Sunday, May 31, 2009

Franz Joseph Haydn ~ η 'δαντέλα' τής κλασικής

Franz Joseph Haydn - 31 Μαρτίου 1732 – 31 Μαΐου 1809

200 χρόνια από το θάνατό του

Στενός φίλος και πηγή έμπνευσης τού Wolfgang Amadeus Mozart, δάσκαλος τού Ludwig van Beethoven, ιδιοφυής και πολυγραφότατος ο Αυστριακός συνθέτης - καθόλου περίεργο που δρέπει δάφνες επί αιώνες ως ο "πατέρας τής Συμφωνίας":
Η κλασική ‘παράδοση’ της μουσικής αρχίζει με τον Haydn.
(Ο αδελφός του, Μιχαήλ Ιωάννης - επίσης με κλίση στη μουσική - έγινε κι αυτός φημισμένος συνθέτης.)

Χρονολογικά, ο Haydn όπως και ο Mozart (κατά 24 χρόνια νεώτερος του μέντορά του) είναι η συνέχεια του ‘ογκόλιθου’ Bach - όταν πέθανε, το 1750, ο Haydn ήταν 18 χρόνων - γεφυρώνοντας την προ-ρομαντική σχολή με το αποφασιστικά σημαντικό μουσικό είδος που αναδύεται περίπου στα μέσα τού 18ου αιώνα: την Συμφωνία.

Ο μικρός Franz Joseph, μόλις 7 χρόνων, βρίσκεται κιόλας στην περίφημη Χορωδία τού Καθεδρικού Ναού του Αγίου Στεφάνου. Θες από ...’κατασκευή’, θες από κακή ‘χρήση’, θες από ατυχία, σύντομα η φωνή του σπάει.
Το μικρόβιο της μουσικής, όμως, διαποτίζει ήδη όλο του το Είναι: γίνεται αργότερα δάσκαλος πιάνου, παίζει βιολί - και τσέμπαλο σε βραδινές σερενάτες.
Κατά τα ειωθότα της εποχής, αρχίζει να του χαμογελά η τύχη, όταν ο Ούγγρος αριστοκράτης Εστερχάζι τον διορίζει αρχιμουσικό: με συμβόλαιο που τον δένει χειροπόδαρα, ο Χάιντν έχει στη διάθεσή του μια σπουδαία Χορωδία και μια ανυπέρβλητη για την εποχή ορχήστρα – για τις οποίες θα γράψει σονάτες, τρίο για πιάνο, θρησκευτική μουσική, όπερες, αρκετά κουαρτέτα εγχόρδων, και τις μισές από τις πολλές δεκάδες συμφωνίες του. Έμεινε στην 'αυλή' τού πρίγκιπα σχεδόν 30 χρόνια.

Απομονωμένος από άλλους συνθέτες και ‘τάσεις’ στη μουσική, ο Χάιντν «αναγκάστηκε να γίνει πρωτότυπος», όπως έλεγε ο ίδιος.

Σ’ ένα κονσέρτο του, το πλήθος μαγεύεται τόσο, που ανεβαίνει στη σκηνή˙ σε λίγο, ο τεράστιος πολυέλαιος που φωταγωγεί την αίθουσα, γκρεμίζεται πάνω στα καθίσματα της άδειας πλατείας˙ κανείς δεν τραυματίζεται. Εκείνη η συμφωνία του, αποκαλείται έκτοτε «Το Θαύμα».
Η φήμη και η μουσική του εξαπλώνονται σε όλη την Ευρώπη. Όταν πεθαίνει ο Εστερχάζι, ο Χάιντν, περίπου 58 χρόνων πια, πηγαίνει στο Λονδίνο, όπου τον περιμένει θριαμβευτική υποδοχή. Πάντα έτοιμη να 'υιοθετεί' μεγαλοφυή τέκνα για να μεγαλώσει τον πνευματικό της πλούτο, η Αγγλία είδε στο πρόσωπο του Χάιντν τον αντικαταστάτη του Χαίντελ, που είχε φύγει απ' τη ζωή 30 χρόνια πριν˙ εκείνος, όμως, γύρισε στην πατρίδα του και εγκαταστάθηκε στη Βιέννη.

Πλήρης δόξας και πανευρωπαϊκής αναγνώρισης, ο Γιόζεφ Χάιντν πεθαίνει 77 χρόνων, στις 31 Μαΐου του 1809 – τις μέρες που ο Ναπολέων εισβάλλει νικητής στην Αυστρία.


Σε όλα σχεδόν τα έργα του, ο Χάιντν προσωποποιεί την κομψότητα, τη χάρη και τη λεπτότητα της υψηλής τεχνικής του και των αισθημάτων του για την ίδια τη μουσική, που υπηρέτησε πιστά και με πλήρη αφοσίωση˙ οι ρυθμοί του είναι ξάστεροι, γεμάτοι ζωντάνια, η μελωδική του έκφραση απλή και άμεση. Η καθαρότητα της 'γραφής' του έχει ανάλαφρες - αλλά ακριβείς - γραμμές, η πνευματική του διαύγεια υπογραμμίζεται από την χαμογελαστή 'ευγλωττία' των κινήσεών του, που προδίδουν έναν ευαίσθητο άνθρωπο με φαντασία, γαλήνια αισιοδοξία και ηθική υγεία (όπως πράγματι υπήρξε ο Χάιντν). Χωρίς υπεροψία και δεξιοτεχνική επίδειξη, είναι ο γνήσιος μουσικός, του οποίου η εξυπνάδα και η μαεστρία έγκεινται στην 'επιστημονική' ανάπτυξη των θεμάτων του, χωρίς να γίνεται 'λόγιος' - γι' αυτό και είναι αξιαγάπητος.


* Ο Haydn... Το κρίσιμο σημείο μετάβασης από το baroque στην κλασσική-κλασσική μουσική.
Η γέφυρα που ενώνει τον Bach και τον Vivaldi με τον Mozart και τον Beethoven.
Δεν υπάρχει συνθέτης της κλασσικής και της ρομαντικής περιόδου που να μην του "χρωστά".
Μαζί με τον άλλο μεγαλοφυή πρωτοπόρο τσεχογερμανό Johann Stamitz και την σχολή του Mannheim, στην οποία ο δεύτερος δεσπόζει ως ηγετική μορφή, άνοιξαν νέους δρόμους στη μουσική.
Σε μια λεπτή ισορροπία και οι δύο ανάμεσα στο baroque και σε κάτι "άλλο" που σιγά σιγά μορφοποιείτο, κυρίως μέσα από την δύναμη της "Συμφωνίας".

