Εγώ και τα σκουπίδια μου - ταυτοπροσωπία

Μπαίνει ο καπετάνιος τού Τιτανικού στην κατάμεστη Μεγάλη Αίθουσα του Χορού και αναγγέλει:
- Έχω να σας πω νέα! Ένα δυσάρεστο κι ένα ευχάριστο: Πρώτον, βυθιζόμεθα. Αλλά, δεύτερον: πάμε για έντεκα Όσκαρ!...

Βρέχει χιλιετίες πάνω
στην ανθρωπότητα χωρίς σταματημό
τόνοι αμέτρητοι τα λύματα
ανάμικτα με καραμέλες για πιπίλισμα
ως συνεκτική ύλη να μη χαθούν
οι αρμοί και οι συνειρμοί...
- ...Προς Θεό;
- Διάβολε, καήκαμε!...

Η δόξα τού νηπίου το νι-έπος
- πού τέτοια τύχη...
Αχ, τα σερνάμενα που ελίσσονται
να ήταν μόνο δυστυχίες!...

Αλλού, όπου συνωστίζονται, ξεσυνερίζονται
τη Μνήμη και
επελαύνουμε

εμείς

στο ραλοντί της Ιστορίας το μεσίστιο
πανευτυχείς στην αβαρία
της βαρύτητας
αιωρούμενοι ανάμεσα
σκουπίδι και εξάντληση

- Πάτα το μηδέν! Δεν σ' ακούω!... -

επιτυχώς πάλι και πάλι
αποκρούοντας
τα τιμαλφή της τρομερής σεισμογονίας
εν μέσω τρισδιάστατης ευωχίας
τα φρένα
βουβοί σαν το σμπαραλιασμένο πιάνο
του Τιτανικού και
τα κουρέλια απ' τις κονκάρδες
των αειφόρων επαίνων

ακόμα
βυθιζόμαστε.