Tuesday, June 9, 2009

Α-λήθ

Τη λένε καύσωνα τη λένε και βροχή
ξεχνά της φύτρας της τα τοπωνύμια
σκοτάδια ψαύει κι άδειες κάμαρες γεννά
ρυάκι άκουσμα δεν στέργει στην αφή της
γλώσσες των πεθαμένων άπταιστα μιλά
μέσα της ποίημα-πταίσμα δεν φυτρώνει
απέξω κι ανακατωτά οι χειραψίες και τα χάχανα
βήματα μπερδεμένα η καρδιά στοιχειώνει.

Είναι η πέτρα-λήθη-ξιπασιά
τις ρίζες της γνωρίζει μόνο ο αέρας
στα σκοτεινά δεν φαίνεται
γκρεμούς υφαίνει των ανθρώπων

κι αυτοί, ευτυχείς, πέφτουν μέσα στο νου της
χτίζουνε χάσματα ευδαιμονίας παφλασμό
στον ξεροπόταμο και στα αποκαΐδια
εκεί που συνορεύει η λογική τους με καταστροφές
και η λοβοτομή χειρουργικά ακριβής
ως έργο κακοδαίμονος αγγέλου˙
μονάχα θραύσματα η ένδοξη φλυαρία τους
κίτρινα φύλλα από σκουριά κολλούν
ελλείψει οξυγόνου υποκλίσεις
μπρος στην επισφαλώς εξέχουσα μειοψηφία
το βλέμμα τους ανήσυχο μόνο στον ύπνο
όταν το Αμείλικτο αδιάσειστο καλπάζει.

Φίλοι της Λήθης όλοι – εκτός αυτή που τη νικά
λάμπει το Άλφα της αστέρι τού Κενταύρου
και τιμωρεί σαν χελιδόνι που απουσιάζει.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...