Πάντα σε μεταβατικούς καιρούς χρειάζεται και η ώθηση μιας μεγαλοφυίας για να επιδοθούν νέες μορφές και εκφράσεις στην τέχνη.
Ο Haydn το αποδεικνύει αυτό περίτρανα, μιας και έγινε η "σπονδυλική στήλη" για την μουσική έκφραση δύο ολόκληρων αιώνων.

Να μην ξεχάσουμε και τις εξαιρετικές εκτελέσεις του μεγάλου πιανίστα-διανοούμενου Alfred Brendel πάνω στις πιανιστικές σονάτες του Haydn.
* από Return
*

29 comments:

markos A said...

Χαίρομαι που εγκαινιάζω τα σχόλια στην "Άμμο 3", κι εσύ Νανά, τα "ανοίγεις" με την αφορμή μίας ακόμη έξοχης ανάρτησης

Η αλήθεια είναι πως η Μουσική μπορεί να σου αλλάξει τη διάθεση, να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Ευλογημένοι αυτοί οι δημιουργοί!

the_return said...

Πράγματι, ο Haydn...

Το κρίσιμο σημείο μετάβασης από το baroque στην κλασσική-κλασσική μουσική.

Η γέφυρα που ενώνει τον Bach και τον Vivaldi με τον Mozart και τον Beethoven.

Δεν υπάρχει συνθέτης της κλασσικής και της ρομαντικής περιόδου που να μην του "χρωστά".

Μαζί με τον άλλο μεγαλοφυή πρωτοπόρο τσεχογερμανό Johann Stamitz και την σχολή του Mannheim στην οποία ο δεύτερος δεσπόζει ως ηγετική μορφή, άνοιξαν νέους δρόμους στη μουσική.

Σε μια λεπτή ισορροπία και οι δύο ανάμεσα στο baroque και σε κάτι "άλλο" που σιγά σιγά μορφοποιείτο, κυρίως μέσα από την δύναμη της "Συμφωνίας".

Πάντα σε μεταβατικούς καιρούς χρειάζεται και η ώθηση μιας μεγαλοφυίας για να επιδοθούν νέες μορφές και εκφράσεις στη τέχνη.

Ο Haydn το αποδεικνύει αυτό περίτρανα, μιας και έγινε η "σπονδυλική στήλη" για την μουσική έκφραση δύο ολόκληρων αιώνων.

Να μην ξεχάσουμε και τις εξαιρετικές εκτελέσεις του μεγάλου πιανίστα-διανοούμενου Alfred Brendel πάνω στις πιανιστικές σονάτες του Haydn.

Χαίρομαι που σε βρίσκω ορεξάτη Νανά μου να ασχολείσαι με τέτοια ωραία θέματα :)

voul-voul said...

Νανά μου, "οι σκέψεις μου" οι φτωχές για την ΑΝΑΤΑΣΗ που μας προσφέρεις!

Τα ποιήματά σου είναι θεσπέσια! άυλα αγγίγματα της ψυχής μας από τη δική σου!

Και η παρουσίαση του Χάιντν, μια εξαίσια νότα, σαν σκάλα που σε ανεβάζει στον ουρανό
Σ' ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου!

Θα ήθελα να ευχηθώ σε όλους τους εκλεκτούς συνταξιδιώτες

καλή βδομάδα και καλό μήνα Ιούνιο από αύριο :)

Υ/Γ. ευχαριστώ και τον Return για τις πάντα διαφωτιστικές πληροφορίες του. Μας ανοίγει ορίζοντες γνώσης.
Ο ένας συμπληρώνει τον άλλο, είστε ένα υπέροχο διαδικτυακό ζευγάρι!

onlysand said...

MARKO & VOUL-VOUL :)

καθόλου δεν θα διαφωνήσω - θα υπερθεματίσω μάλιστα :

η Μουσική είναι από τις λίγες Τέχνες (αν όχι η μοναδική), που μας θυμίζουν τον πεπτωκότα Εαυτό. Μια υποψία, δηλ., του τι σημαίνει 'Θεϊκό', ένα αντι-δωρο για τον Παράδεισο που έχουμε χάσει

να περνάτε όμορφα, ευφάνταστα και καλοπροαίρετα παιδιά :)

onlysand said...

My RETURN :)

σ' ευχαριστώ ΚΑΙ για τον κόπο σου να μεταφέρεις το εξαιρετικό σου σχόλιο - μια ολιγόλογη αλλά περιεκτικότατη 'επιτομή' της εποχής και των θαυμάτων της.

Πάω τώρα να το παραθέσω στο ποστ - αν έχεις υπόψη σου να ανεβάσεις κάτι για τον Χάιντν, μου το λες και το αφαιρώ.

Καλό μήνα και καλή εβδομάδα σε όλους τους φίλους και περαστικούς :)

eraser said...

Η "Άμμος" είναι του Ουρανού
κι ο λόγος σου διαμάντι!!!

Θεσπέσιο Ουράνιο Ζευγάρωμα της Ποίησης με τη Μουσική!

Συμπαθάτε με, καμιά φορά από την ανάταση που μου χαρίζουν οι σελίδες σου Νανά, μπορεί και να γίνομαι "υπερβολικός"
αλλά είμαι πολύ λίγος για να εκφράσω το τι νιώθω διαβάζοντάς σε

Καλημέρες, Καλό Μήνα, ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ! :)))

meril said...

Πολύ χαίρομαι που δεν εγκατέλειψες την προσπάθεια να μας εισαγάνεις ;/ μυήσεις;/ γνωρίσεις;/ κοινωνήσεις; στα θεωρητικά των τεχνών
Σ'ευχαριστώ γι'αυτό

Καλό μήνα σ' όλους!!

Ignis said...

