Friday, March 26, 2010

Αν δεν σε λένε Λάζαρο

Απλώνω γαλανό χαρτί το Μέγα Σάββατο
και ονειρεύομαι θάλασσα αναστάσιμη
γαλήνια απέραντη προκλητική
- όμως οι βιολέτες ακόμη εδώ
με ονοματεπώνυμο
Μωβ Αγκάθια
στα πλευρά της αοριστίας όξος
το καταδεκτικό θνήσκειν.

Γιατί η ζωή-ζωούλα
απ' το Μηδέν ως το Άπειρο
χωρίς υπόλοιπο
για ένα χαντάκι Αχέροντα στα οδοφράγματα
του Χάρου νοικιασμένο.

Η μακρινή σου όραση εκτείνεται
ως την παλιά φωτιά που καίει ακόμα
βεβαιότητες
και σμήνος γιασεμιά να ξεπεζεύουνε
στα νέφη για μια λιακάδα-ευωδιά
στου τάφου τα δυσκολεμένα χρώματα.

Λέμε θνητό τον άνθρωπο
- όχι το βιολοντσέλο ή το λουλούδι -
ίσως επειδή η χάρη του έφτασε
στο φεγγάρι για να ξεστραβώσει
την ιστορία του
αντί ν' ασχοληθεί με
μια πυγολαμπίδα-νότα.

Ν' απελπιστεί ο άνθρωπος
να απολεπιστεί η αγωνία.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...