 'άμμου' - στην επείγουσα αφύπνιση...

Χρειάζεται απόφαση...

...ακόμη και για να διστάζεις.

Μια καινούργια ανακάλυψη που έρχεται σε αντίθεση με όλες τις παραδεκτές ως τώρα ιδέες και θεωρίες, την υποδεχόμαστε συνήθως με πολύ δισταγμό. Οι βεβαιότητες, όμως, ποτέ δεν υπηρετούν την αλήθεια, και τις περισσότερες φορές είναι αντιδραστικές - όσο και ο δισταγμός που παραλύει (δηλαδή, όταν δεν προέρχεται από ενεργητική περίσκεψη). Άσε που, το αντίθετο της βεβαιότητας δεν είναι η ανασφάλεια˙ είναι το Άνοιγμα στο Μέγα Αίνιγμα. Απ' την άλλη, και την Τέχνη, τι την ωθεί - εκτός από την αμφιβολία και την αέναη αναζήτηση;...

Εξάλλου - δεν θυμάμαι ποιος το είπε - μια ευτυχισμένη καρδιά είναι χίλιες φορές προτιμότερη από μια ζωή πνιγμένη στην 'ανθρώπινη' λογική.
Το ιδανικό είναι το 'ισόποσον' συναισθήματος και λογικής - αλλά, εύκολο το 'χεις να βρεις ...ισορροπία στις μέρες μας; Σπανίζει στην αγορά... ;)

Παρ' όλ' αυτά και ακριβώς εξαιτίας τους, πάντως - για μην ...βαυκαλιζόμαστε: Γνωρίζω τον εαυτό μου, σημαίνει σφάλλω. (Κι αυτό δεν θυμάμαι ποιος το είπε...)

Το 'μυστικό' είναι να δίνουμε, σαν να ήταν να πάρουμε: με χαρά, γρήγορα και χωρίς δισταγμό. Γιατί δεν υπάρχει καμία χάρη* στο όποιο κέρδος 'κολλάει' στα δάχτυλα.

Σενέκας (περίπου 60 μ.Χ.)

*Χάρις, ως γνωστόν, είναι η απουσία κάθε δυσκολίας, δισταγμού ή δυσαρμονίας.

"άπληστος πίθος επί των πολλά εσθιόντων"...

...αλλά και: ''επί δικαίων και αδίκων''

Περισσότερο από τα τα ίδια τα πρωτοφανή 'μέτρα' (και τις υποψίες περί Ελλάδας-πειραματόζωου που τα συνοδεύουν), πονάει αυτό το διάχυτο αίσθημα της αδικίας - η απουσία διαφορετικής 'μεταχείρισης' (της οποίας, κατά σύμπτωση, τυγχάνουν οι προνομιούχοι της άλλης 'όχθης') όσων δεν ευθύνονται για την επαίσχυντη κατάντια.
Αλλά, για να τα χαρακτηρίζουν 'δίκαια', φαίνεται πως η πλειοψηφία (μας) είναι:
βολεμένοι και λαμόγια, διορισμένοι διεφθαρμένοι ως το μεδούλι, ανίκανοι παρατρεχάμενοι, κολλητοί και 'ημέτεροι', ασυνείδητοι καιροσκόποι, αρπακτικά αχόρταγα, 'πικραμένοι/οργισμένοι' αλλά πάντα ιδιοτελείς, αργόμισθοι χαβαλετζήδες, εξυπνάκηδες της λαθροχειρίας, άθλιοι συντηρητές της φαυλότητας και της ρουσφετολογικής αναξιοκρατίας, τζάμπα αισθηματίες καλοπερασάκηδες, επιδειξιομανείς τσιφτετελάδες, 'παραλιακοί' μπουζουκόβιοι, ερπετά και τρωκτικά, αναίσχυντοι διαπλεκόμενοι, αξιοθρήνητοι οσφυοκάμπτες, γλυψιματίες και αναρριχώμενα παχύδερμα, αμετανόητα αναίσθητοι πλιατσικολόγοι, κατάπτυστοι υποκριτές, σπάταλοι αναιδείς καρεκλοκένταυροι, παράσιτα παραβάτες του κοινού ποινικού δικαίου, πλαστογράφοι της Ιστορίας και βιαστές του Πολιτισμού, ασύδοτοι μιζαδόροι κερδοσκόποι, αδίστακτοι ληστές καταχραστές, ψεύτες, κλέφτες και ξεδιάντροποι απατεώνες, θρασύδειλοι αναξιοπρεπείς ωχαδερφιστές παρτάκηδες, οι ευωχούμενοι της συμφοράς (μας)...