Εγώ σχόλια σχετικά δεν έχω να αφήσω, μια και οι γνώσεις μου στο θέμα είναι ελάχιστες και όχι κτήμα μου όπως αν ανελλιπώς άκουγα κλασσική (ή έστω κάτι πιο πολύ από τα χάλια που έχω!!!!)
Σας θαυμάζω προς τούτο, φίλτατοι

Το μόνον που θα προσέθετα είναι ότι η μουσική, η μουσική που μας αρέσει και μας ταξιδεύει στη αρμονία της, από αρχαιοτάτων χρόνων (από τους Πυθαγόρειους νομίζω) θεωρείται και ως θεραπευτικό μέσο. Και φυσικό είναι άλλωστε, όταν χαλαρώνουμε και ηρεμούμε στο άκουσμα μιας μελωδίας, βυθιζόμαστε στην μαγεία της...
Είναι το ποθητό εισιτήριο που ταξιδεύει το νου σε τόπους άλλους, ιδανικούς…
Κει που όλα κυλούν σε θεϊκή ευδαιμονία, σαν το γάργαρο νερό μιας πηγής που δεν στερεύει, δεν ξέρεις από πού, δεν ξέρεις από τι, κυλάει κυλάει ακατάπαυστα όπως κυλούν οι νότες..
Η μόνη διαφορά, είναι η θλίψη που μένει όταν ο αγαπημένος ήχος του μουσικού κομματιού τελειώσει. (ευτυχώς όμως ο άνθρωπος επινόησε τα πικ απ, τα κασετόφωνα, τα Cd και mp3 player και έτσι μπορεί να επαναλαμβάνει την ευτυχία της ακρόασης)

καλό απόγευμα-μέρα-εβδομάδα-μήνα και κυρίως, εποχή!

onlysand said...

ERASER :)

κάνε κράτει, υψιπετές παιδί

έτσι όπως πας, θα κουτουλίσεις ...ουρανό!

Δικαιολογείσαι όμως, αφού επιτέλους ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΙΙ !!! :)))

(εγώ, μάλιστα, η ...συμφεροντολόγα, περιμένω να γιορτάσω τον ερχομό του στις 21 - έτσι θα ...κρατήσει πιο πολύ! :)

onlysand said...

MERILou :)

ε,ε,ε... κι εσύ ...υπερβολές;...

μπα... πόρρω απέχω από το να (επι)κοινωνώ την Τέχνη σε όλες τις μορφές της

απλώς, μαγεύομαι κι εγώ, και φτωχά εκφράζω την ευγνωμοσύνη μου

να είσαι καλά, όμορφο Ιούνιο να έχεις :)

onlysand said...

IGNIS :)

πώς συμβαίνει να έχεις "ελάχιστες γνώσεις", και οι κεραίες σου να είναι μέρα-νύχτα υψωμένες, κι αυτή η διεισδυτική ευαισθησία σου, παντός καιρού και αντικειμένου;!...

"προς τούτο", λοιπόν, ανυπόκριτος και διαρκής ο θαυμασμός μου :)

καμιά φορά, όταν τελειώσει το μουσικό κομμάτι, κάθεσαι στη σιωπή γεμάτος, πλούσιος και γαλήνιος - δεν είναι ένα θαύμα που αξιώνει να μας 'σηκώσει' εκεί που μας αρμόζει;...

ΜΕΓΑΛΗ υπόθεση ο 'άδειος' νους!...

και προπαντός - άντε, αφού με παρασύρατε από τώρα... - μακάρι να έχουμε όλοι ένα ΟΜΟΡΦΟ, ΧΡΥΣΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ :)

Ignis said...

Ελάχιστες γνώσεις στην κλασσική. (εις εκ των τομέων των ελαχίστων μου γνώσεων, δηλαδή) Αν και μεγάλωσα μαζί της, με ..κατέστρεψε η ροκ της εφηβείας. Της παραδόθηκα άνευ όρων και ορίων (που λένε)
Λοιπόν επειδή εγώ αδυνατώ να καθίσω στην σιωπή (άντε καλέ!), επαναλαμβάνω απλώς το κομμάτι. Ξανά και ξανά και ξανά. Είχαμε μια Φυσικό στο γυμνάσιο που μας έλεγε με ύφος: "δια της επαναλήψεως επιτυγχάνεται η εμπέδωσις"
Αυτό εγώ το ...εμπέδωσα. Και επαναλαμβάνω ό,τι θέλω να κατέχω.
Και ακόμα παραπέρα, μια και δια της εξαντλήσεως επιτυγχάνεται η ...απελευθέρωσις!

Ελπίζοντας το σχόλιό μου να μην βάλλει κατά της αναρτήσεώς σου, θα πω κάτι ακόμα, μακάρι να είχα φυλάξει στο πέρασμα των ετών ένα σκίτσο για να το σκανάρω και να σας το φέρω. Σχετικό είναι με την ανωτερότητα της κλασσικής έναντι των άλλων ειδών μουσικής.
Είναι ο Βάγκνερ στην Κόλασή του.
Σε μια σπηλιά, καθισμένος σε μια άκρη, συρρικνωμένος στην στάση του εμβρύου, προσπαθεί απεγνωσμένα να βουλώσει με τα δάκτυλά του τα αυτιά για να μην ακούει τίποτε. Η έκφραση του προσώπου του, έκφραση οδύνης. Και σε ένα σημείο του βράχου, πίσω από τα προστατευτικά τζάμια ενός στούντιο ηχογράφησης όπου διακρίνεται μια μέγαλη κονσόλα ήχου, δυο διάβολοι με πολύ χαιρέκακο και άκρως σαδιστικό ύφος τού ανακοινώνουν:
"Και τώρα, οι τελευταίες επιτυχίες της ροκ μουσικής Herr Richard Wagner!!!"
(κατακαημένε Βάγκνερ, ό,τι κι αν έκανες, η τιμωρία είναι επαχθέστερη...)
Μια που η κόλαση δεν είναι καθόλου απαραίτητο να είναι φωτιές και εξαντλητική θερμότητα σε βαθμό ψησίματος, μα ό,τι δεν είμαστε σε θέση να ανεχτούμε. Και η χειρότερη κόλαση, είναι η απουσία τρόπου διαφυγής..
(Κάτι ήξερε και ο Σάρτρ....φανταστείτε αυτό το παραπάνω, "κεκλεισμένων των θυρών" και με ηχητική υπόκρουση Εφης Θώδη. Ε Λ Ε Ο Σ!!!!)
(το τελευταίο στάδιο της Κόλασης δηλαδή ..πού'σαι Ντάντε κι ο Κωκυτός σου, τύφλα νά'χει ο πάγος του)

the_return said...

Ας μου επιτρέψει η φιλτάτη Ignis να απαντήσω επί του σχολίου της, γιατί κρίνω ότι έστω με χιουμοριστικό τρόπο θίγονται σοβαρά ζητήματα.

Ignis, αν είναι ροκ, μικρή ή και καθόλου η ζημιά (εξαρτάται βέβαια και από το τι είδους ροκ είναι...).
Άλλωστε ο Βάγκνερ υπήρξε ..."ροκ" συνθέτης (όποιος έχει μελετήσει συστηματικά τον Βάγκνερ, μπορεί να καταλάβει τι εννοώ με αυτό).

