Tuesday, December 28, 2010

Το 'σπίτι' και τα ...κτίρια

Το σπίτι μας δεν είναι το κτίριο ή οι σύγχρονες εγκαταστάσεις του, οι 'βολές' μας, το μοδάτο ντιζάιν και τα ακριβά έπιπλα ή τα μοντέρνα – και πολλές φορές άχρηστα – ρούχα που γεμίζουν ασφυκτικά τις ντουλάπες...
Περισσότερο, είναι το λεωφορείο ή το τρένο (ή, το αεροπλάνο!) που μας πάει σ’ αυτό...
Είναι τα βήματά μας που μας οδηγούν στην επιστροφή – και μοιάζουν με τα βήματα όλων των ανθρώπων, που έχουν ένα σπίτι να πάνε.
‘’Σπίτι’’ είναι, σχεδόν για όλους μας, οι αγαπημένοι μας: ο αέρας που γλυκαίνει απ’ τα χαμόγελά τους... οι ελπίδες και οι σιωπές που λάμπουν στα ζεστά βλέμματα... οι χειροπιαστές μνήμες που κολλάνε στους τοίχους όπως οι μυρωδιές στην κουζίνα της μαμάς (τότε που δεν είχαμε ...απορροφητήρα), όπως τα όνειρα που δεν βολεύονται στον ύπνο και αναδύονται ολοζώντανα όταν πετυχαίνει η ‘συνταγή’˙
κι ό,τι νομίζουμε πως έχουμε ξεχάσει...
είναι και οι αγαπημένοι και οι φίλοι, που κατοικούν αναλλίωτα μες στην ψυχή μας...
είναι οι μουσικές που ακούμε και οι σελίδες που διαβάζουμε... η χαρά που γεμίζει με γέλιο ως την πιο μικρή γωνίτσα του... οι άυλες χειρονομίες των αισθημάτων...
το ταβάνι που γίνεται ουρανός για τις στιγμές που απογειώνεσαι από το χώμα στην επικράτεια του πόθου...
το αόρατο νήμα που σπάνια(;) δένει τους ανθρώπους απ’ την αρχή ως το τέλος...
είναι ο χρόνος που τυλίγει τις σκέψεις και τις πράξεις μας, κι όμως ποτέ δεν φτάνει κι όλο λιγοστεύει... είναι οι διαδρομές της ψυχής στα σκοτεινά της θλίψης και της τύψης, κι άλλες φορές στα φωτεινά δώματα της αρμονίας... είναι το δάκρυ και οι χαρές, που αιωρούνται ανάμεσα ερημιά και αγκαλιά και ό,τι άλλο πραγματικά αξίζει...
Είναι το ίδιο το δέντρο που φυτρώνει απ’ τον σπόρο της αγάπης και της έγνοιας
~ δέντρο που γίνεται και θάλασσα για τις ανάγκες των ανοιχτών οριζόντων και των υπόγειων πτήσεων...

Το σπίτι μας είναι το Α και το Ω-μέγα μας...
από το δάκρυ ως τον ωκεανό, από τον κόκκο της άμμου ως την απέραντη έρημο...
Όλα μάς περιέχουν, όπως κι εμείς, θέλοντας και μη, τα περιέχουμε όλα μέσα μας: απ' το πρώτο κλάμα μόλις 'βγαίνουμε' σ' αυτό τον κόσμο, ως την τελευταία ανάσα της ζωής

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...