- Πολλοί είναι. Πάρα πολλοί! (σχεδόν) ένας ολόκληρος λαός!...
- Μόνοι μείναμε: εσύ κι εγώ.

Εσύ, λοιπόν, μου λες ότι το έλλειμμα είναι πρωτίστως ηθικό. Πρέπει να κοιτάξουμε μέσα μας: ενώπιος ενωπίω, εκεί φωτίζεται η αλήθεια. Μετά τον πόνο.
Έχουμε χάσει τον εαυτό μας, επειδή καλλιεργήσαμε σε υπερβολικό βαθμό το εγώ και την εύκολη ευημερία της βιτρίνας του.
Να ξεπεράσουμε την κρίση, όχι για να ξαναγίνουμε όπως πριν, αλλά για να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Όταν απουσιάζουν η επίγνωση και η ευθύνη τού εαυτού, οποιαδήποτε σωτηρία εξελίσσεται αργά ή γρήγορα σε καταστροφή.
Και, 'βγαίνοντας απ' το τούνελ', μια φρασούλα του Ηράκλειτου ή του Αναξίμανδρου π.χ., σαν καρφίτσα θαυματουργή να σπάσει το απόστημα - τη φούσκα της ρηχής εγωπάθειας - και να αναδυθεί το ενδιαφέρον για την αυτογνωσία.
Για να αντιστοιχήσουμε, επιτέλους, τον σκοπό με το αντίκρυσμα του συναισθήματος.

Στο μεταξύ: αφού ζούμε την τραγωδία, είναι νομοτελειακή η ΚΑΘΑΡΣΗ - ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

- ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ, Λ Ο Γ Ο Δ Ο Σ Ι Α.
- ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ του νόμου περί (μη) ευθύνης υπουργών.
- ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ της βο(υ)λευτικής ασυλίας.
- ΜΕΙΩΣΗ του αριθμού τους από 300 σε 200 (προβλέπεται από το Σύνταγμα) και μείωση των μισθών τους, των επιδομάτων για συνεδριάσεις (δήθεν) επιτροπών, και των πολυτελών προνομίων, των ιδίων και των υπαλλήλων τους.
-ΑΜΕΣΗ είσοδο/εισβολή εισαγγελέων (με καθαρά χέρια) στην Βουλή και στα κιτάπια τους - κατάσχεση περιουσίας και όπου γης καταθέσεων των επιόρκων.
Ο κόσμος ζητά 'Γουδί' - άλλοι, φυλακή - κατ' άλλους, αρκεί το γιαούρτι.
Να μάθουμε, έστω, το όνομά τους - για 'κάρβουνο' και γιούχα!

"Βοηθήστε μας: Καταστραφείτε!"
(σύνθημα από τον Μάη του 68 - σ' αυτόν εδώ, του 2010)

Διότι θυμάσαι, γι' αυτό σ' αγαπώ. Δ. Π. Παπαδίτσας

#$%^&*&^%$#@

Εδώ και 2-3 μέρες, ο blogger έχει βαλθεί να ανατρέψει την ίδια του την 'λογική': η σελίδα παρουσιάζει συμπτώματα ...διάλυσης - πότε εξαφανίζει την θάλασσα, τον φοίνικα, την άμμο και βγάζει σκέτο μαύρο, πότε μου σβήνει διάφορα στοιχεία από την δεξιά στήλη...

Κι αν έχω προσπαθήσει... Τα πάντα!Λέω να κάνω ένα διάλειμμα - στην προσπάθεια... ...γιατί σε λίγο έρχονται τα Μεγαλοβδομαδιάτικα :)

Και να μετακομίσω σκέφτηκα - αλλά πού να τα κουβαλήσεις όλ' αυτά τα συμπράκαλα;!...

Παρά τα σημεία των καιρών και τα τέρατα των επικαίρων
Υγεία να έχετε, Αγάπη να δίνετε - εις το επαν'ειδείν'...