Το πρόβλημα δημιουργείται αν έχουμε "σκυλοπόπ" ή λαϊκοαμανέδες αισθητικής Ομόνοιας.

Το θέμα είναι πως η κλασσική μουσική έχει γίνει αντικείμενο κακής εκπαίδευσης και χειρότερης ακόμα πρόσληψής της στην Ελλάδα (και αυτή) και αντιμετωπίζεται με αδικαιολόγητο δέος και όχι σπάνια, με αίσθημα κατωτερότητας. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη παρεξήγηση από αυτό το πράγμα.

Είναι λογικό πως σε μια χώρα που ήκμασε ο τουρκο-ορθόδοξος πολιτισμός τη στιγμή που στη Δύση εξαπολύονταν κατά χρονική σειρά εμφάνισης η Αναγέννηση, το Μπαρόκ και ο Διαφωτισμός, να αντιμετωπίζεται η κλασσική μουσική (που εκφράζει και τα τρία προαναφερθέντα μέχρι και τη ρομαντική της περίοδο τουλάχιστον ) σαν κάτι "ξένο", και αν χρησιμοποιήσουμε και παλαιοκνίτικη ορολογία σαν κάτι "ξενόφερτο".

Όμως η τέχνη δεν είναι "εντοπιότητα" αλλά "κόσμος".

Με λίγα λόγια , δεν ψάχνουμε να αυτοεπιβεβαιωθούμε μέσω της τέχνης, αλλά να ανακαλύψουμε έναν κόσμο, έναν νέο κόσμο.

Βέβαια η μουσική σήμερα χρησιμοποιείται με εντελώς αλλοτριωμένο τρόπο, κατά τη γνώμη μου.
Ως ένα φαντασιωτικό background "κινηματογραφικού" τύπου για να αισθανθεί ο ακροατής λίγο σαν ...πρωταγωνιστής. Εντελώς, εγωτικός και "ονειροπολικός" (με τη χειρίστη δυνατή έννοια) ο τρόπος που ακούγεται, ενώ κανονικά, και πρώτα και κύρια θα έπρεπε να προσεγγίζουμε ένα μουσικό έργο ως αυτό που είναι: ως έργο τέχνης δηλαδή, όπως προσεγγίζουμε έναν πίνακα ή ένα ποίημα.

Περαιτέρω, το πρόβλημα όσον αφορά ειδικά την κλασσική μουσική δεν προκύπτει μόνο από τους (ψυχολογικούς πρωτίστως) περιορισμούς πολλών ακροατών, αλλά και από μια ανόητη ελληνική αστική τάξη που κακομεταχειρίστηκε την κλασσική μουσική όσο δεν λέγεται.

Από εδώ (και όχι μόνο από την ανυπαρξία Αναγέννησης και Διαφωτισμού) προκύπτει και η "σχιζοειδής" στάση απέναντι στη κλασσική μουσική όπως παρατηρείται σε αρκετούς ανθρώπους στη χώρα μας. Μισούν αυτό που "σέβονται"!

Με λίγα λόγια οι "κάτω" δεν κάνουν τίποτε περισσότερο από το να αντανακλούν την συμπεριφορά των "πάνω" αλλά με πιο πληβειακούς όρους. Και οι δυο απλά "παριστάνουν" ότι ακούνε κλασσική μουσική χωρίς να την ακούνε (όταν βέβαια συμβαίνει έτσι).

Να λυθούν μια για πάντα αυτά. Ακούει κανείς ή πρέπει να ακούει κλασσική μουσική επειδή του αρέσει, επειδή την αγαπάει ως μουσική, επειδή τον εκφράζει. Αν δεν μπορεί να "συντονιστεί" δεν υπάρχει λόγος να ακούει. Υπάρχουν και άλλα είδη μουσικής.

Και όσον αφορά το κομμάτι του Χάιντν που ακούγεται στη σελίδα, δεν υπάρχει τίποτα να εμπεδώσεις "δια της επαναλήψεως". Πρόκειται για μια απλή μελωδία (όπως απλά στην ουσία τους είναι όλα τα πιανιστικά έργα του Χάιντν), απλούστατη, νοσταλγική και όμορφη.

Αν σου αρέσει, την ακούς. Δεν υπάρχει απολύτως τίποτα να "καταλάβεις" περαιτέρω.

Με εκτίμηση, και να με συγχωρείς που χρησιμοποίησα το σχόλιό σου για να επεκταθώ σε διάφορα που έκρινα ότι ήταν "καίρια".

onlysand said...

IGNIS :)

Μα, οι ‘ελάχιστες γνώσεις’, Χρυσή, δεν μπορούν να σταθούν εμπόδιο στην μετ’ ευαισθησίας υποδοχή (της μουσικής), όταν μάλιστα είναι πασιφανές, ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ψυχή-χρυσορυχείο :)

Ούτε συμφωνώ, ότι η ροκ ...καταστρέφει εφηβείες. Α!

Μμμ... αυτό το σκίτσο, θα είναι από την εποχή που θριάμβευαν οι πολέμιοι της ροκ! Υπάρχουν τόσα είδη, θέλω να πω, που μπορούν κάλλιστα να επωμιστούν τον ρόλο του αισθητικού (τουλάχιστον!) μιάσματος χαχα

Ντρέπομαι – αλλά θα το πω : ιδέα δεν έχω από την Κόλαση (του ΔΑΝΤΗ, ε; να εξηγούμαστε...!... ;)))

onlysand said...

My RETURN :)

