Thursday, December 8, 2011

Όταν δεν είμ' εδώ,


Όταν δεν είμ' εδώ
η αγάπη ανοίγει τα παράθυρα
κι αερίζει το σπίτι.

Αόριστες απώλειες φτεροκοπούν
σαν άγγελοι αβοήθητοι και λάμπουν
στη μυστική απόλαυση του μηδενός παραδομέν-
- έξι και πέντε έντεκα
το Άλλο τού θανάτου κερασμένο
εξουθενωτικά ισορροπώντας ταραχή
καθώς μπερδεύονται το όνειρο με το σώμα
πριν να πληρώσει και τα δυο
το μεθύσι
του ακατοίκητου ύπνου.

Οι σημαίες κοκκαλωμένες απ' την φρίκη.

Λέπι λέπι ξεφλουδίζεται η ζωή
- άμα κοιτάξεις το δάκρυ
με μεγεθυντικό φακό.

Ο καιρός κρεμάει στόχους στα σύρματα
της ταράτσας.

Φιδίσιος δρόμος φωτεινός και μόνος
πάλι αεριωθούμενη το πρωί
κορδέλα
στα μαλλιά μου.
"Να σε χαρώ, χρυσούλι μου!" φωνάζει
η μαμά απ' τον ουρανό
κατευθείαν μες στην ταχυπαλμία
του ύπνου μου.

σκέφτομαι: "αχ! πότε θα σε δώ;!..."

© η απληστία του φωτός


photos by Jan Saudek

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...