Μην ξεχάσεις ...το ΄Μαρτάκι΄! ;)

το πορτρέτο ενός άνδρα (μια συναρπαστική 'ανακάλυψη')

Μας διηγιόταν η θεία μιας φίλης την περασμένη βδομάδα*:
Ήταν μια ταινία, ο Τρελός Πιερό˙ ο Μπελμοντό, στην μπανιέρα, καπνίζει και διαβάζει από το βιβλίο του Ελί Φωρ Ιστορία της Τέχνης το εξής απόσπασμα:
Μόλις πέρασε τα πενήντα, ο Βελάσκεθ σταμάτησε να ζωγραφίζει συγκεκριμένα αντικείμενα. Άρχισε να ασχολείται με 'πράγματα' όπως ο αέρας ή το λυκόφως - προσπαθώντας να 'πιάσει' στις φωτοσκιάσεις τους εκείνους τους χρωματικούς τόνους, που θα μεταμόρφωνε σε αόρατο πυρήνα της σιωπηρής συμφωνίας του.
Να που και οι ζωγράφοι 'γνωρίζουν' την σιωπή...
Οι αλήθειες διαρκούν, ώσπου να βρούμε την Μεγάλη, Ανείπωτη και Ανεπανάληπτη.

*Tην ίδια νύχτα, ονειρεύτηκα πως, μικρό κορίτσι, ήμουνα λέει ένα απελπισμένο λουλούδι τού βουνού – ριζωμένο ανάμεσα στο λεπτό αεράκι και τις παγωμένες θύελλες.
Πολύ πιθανό... Ίσως γι’ αυτό, τώρα πια, μένω με τις ώρες να κοιτάζω την θάλασσα και τον ουρανό. Αχόρταγα.
Και μετά, πάω στα κιτάπια μου και κάνω μονίμως αποτυχημένες απόπειρες να τα ζωγραφίσω.
Μεγαλώνουμε πολύ πιο γρήγορα απ’ τα δέντρα, γι’ αυτό χάνουμε πολλή ουσία.
Ποτέ δεν είδα ένα δυσαρεστημένο δέντρο. Πιάνουν το έδαφος σαν να το αγαπούν! Και παρ’ όλο που βγάζουν γρήγορα ρίζες, ταξιδεύουν περίπου όσο κι εμείς.
(Να μη σου πω, φορές, και περισσότερο!)

Δεν μπορώ να συνεχίσω. Θα συνεχίσω. Σάμιουελ Μπέκετ

Για τους ...βιαστικούς, Όμορφη Άνοιξη!

Για τους 'υπομονετικούς', μόνο Καλό Μήνα! :)))

Ήρθε πάλι ο καιρός για απολαυστικές βόλτες !!!

Όμως ...αυτό κι αν είναι τ α ξ ί δ ι !

Βιογραφικό

Ο ήλιος του χειμώνα. Η θάλασσα χειμώνα-καλοκαίρι.
Ο επίγειος παράδεισος. (Αφού δεν γνωρίζω τον ‘άλλο’.)
Ο ευκάλυπτος.
Η αμεριμνησία των ανθρώπων
(παρά την - εν αγνοία τους - υποφώσκουσα θλίψη της ύπαρξης).
Οι άνθρωποι με το 'ψιχαλιστό' βλέμμα. Εκείνοι που δεν αξιώνουν την προσοχή.
Όσοι είναι, ταυτόχρονα, ανεπιτήδευτα ταπεινοί και ανιδιοτελώς δοτικοί.
Το πράσινο, τα δέντρα, το πράσινο, τα λουλούδια, το πράσινο.
Τα μυρμήγκια και τα τζιτζίκια, τα αδέσποτα,
τα έντομα την άνοιξη και τα πουλιά τον χειμώνα.
Και τα ψαράκια.
Η ελεήμων αδιαφορία της φύσης. Ο ουρανός.
Τα βιβλία (ασχέτως των συγγραφέων τους). Τα ποιήματα (και έξω από τα βιβλία).
Οι από ψυχής μουσικές και οι φρέσκες, λαμπρές ιδέες.
Το άγγιγμα με έγνοια και η σιωπή των άστρων.
Η αβάσταχτη γλυκύτητα της μοναξιάς - σαν φλοίσβος.
Ο έρωτας της ιδανικής ψυχής και των ατελών σωμάτων.
Δυο-τρία πράγματα που αγαπάω σ' αυτή (την ζωή).

(συνεχίζεται...)