Για αρχή, ...σκόνταψα ;) στον όρο «τουρκο-ορθόδοξος», τουλάχιστον ως αταίριαστα ‘αδόκιμο’ προς κατηγορία. Τι φταίει ο πολύπαθος λαός για τις στερήσεις και την απαξία;
400 χρόνια – για μια στιγμή, σκέψου τα! – μας στέρησαν π.χ. τον διαφωτισμό. Η Επανάσταση του ’21 έπειτα, όσο κι αν απηχεί στο συναισθηματικό πεδίο, δεν ήταν η ανατροπή που θα επέφερε την ουσιαστική αλλαγή, την απελευθέρωση ΚΑΙ του πνεύματος.
Αντίθετα, ακολούθησε η έλλειψη παιδείας – ακόμα και επιβολή της έλλειψής της (μέσω ανίατων μετριοτήτων) – από μια εξουσία που, μέχρι τις μέρες μας, της έμεινε ο ραγιαδισμός σε όλες τις εκφάνσεις του. Στον πολιτισμό, δε, ...άστα-βράστα!...
Εκεί όπου υπάγεται και η αναγωγή τού ‘σκυλοπόπ’ σε υπέρτατη ‘διασκέδαση’ (Ομόνοια, και Ιερά Οδός, και βάλε!...)
Έτσι, ο «αλλοτριωμένος τρόπος» που υποδεχόμαστε ΚΑΙ την κλασική μουσική, είναι κι αυτός απόρροια της διαστρέβλωσης που σκοπίμως επιβάλλεται ‘άνωθεν’. (Άσε τις άθλιες συνθήκες δουλείας στην καθημερινή επιβίωση. Πρέπει, δηλ., ν’ αποφασίσεις να πεινάσεις, αν θέλεις ν’ ασχοληθείς με την Τέχνη.)
Όσο για τον ‘ονειροπολικό’ χαρακτήρα* τής ακρόασης... εδώ που τα λέμε, δεν βρίσκω τίποτα κακό - είναι τόσα τα ‘στραβά’ που μας κατατρύχουν...
*τον διαχωρίζω από τον ‘εγωτικό’, γιατί η ‘επιδίωξη’ είναι πράγματι η ανακάλυψη του κόσμου της τέχνης και όχι η επιβεβαίωση του εαυτού μας.
Αλλά κι αυτή η διαδικασία προϋποθέτει ΠΑΙΔΕΙΑ.

Επίσης... όταν αγαπάς ν’ ακούς Μουσική, δεν βλέπω κάτι το ‘μεμπτό’ στην επανάληψη της ακρόασης – και μέχρις ...εξουθενώσεως, θα έλεγα, καλό κάνει – κι ας είναι για ‘εμπέδωση’, κι ας είναι για νοσταλγία, κι ας είναι για αισθητική απόλαυση ;)

Ευχαριστώ κι εσένα, Διονύση
Αυτή η ‘ανταλλαγή’ είναι νομίζω το μόνο ‘όφελος’ από τη διαδικτυακή μας ‘παρουσία’...
Με αφορμή ένα ποστ, η επικοινωνία των σκέψεών μας :)

Καλό βράδυ σε όλους :)

the_return said...

Ο όρος "τουρκο-ορθόδοξος" δεν είναι επιτιμητικός Νανά μου,(συ είπας, που λένε) αλλά καθαρά διαγνωστικός.

Δεν μπορώ να δω δηλαδή καμμιά "απαξία" στην εκφορά του, ει μη μόνον το πράγμα ως έχει.

Αν αυτοδίκαια τον θεωρούμε "απαξιωτικό" είναι γιατί μας ενοχλεί η "καθυστέρηση" της ελληνικής κοινωνίας...σε πολλά πράγματα.

Για τα άλλα, αυτονόητα είναι και συμφωνώ (η φαντασιακή-ναρκισσική-"πρωταγωνιστική" πρόσληψη της μουσικής, είναι μεγάλο κεφάλαιο, επιφυλάσσομαι σε κείμενο σχετικό στο Century Camera).

Τέλος,η επανάληψη ενός ακούσματος δεν έχει τίποτα κακό, η πιθανώς ψυχαναγκαστική επανάληψή του για την ανεύρεση κάτι περισσοτέρου από αυτό που είναι, ναι.

onlysand said...

My RETURN :)

Πολύ ωραία! περιμένουμε το σχετικό ποστ - πρόκειται για πάρα πολύ ενδιαφέρον θέμα!

Όμως, δεν έχω κάποιο παράδειγμα "ψυχαναγκαστικής* επανάληψης" - μόνο ως ...βασανιστήριο, μπορώ να το φανταστώ...

*η Μουσική - έστω και απλώς 'εμπειρικά' - είναι βασικά απόλαυση :)

the_return said...

Γι αυτό και αναφέρω "πιθανώς" επειδή δεν μπορώ να είμαι στο μυαλό της φιλτάτης Ignis για να ξέρω αν το άκουγε ψυχαναγκαστικά για να το "εμπεδώσει". Δηλαδή αυτό ακριβώς το ρήμα με υποψίασε.

Και συμφωνώ, σε αυτό που λες παραπάνω, απευθυνόμενη προς την Ignis πάλι, ότι δεν έχουν σημασία οι "γνώσεις" για να ακούει κάποιος κλασσική μουσική αλλά η "ανθρώπινη ποιότητα" (συνοψίζω κάπως σε αυτόν τον όρο τα λεγόμενά σου).

fyllo said...

Νανά μου, οι σκέψεις μου είναι πως έχουμε την ευτυχία οι επισκέπτες σου να θαυμάζουμε τις πραγματικά ουράνιες εμπνεύσεις και δημιουργίες σου! Είσαι ένα σπάνιο λουλούδι στην εποχή της ξηρασίας, και σ' ευχαριστώ γιατί ποτίζεις την ψυχή μας με ό,τι ανώτερο την ανυψώνει.

Κι εγώ, μόνο "ερασιτεχνικά" ακούω κλασική μουσική, ξέρω όμως πως μου κάνει ΚΑΛΟ! Και γι' αυτό την απολαμβάνω όποτε βρίσκω το χρόνο.
Δυστυχώς, δεν τον βρίσκω εύκολα κι αυτό με στενοχωρεί. Να φανταστείς, και τα γραπτά σου, τα παίρνω μαζί μου και τα μελετώ το Σα/Κυ :)

Χαιρετώ εγκάρδια και όλους τους συνομιλητές σου Νανά, που είναι εξαιρετικοί όπως εσύ.

Καλή σας Μέρα :)

Ignis said...

