Monday, September 7, 2009

Όμοιος ομοίω

Παιδάκι Πόνος άβγαλτος
και παίρνει σβάρνα τις αυλές
– ουλές συντρίμμια στα καλντερίμια
της πικρής αγάπης
πηγάδι σκέτα δάκρυα αλάτι μαύρο
η ζωή
στο νου του πάντοτε κρατεί
"μακριά απ’ τις κακές παρέες!"

πάει και πέφτει όμως στραβός
στον έρωτα της Λύπης
κι εκείνη όλο από κοντά
ρούπι δεν τον αφήνει να ημερέψει
ανάμεσα σε κρύσταλλα
και στους χαμένους όρκους

τον τρέχει ασθμαίνοντας
στην ανηφόρα της οδύνης
κι εκεί καρφώνονται αγκαλιά στη θέα
μπροστά στην πανοραμική παλέτα
άκαρδο ηλιοβασίλεμα
με τα χυμένα χρώματα
που παριστάνουν το αίμα
υποκατάστατο για κείνο το βασανιστήριο
που ανάβει φως
μέσα στον ύπνο μου ως τα ξημερώματα.

Στο ίδιο έργο στάζουμε
ακόμα να μάθουμε τα λόγια.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...