Εσείς εδώ στήσατε αξιοπρόσεκτη κουβέντα και εγώ ήμουν απούσα: καλά σας! (ας πρόσεχα)
Ήρθε λοιπόν η λαλίστατη (επιεικής χαρακτηρισμός) να προσθέσει τα δικά της.
Κατ’ αρχάς στο δοκίμιο του αγαπητού ημών Return (ναι, δεν είναι σχόλια αυτά, δοκίμια είναι, εξαιρετικός όπως πάντα στον τρόπο που θίγεις τα περισσότερα ζητήματα και τα αναλύεις) να πω ότι συμφωνώ; Ε, ναι συμφωνώ. Και ιδίως στο πρόβλημα που δημιουργείται από τους λαϊκοαμανέδες (και τα λοιπά τουρκομπαρόκ που έχουν διαποτίσει την αισθητική μας), τα σκυλοπόπ που λες Νανά.
Εκεί είναι η ασυμβατότητα, όχι μόνον με την κλασσική, μα και με κάθε τι ποιοτικό. Οι σκυλοαμανέδες -και πείτε με σπαστική- δεν με προδιαθέτουν για κανένα ποιοτικό γούστο, πάει και τελείωσε. (το αν υπήρξε "ροκ" συνθέτης ο Βάγκνερ και πρωτοπόρος δαιμονικών ήχων αν το εννοώ σωστά, με χαροποιεί. 10ετής εγώ πάντως όταν με ρωτούσαν ποια ήσαν τα αγαπημένα μου τραγούδια, απαντούσα τις Βαλκυρίες (του) και την Νύχτα στο Φαλακρό Βουνό , του άλλου διασήμου. Εντάξει, τα αγαπημένα μου κομμάτια τα θεωρούσα αυτοδύναμα "τραγούδια", εξάλλου 10 ετών μοναχά ήμουν...)
Με την τουρκική καταδυνάστευση και την ύπουλη εισχώρησή της ως και στην ψυχολογία μας, και διαβρωθήκαμε και χάσαμε πολλά. Το γούστο μας, την κουλτούρα μας, ευτυχώς όχι την λεβεντιά μας (θέλω να πιστεύω τουλάχιστον ότι αυτή δεν χάνεται ούτε και χάρη στην αμερικανοποίηση των καιρών)
Καμιά φορά σκέφτομαι ότι εκτός από την αναγέννηση που συνετελέσθη στην Ευρώπη, αυτό το υπέροχο κύμα που σιγά σιγά έδιωχνε τον σκοταδισμό του Μεσαίωνα, όλα τα κατάλοιπα μιας στενόμυαλης νοοτροπίας κι άνοιγε πανιά σε άλλες εποχές φωτεινότερες, όχι μόνον δεν τον είχαμε (παραμείναμε σε ένα μεσαίωνα...) αλλά και χάσαμε και ένα σωρό οφέλη, όπως θα είχαμε αν είμαστε ένα ελεύθερο κατακτητών έθνος...(στα όσα λές στην απάντησή σου Νανά, με ευαισθησία και διαύγεια, και σε τούτα θα συμφωνήσω, όλο αυτό το κλίμα που υπέστημεν...και πάλι καλά να λέμε, και πάλι καλά...) .... γιατί σε αυτήν την Αμερική, σε αυτήν την ήπειρο, σε αυτές τις θάλασσες να έχουν φτάσει η Πίντα, Νίνια και Σάντα Μαρία και όχι κάτι δικό μας, γιατί οι κονκισταδόρες να ήσαν πανσπερμία τυχοδιωκτών ευρωπαίων, βάρβαρων, αιμοσταγών σχεδόν και ημιαγρίων, απελπισμένοι τύχης Ισπανοί Πορτογάλοι Άγγλοι Ολλανδοί και ένα σωρό άλλες εθνικότητες, και όχι εμείς, εμείς που ένας Αλέξανδρος έφτασε ως τον Ινδό με ενός τέτοιου ύφους και ήθους κατάκτηση λαών; Πολλά χάσαμε με εκείνη την στενομυαλιά, το καταβύθισμα στα επουσιώδη, το κόλλημα με την θρησκεία σε βαθμό υστερίας που είχε πιάσει τους βυζαντινούς τους τελευταίους αιώνες πριν την άλωση. Χάσαμε ίσως την ταυτότητα μας... αφού απωλέσαμε τους τελευταίους συνδέσμους μας με την ποιότητα και την καθαρότητα σκέψης των προγόνων μας... αλλοιώνεται που αλλοιώνεται η γενετική καθαρότητα στο πέρασμα των αιώνων, έτσι κι αλλιώς, αν η παιδεία (κι ΑΠΟΛΥΤΩΣ συμφωνώ με την Νανά στον τρόπο που το θέτει, όλα είναι θέμα παιδείας...) αν η παιδεία δεν ταγιάρει (επιτρέψτε μου την λέξη, δεν ξέρω άλλη καλύτερη για να πω πώς ο άνθρωπος από απλό δίποδο μπορεί να φτάσει το ύψιστο των δυνατοτήτων του και να γίνει απαστράπτων κι ολοκάθαρος αδάμας) το άτομο, αν η παιδεία δεν στέργει για να αναβαθμιστεί ο καθένας μας...

Ignis said...

Πήγα μακριά από τα σχόλια (πόσο μου αρέσετε όταν συζητάτε έτσι... πόσο σας απολαμβάνω) που μπορώ να διακρίνω ότι δεν διαφωνείτε, μα συμφωνείτε!
(πώς αλλιώς θα μπορούσα να συμφωνήσω και με τους δυό σας αν δεν το έκρινα αυτό;)
Με μία μόνον διαφορά.
Την επανάληψη.
Να υπερασπιστώ λοιπόν την λέξη μου...
(όχι από σένα Νανά μου!)
Η εμπέδωση ήταν η κουβέντα της καθηγητρίας μου στην φυσικοχημεία, που προσπαθούσε να μας πείσει ότι έτσι, αν διαβάζαμε πχ. δις τρις τετράκις και πολλάκις τα οξέα- βάσεις- άλατα τα είχαμε κάνει κτήμα μας. Ως εκεί
Μα η επανάληψη είναι κάτι πιο πολύ.
Εκεί ο παράδεισος είναι αν μπορείς να την ορίζεις, δηλαδή αν επαφίεται στην διακριτική σου ευχέρεια το αν θα επαναλάβεις, αν θα ξαναζήσεις κάτι ή όχι.
Αν ορίζεσαι, είναι κόλαση.
Ακόμα και σε όσα σου αρέσουν, κάποια στιγμή επαναλαμβανόμενα καταλήγουν να γίνονται πνιγηρά, ασφυκτικά, δυσβάστακτα. Χάνουν την αρχική αίγλη τους και μεταβάλλονται σε βάσανο.
Φθείρονται, εκπίπτουν, εξαντλούνται.
Στα όσα αγαπάμε, η επανάληψη, το χόρτασμα, θέλει προσοχή. Ο κορεσμός είναι επικίνδυνος.

Η μουσική για μένα είναι ένα ταξίδι.
Ένα βύθισμα σε κόσμο ονειρικό.. ένα τραγούδι, ένα μουσικό κομμάτι που με έλκει, με πάει πολύ μακριά. Δεν αντιτίθεμαι, του παραδίδομαι. Οικειοθελώς αυτό το ταξίδι δεν θέλω να σταματήσει. Το ακούω ξανά και ξανά και ξανά (εντάξει, με ακουστικά, δεν βασανίζω τους γύρω μου, εξάλλου με αποσπούν) είναι δυνατόν να θέλεις αυτόβουλα να σταματήσεις την μαγεία;
Όταν πρωτοάκουσα το Voices του Βαγγέλη Παπαθανασίου (ο δικός μου κορυφαίος συνθέτης, τον ακούω από 17-18 ετών αδιάλειπτα πρώτος στις προτιμήσεις μου) ήταν αργά την νύχτα, γύρω στις 11 νομίζω... Μέχρις τις 6 το πρωί που με πήρε ο ύπνος με τα ακουστικά στα αυτιά, άκουγα ξανά και ξανά και ξανά αυτόν τον μαγικό δίσκο...
Δεν ξέρω πού ήμουν. Αν ήμουν δηλαδή στον καναπέ μου αναπαυτικά καθισμένη ή στην ...Ανδρομέδα. Ή σε εκείνο το μικρό αστέρι πάνω στο στερέωμα που έχει το όνομα Vangelis και τον αριθμό 6354 , τον αστεροειδή που πριν 14 χρόνια βάφτισαν με το όνομά του.
Δεν ξέρω σε ποιον τόπο ήμουν.
Ξέρω ότι αν υπήρχε κάπου ο παράδεισος, ήμουν ακριβώς εκεί. Και δεν ήθελα να φύγω.. γι αυτό όταν άκουγα το τελευταίο κομμάτι του δίσκου, τις τελευταίες νότες, αισθανόμουν ότι ναι, υπάρχουν και ευλογημένες στιγμές στην ζωή σου που μπορείς να ορίζεις τον παράδεισό σου, πας στη είσοδο ξανά και δείχνεις το εισιτήριο (απεριορίστων διαδρομών εν προκειμένω) και ταξιδεύεις πάλι και πάλι και πάλι, όσο αγαπάς... όπως αγαπάς...
Κανείς δεν σε διώχνει από κει, πεπτωκώς δεν γίνεσαι...
(εδώ το "φαντασιωτικό background" που ανέφερε ο Return, δεν αγγίζει την κατηγορία της εμμονής μου με την επανάληψη, διότι ούτε εικόνες ούτε άλλο τι, μόνον κάτι ανείπωτα ωραίο και απερίγραπτο..μια αίσθηση που σε υπερβαίνει)
Σε κάποιο ποίημα μου (ή ας πούμε ποίημα, μια και ΔΕΝ γράφω) έχω γράψει τους στίχους:
«ό,τι είναι δικό σου, σου ανήκει /φτάνει να μην αναπνέει»
Πεπερασμένοι οι άνθρωποι, λίγες χαρές ορίζουν αποκλειστικά. Δεν ορίζουν άλλους ανθρώπους, συμπίπτουν μόνον. Οι επιθυμίες τους για όσο και όπως. Τίποτε πιο πολύ. Μα κάποια ταξίδια στον κόσμο της ευτυχίας είναι δικά μας, δικά μας και μόνον, και είναι ευλογημένο αν ένα όνειρο σου ανήκει έτσι ώστε να ορίζεις την διάρκειά του.
Και πας σε τόπους άλλους, εκεί που τίποτε άσχημο, τίποτε αιχμηρό κι οδυνηρό δεν μπορεί να σε αγγίξει.
Η μουσική είναι για μένα η μόνη τέχνη, που σου δίνει εισιτήριο για ένα άπειρο κι απεριόριστο ταξίδι του νου σε ευλογημένους κόσμους. Ιδανικούς, ιδεατούς.
Την νοιώθεις, σε διαπνέει, οι νότες δεν είναι σκέτοι ήχοι, είναι το αίμα σου πια, το μέσα σου, κυλάει και κυλάς μαζί του. Είσαι ΕΝΑ στην πιο απόλυτη ένωση.
Που ορίζεις.

Συγγνώμη για τα κατεβατά, δεν ξέρω άλλον τρόπο για να σας κάνω να δείτε, φίλτατοί μου συζητητές, με τα δικά μου μάτια.

Ignis said...

ΥΓ. ίσως ό,τι καλύτερο για να περιγράψω αυτό το συναίσθημα, είναι ο στίχος από το ποίημα σου Νανά μου, αυτό που τώρα είδα:

Και η στιγμή γεννά αστέρια


Να η μαγεία, η ανωτερότητα, της σύνοψης, της πύκνωσης, αυτό που μου χρειάστηκαν χίλιες λέξεις για να περιγράψω (κι αν υποτεθεί πως το κατάφερα...) το λες σε πέντε μοναχά...

onlysand said...

FYLLαράκι :)

όταν και όποτε σου περισσεύει χρόνος, είναι χαρά μας να μας επι-σκέπτεσαι

σ' ευχαριστώ για τα 'υπερβολικά' σου σχόλια

Να περνάς όμορφα! :)

onlysand said...

IGNIS :)))

άντε, αστραφτερό παιδί

την έκανες πάλι τη 'ζημιά' σου ;)

ε, τώρα, αν με ρωτάς - ειλικρινά και μεταξύ μας - λόγο ψυχής θα πω:

*δεν πιάνει μία ο 'στίχος' μου, μπροστά στον καταρράκτη ευαισθησίας, οξύτατης και αναλυτικής παρατήρησης, γνώσεων και πλούτου αισθημάτων...

Να είσαι καλά, Χρυσορυχείο-Περιβόλι :)

*σ' έχω για έξυπνη κοπέλα - δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν βλέπεις τη διαφορά!...

the_return said...

Ίσως η κλασσική μουσική αποθαρρύνει κάπως αρκετούς ανθρώπους, επειδή φαντάζει πως απαιτεί μια "προπαρασκευαστική παιδεία" για το άκουσμά της.

Χωρίς να είναι λάθος αυτό, και χωρίς κάποτε να μην είναι και απαραίτητο, δεν είναι ωστόσο αναγκαία συνθήκη για μια πρώτη επαφή και πρόσληψη ενός έργου.

Από εκεί και πέρα όποιος θα θελήσει να εμβαθύνει, αναγκαστικά θα συλλάβει τον εαυτό του να εμβαθύνει και σε άλλους τομείς αν θέλει να προσλαμβάνει την κλασσική μουσική με τους πλέον "ιδανικούς" όρους. Ακριβώς γιατί η κλασσική είναι η Ιστορία, πρωτίστως η ευρωπαϊκή Ιστορία, και η Ευρώπη ανέκαθεν υπήρξε το κέντρο των επιχειρήσεων του κόσμου. Εδώ "παίχτηκαν" όλα.

Π.χ. καλό είναι ο υποψήφιος ακροατής του Wagner να έχει υπ'όψη του μερικά πράγματα από τη Βόρεια Μυθολογία, ειδάλλως δεν θα μπορεί να παρακολουθήσει τις όπερές του. Ή ο υποψήφιος ακροατής του Beethoven να έχει μελετήσει κάπως την γερμανική φιλοσοφία και την ιστορία του Διαφωτισμού για να μπορέσει να συνδεθεί με το επαναστατικό ανθρωπιστικό πνεύμα του συνθέτη.

Σίγουρα δεν είναι αναγκαία αυτά για να απολαύσει κάποιος σε επίπεδο ακούσματος π.χ. τα κουαρτέτα του.
Αλλά θα είναι κρίμα να μείνει εκεί. Επειδή η κλασσική μουσική έχει πολλή έκταση παρακάτω για να ανακαλυφθεί από τον ακροατή της.

Και σε κάθε περίπτωση το πράγμα διαφέρει όταν έχουμε να κάνουμε με την κλασσική μουσική και την avant garde του 20ού αιώνα. Εδώ σαφώς απαιτείται μια μεγαλύτερη "τριβή, επειδή το άκουσμα είναι κατά κανόνα εντελώς "έξω" από τις τρέχουσες ακροαματικές εμπειρίες των περισσοτέρων ανθρώπων που ακούνε μουσική γενικώς έτσι "συνοδευτικά" και για "κέφι", ή όταν τρώνε με παρέα έξω.

Είναι λογικό να πάθει κάποιος και ένα μικρό σοκ όταν πρωτοακούσει έργα του Morton Feldman και του Karlheinz Stockhausen , αν έχει αποκοπεί παντελώς από την αντιμετώπιση της μουσικής πρωτίστως ως τέχνη.

Οι οπαδοί του art rock πιθανώς να έχουν λιγότερες δυσκολίες εδώ, μιας και σε αυτό το είδος οι avant garde εκδηλώσεις δεν λείπουν και πολλές φορές "συνδέονται" με εκείνες της κλασσικής (ας θυμηθεί κάποιος τις rock επιρροές του Pierre Henry και την συνεργασία του με το ροκ συγκρότημα των Spooky Tooth στην δεκαετία του 60).

Θα πρέπει να θυμηθεί σε αυτή τη περίπτωση πώς προσεγγίζει ένα πίνακα ή ένα ποίημα.

Ίσως στο μέλλον φτιάξω ένα project-blog πάνω στην avant garde του 20ού αιώνα με αρκετό και όχι πάντα εύκολο να βρεθεί ηχητικό υλικό. Θα δούμε, θα εξαρτηθεί από την όρεξη και τον διαθέσιμο χρόνο.

onlysand said...

My RETURN :)

Ωραία: όπως όλα τα πράγματα που απαιτούν προσοχή και εντρύφηση, έτσι και η αντιμετώπιση της μουσικής ως τέχνης προϋποθέτει σοβαρότητα και διάθεση χρόνου˙ δεν μειώνεται, ωστόσο, η απόλαυση ενός – αδαούς; ημιμαθούς; – ακροατή. Φοβάμαι, δηλαδή, μήπως – θέτοντας προϋποθέσεις – αποθαρρύνουμε ακόμη περισσότερο τους μη ‘εξοικειωμένους’˙ χρειάζεται ενθάρρυνση! ;)

Θαυμάσια, υπέροχα! Εν αναμονή, λοιπόν, του project-blog – επαφιέμενοι στην «όρεξη και τον διαθέσιμο χρόνο» σου :)

the_return said...

Ναι, χρειάζεται ενθάρρυνση Νανά μου, αλλά από την άλλη να ξέρει πού "πατάει" κάποιος με όλα αυτά, για να μην μας πει μετά "αυτά δεν μου τα είπες!".

Στο κάτω κάτω όλοι υπήρξαμε rookies σε αρκετά πράγματα και θα ξαναγίνουμε σε άλλα αν χρειαστεί.

Χαιρετώ!

Ignis said...

Εξαιρετικό κείμενο, πλούσιο και πλήρες!

Να πω για την μουσική όσον αφορά την εγκυμοσύνη, υπήρχε μια μελέτη- έρευνα ότι το παιδί μπορεί να αναγνωρίσει αυτό που συχνά άκουγε στην διάρκειά της, κάπως σαν κάτι να του θύμιζε, να του ήταν προσφιλές... δεν θυμάμαι καλά, πάνε χρόνια που το διάβαζα αυτό στις δεκάδες σχετικών βιβλίων που τότε είχα διαβάσει. Θυμάμαι πάντως ότι συνιστούσε επανάληψη του μουσικού κομματιού στα 5 χρόνια και στα 15... να διαπιστώσει κανείς τι και πώς του έμεινε από όλο αυτό το άκουσμα (μια συγκίνηση ίσως, μια υπόμηση, ενός τόπου ξεχασμένου μα αγαπητού, η κοιτίδα όπου πρωτοσυνάντησε τους ήχους...
(εγώ άκουγα κατά κόρον το Hijo de la Luna με την Montserrat Caballe, ίδωμεν...)

Και για να μεταφέρω λόγια του Βαγγέλη Παπαθανασίου
«Σε στενή επαφή με τον κώδικα της δημιουργίας, βρίσκεται μέσα σ' όλους μας το σύνολο του Σύμπαντος. Αυτό, τ' ονομάζω μνήμη»
(το παραπάνω βίντεο από την ονειρική Μυθωδία του, movements 9 και 10)

Λίγη μουσική ακόμα, γιατί είμαστε απειροελάχιστοι κόκκοι ενός μεγαλυτέρου μέρους του οποίου το εύρος και την έκταση αδυνατούμε να συλλάβουμε..
(κι η μουσική απλώς είναι οι παλμοί που μας δονούν, που μας επιστρέφουν. Η φωνή της μνήμης)

onlysand said...

IGNIS :)

(τον θαυμασμό μου, πάλι - έστω και καθυστερημένα)

Για τον Μότσαρτ, ειδικότερα, λένε (επιστημονικές μελέτες, όχι ...κουτσομπολιά... ;) ότι ανεβάζει το IQ και ενισχύει την ανάπτυξη του εγκεφάλου στο ΕΜΒΡΥΟ! (το λεγόμενο Mozart effect)

θεσπέσιες και οι μουσικές σου, Χρυσή - τον Alex Johnson δεν τον γνώριζα: το Earth Orbit απο-γειωτικό! Απευθείας σύνδεση της ψυχής με το σύμπαν (όπου ανήκει)!

να είσαι πάντα καλά, Αισθαντική μου :)

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...